Capituluꝫ. VII.

pāno quod prepōderat magis obuiandū. Dicit etiam Ricar. ꝙ niſi certiſſimis ſignis appareat īcorrigibilitas vel exaſperatio .i. turbatio futura corrigendi: nō dꝫ fraterna correctio pretermitti. Et ſi cūqs corrigitur turbari videt̉ aliquātulū poſtea ī ſereuerſus ſe corrigit. Sed ꝗd ſi quis ſciat peccatuꝫaliquod alterius: vel impedimentū matrimonij:irregularitatem: aut aliquod huius. quod illerat puta ſcit aliquē non rite ordinatuꝫ vel nōizatum: ⁊ videt euꝫ miniſtrare in ſacris vl̓ ſcitillum excōicatum: aut ſcit aliquē vxorem haberequam de iure non pōt ꝓpter impedimentum conſāguinitatis vel affinitatis ⁊ huius. aut etiā detinere rem alienam ⁊ huiuſmōi. Quid in hiꝰ caſibꝰ fieri debet: nūꝗd illum ignorantem auiſare debet etadmonere de defectu ſuo? Rn̄deo ẜm Gui. Si cōmode pōt eū admonere de tali defectu ⁊ credit perſonam illam perſuaſibilem eſſe ⁊ corrigibilem īdedꝫ māifeſtare ſibi al̓s peccaret qꝛ ſi laborat habēstalem defectum ignorātia craſſa ⁊ fupina nō excuſatur. Si ignorantia probabili adhuc debet ei dicere: nam etſi inde non peccat excuſatus ignorātiafacti tn̄ īde ſeꝗtur ꝑiculū vel dānū alienum ⁊ iniuria ſacr̄orū. Sed ſi ſit perſona īperſuaſibilis ⁊ īcorrigibilis ⁊ timetur de ſcādalo eius ſufficit ſi dicatprelato non accuſando nec denūciando ſed ſimpliciter ſignificando. Et ſi eſt tale quid vbi ſit ꝑiculuꝫaliorū vel danū ⁊ pōt probare in iudicio tenetur ſicredit iudicem exhibiturum iuſticiam: ſecus vbi n̄iculum vel danum aliorū: vel ſi eſt probarear. ij. q. vij. pleriqꝫ. vel etiā ſi probaret n̄ fieret iuſticia nec adhiberetur remediū. ar. xi. q. iij.Quando. Idem videtur de denūciatōe fiēda p̄lato ſuꝑ crimīe quando ē ita malus vel negligens ꝙnihil ex hoc faciet ad ꝓuidēdū. Inutilis .n. videtur⁊ fruſtra.apitulum ſeptimū de negligentia circa obſertionē feſtorū vbi agitur quomodo feſta debeantErtinet ad negligetiam ſeu torporeꝫ circa p̄cepta omiſſiocelebrationis feſtorū. Tertiū .n. precepcalogi eſt illud. Memento vt diem ſabbatiſāctifices. Exo. xx. qd̓ p̄ceptum litteraliter intellectum ſecundum Tho. 2ª 2ᵉ. q. cxxij. ar. iij. eſt partimmorale ⁊ partim cerimoniale. Morale quidem qͣꝫtum ad hoc ꝙ homo deputet aliquod tp̄s vite ſuead vacandum diuinis. Ineſt .n. homini naturalisclinatio ad hoc ꝙ cuilibet rei neceſſarie d̓puteturaliquod tp̄s ſicut corporali refectioni: ſōno: ⁊ alijshiꝰ. vnde etiā ⁊ ſpūali refectioni qua mens hoīs īdeo reficit̉ ẜꝫ dictamē naturalis rōnis aliquod tepus deputatū ad vacandū diuinis cadit ſub p̄ceto mortali: ſed in qͣꝫtum in hoc precepto determīat̉ſpale tp̄s in ſignū creationis mundi ſic eſt precep-

