Titulus.VIII.

Sed hoc ideo dicit: qꝛ conſiderabat ipſa bonatporalia ẜm ſe ꝓut pn̄t magna videri non reſpiciitibus ad eterna. Sed ẜm doctrinam fidei tꝑaliabona que proueniunt indignis ex iuſta dei ordinatōe diſponūt̉ vel ad eorū correptōeꝫ vl̓ ad eoꝝdānatōeꝫ ſic̄ diues ſepultus in infernū. luce. xvi.Et hꝰ bōa qͣſi nihil ſt̓ in cōꝑatōe ad bōa futura q̄ẜuantur bonis. Et iō huius triſticia prohibetur īſcriptura ſacra ẜm illud p̄s. xxxvi. Noli emulariin malignantibus: neqꝫ zelaueris facientes iniotatem ⁊c̄. Cito .n. tranſit eoꝝ proſperitas: qm̄ tāqꝫfenum velociter areſcent. Subdit: ⁊ iō non eſtimanda. ¶ Quarto cōtriſtatur ꝗs de bono alterius inqͣꝫtum alter excedit ip̄m in bonis: ⁊ hoc proprie eſt inuidia: ⁊ iſtud ſꝑ prauum ẜm ph̓m in. ij.rhetorico. qꝛ dolet de quo ē gaudendum .ſ. de bonō ꝓximi: vn̄ apl̓s. i. Corin. xiij. ait. Charitas nonemulatur .i. non inuidet: ſed gaudet de bonis alterius. Nec obſtat ſi dicatur ꝙ obiectū triſticie ēmalum. Non .n. triſtatur ꝗs niſi de malo: ſꝫ inuidia eſt de bono alterius: ergo inuidia non ē triſticia. Rn̄det Tho. vbi. sͣ. ar. i. ꝙ obiectum triſticieeſt vtiqꝫ malum propriū: ſꝫ contingit aliqn̄ ꝙ bonū alienum app̄hendatur vt malum propriū. Etẜm hoc de bono alieno pōt eē triſticia. Inuidꝰ .n.bonum alterius de quo inuidet eſtimat vt malūpropͥum inqͣꝫtum ē diminutiuū proprie glorie etexcellentie. Uidet̉ .n. ſibi ꝙ ex hoc ꝙ aliꝗs excedit eum in bonis vel eꝗꝑatur ipſe non ſit in tātareputatione apud homines ſicut ſi ſolus ille illabona haberet ſupra omnes ⁊ inde triſtatur: bōaigitur habita cauſant delectatōem amiſſa: cauſāttriſticiam ⁊ dolorem. Ab alijs poſſeſſa non exceſſiue nimis vltra ſe cauſant occaſional̓r inuidiā⁊ emulationem: quia apprehenduntur vt propͥamala vt dictum eſt. Et dicitur inuidus quaſi nenvidens: qꝛ .ſ. bonum alterius ſine triſticia viderenon poteſt.De inuidia loquēs propheta ait. Zelus domus tue comedit me: loꝗturpsͣ. lxviij. in perſona chriſti ad patreꝫ: ⁊ a Ioanneeuangeliſta inducit̉ in teſtimonium cuꝫ chriſtuseiecit de templo cū flagello de funiculis emētes⁊ vendentes. Io. ij. ad hunc intellectum vꝫ. O pater. zelus .i. intenſus amor quē habui ad honorētempli tui me quaſi conſumēdo afflixit: ⁊ iō cumflagello expuli de tēplo eos ꝗ irreuerenter ſe habebant. Sed alio mō pōt exponi ſic. O pater. zelꝰ.i. inuidia: domus tue .i. ſacerdotū qui hn̄t curaꝫdomus tue .i. templi comedit me. i. conſumpſitmortem. Ex inuidia .n. ſacerdotum: quia ipſe honorabatur a populo ⁊ audiebatur magis qͣꝫ ipſitradiderunt Pylato occidendū. Sciebat .n. inꝗeuangeliſta ꝙ per inuidiaꝫ tradidiſſent eū. Mathe. xxvij. Quod figurate oſtendit Iacob cum aitFera peſſima deuorauit filium meum Ioſeph ꝗfigurabat chriſtum: quē fratres ex inuidia vēdē