tum cerimoniale. Similiter ⁊ cerimoniale eſt ẜmallegoricam ſignificationem ꝓut fuit figura futurequietis chriſti ī die ſabbati ī ſepulchro. Et ſimilit̓ẜm moralem ſignificationem ꝓut ſignificat ceſſatōnem ab omni actu peccati: ⁊ quietem mentis ī deo⁊ ẜm hoc eſt quodāmodo generale p̄ceptū. Similiter etiam cerimoniale eſt ẜm ſignificationem anazogicam ꝓut .ſ. figurat futuraᵇ quietem fruitiōisn deo que erit in patria. Preceptum ergo de ſanctificatione ſabbati ponitur inter precepta decalogi in quatum eſt morale non ī quātum eſt cerimoniale .i. quātum ad determinationem illius diei.Cerimonialia aūt ceſſant in noua lege: vnde ꝗ obẜuaret nunc diem ſabbati: qꝛ in lege moſayca mandatum: iudaizaret ⁊ mortaliter peccaret. Et dicuntur tales obſeruatores ſabbati ſequaces ⁊ miniſtri antichriſti qui faciet cuſtodiri ſabbatum ad cōplacendum iudeis: vt dicitur de conſe. di. iij. peruenit. Succedit autem obſeruantie ſabbati in noualege obſeruantia diei dn̄ice non exvi precepti legisdiuine: ſed ex cōſtitutiōe eccleſie ⁊ conſuetudīe populi chriſtiani. Dicitur .n. de conſe. di. iij. pronūciardum. Omnem diem dn̄icū ob reuerentiā reſurrectionis ieſu chriſti dn̄i noſtri d̓ veſꝑa vſqꝫ ad veſperam ne a iudaiſmo capiant̉ .ſ. precipimus obẜuariNec huiꝰ obſeruatio eſt figuralis ſicut fuit obſeruatio ſabbati in veteri lege: ⁊ iō non eſt ita arta prohibitio operandi in dn̄ica die ẜm Tho. vt prohibebantur opera in die ſabbati ſicut decoctiones ciborum ⁊ alia hiꝰ. Et etiā ī quibuſdam operibus prohibitis ſacilius propter neceſſitatem diſpenſat innoua qͣꝫ in veteri lege. qꝛ figura pertinet ad proteſtationem veritatis quam nec ī modico preterireoꝫ. opera aūt ẜm ſe ꝯſiderata īmutari poſſūt ꝓ loco ⁊ tꝑe: hec. Tho Et de papa nō ē dubium ꝙ pōtin illa die ⁊ alijs feſtis diſpenſare: cuꝫ ſint de iurepoſitiuo vt dictum eſt. De ep̄o etiam credit̉ a ml̓tꝭꝙ poſſit cū ſubeſt rōnabilis cauſa que in omni diſpenfatione īteruenire debet. Sūt auteꝫ vltra diēdn̄icam multa alia feſta inſtituta ab eccleſia ex precepto cuſtodiēda: ⁊ in. c. ꝓnūciandū. de cōſe. di. iij.ponūt̉ vltra dn̄icam iſta feſta .ſ. feſtū Pētechoſtescuꝫ duobꝰ diebus ſequētibus. Natiuitas dn̄i nr̄iieſu chriſti cum tribus ſequentibus .ſ. ſeſto. b. Stephani Sancti Ioānis euangeliſte: ⁊ InnocentuꝫCircūciſio dn̄i Epiphania: ⁊ Aſcenſio chriſti. Purificatio virginis Marie. Aſſumptio eius: ⁊ Natiuitas ip̄iꝰ. Natiuitas Ioānis baptiſte. Feſta duodecim apoſtoloꝝ. Feſtum oīum ſctōꝝ. Feſtum ſctīMichaelis de mēſe ſeptēbris. Seſtuꝫ ſancti Silueſtri ſancti Martini ſancti Laurentij: ⁊ in ſingulis epiſcopatibus ille feſtinitates quas ep̄i cuꝫ clero et populo duxerint ſolēniter celebrandaſ: ⁊ dic̄ibi glo. hoc verum eſſe de feſtis ſāctoꝝ qui ſunt canonizati lꝫ .n. priuata oratio poſſet dirigi ad quemlibet quē quis extimat eſſe cū chriſto: tamē oratōſolēnis q̄ .ſ. ſit in miſſa vel diuino officio fieri n̄ dꝫniſi ad canonizatos. Uidet̉ ēt ex illo textu. c. ꝓnun