tes putabant ad nihilum deduxiſſe: ſed in̄ peruenit ad maximam gl̓am. Tria ergo de hac inuidiavidenda ſunt.Primū a quo malo oriatur.Scd̓m qͣꝫtum in pctō aggrauatur.Tertium ꝗd ex hoc vicio ꝯſequat̉.Quantum ad primumInuidia cōius hꝫ ortum ex vana gloria. Un̄ apl̓.ad Gal̓. vi. Non efficiamī inanis glorie cupidi: īuicem ꝓuocantes: inuicē inuidentes. Ponit prius inanem gloriā: dein̄ inuidiam qꝛ cā dꝫ p̄cedere ſuum effectum: ⁊ poſita cā ſeꝗtur effectus: poſita inani gloria in homine ſeꝗtur inuidia: qꝛ cuvidet vana glorioſus aliquē ſibi equari vel ſuꝑare in aliquo bono: vnde q̄rit gloriam videtur ſibi ꝙ non ſit ita in gloria ⁊ reputatione hominumex quo alius hꝫ bonum ſil̓e vel maius ſicut ipſe⁊ ita ex hoc triſtatur de bono illius: vn̄ Gre. xxximoral̓. ait. Prima nāqꝫ ſuperbie ſoboles inanisgloria eſt: que dum opp̄ſſam mentem corruperitinuidiā mox gignit: qꝛ dum vani nominis potentiam appetit ne ꝗs hanc alius adipiſci valeat tabeſcit. Et ph̓s in. ij. rhetorico. ꝙ inuidebūt talesquibus ſunt aliꝗ ſimiles: vel ẜm genus: aut ẜmcognitōem: aut ẜm ſtaturā: aut ẜm hītū: aut ẜꝫ exinionem. Et iterū dicit ꝙ illi ꝗbus modicū defic̄⁊ amatores honoris ⁊ qui ſapientes reputanturſunt inuidi .ſ. vel ẜm inclinatōem vel ẜm deliberatōem ꝓut ſunt boni ⁊ mali. Iob. v. Paruuluꝫoccidit īuidia .i. puſſillanimē: occidit aūt ſp̄ualiter¶ Pro horū declaratōe dicit. b. Lho. 2ª 2ᵉ. q. x.xxvi. ar. i. ꝙ cum inuidia ſit de gloria alterius inqͣꝫtuꝫ app̄henditur vt diminutiua glorie propriequā quis appetit: ꝯn̄s eſt vt ad illos habeat india quibus homo ſe vel equare vel p̄ferre aptit in gloria: hoc aūt non eſt reſpectu multum a ſediſtantium. Nullus .n. niſi īſanus ſtudet ſe eqͣvel referre in gloria his qui ſunt multo maioreo: puta homo plebeus regi: vel rex plebeio ꝙmultum excedit. Et ideo his qui multuꝫ diſtavel loco vel tempore vl̓ ſtatu homo non inuidetſed his qui ſunt propinqui quibus ſe nititur ere vel preferre. Nam cum illi excedunt accidhoc contra noſtrā voluntatem: qꝛ eſtimatur indeſibi minui gloriā ſua: ⁊ ideo cātur triſticia. Similitudo autem dicitur eſſe cauſa amoris ⁊ per ꝯn̄sdelectatōem cāt inqͣꝫtum ꝯcordat volūtati. Ediſcipuli Ioannis baptiſte inuidebant aliquēlum chriſto eo ꝙ haberet maiorem concurſiſamam qͣꝫ magiſter eoꝝ Ioannes. Unde zelapro ipſo Ioanne dixerūt ei ſemel. Is cui teſtimonium perhibuiſti plures diſcipulos facit. Ioannis. iij. Sed Ioānes declarauit ꝙ vere māſo erat: qꝛ verus Meſſias. Similiter cuꝫ aītes decem de duobus fratribus īdignati ſt̓. Mathe. xx. Amatores honoris ⁊ dignitatis ſunt īuidi .ſ. ad eos quibus poſſunt ī honore ⁊ dignitate