Capitulū. VIII.

ci inludere: hoc orabat p̄s. dicens. Neqꝫ irrideātinimici mei .ſ. demones: qd̓ faciunt vincēdo īratōibus. Un̄ Tren̄. i. Uiderunt eam hoſtes ⁊periſerunt ſabbata ſua. Naꝫ cū demones vidētaīam ſignatam ꝑ irl̓m de qua loquit̉ ꝙ ſeruat q̄dam de generbonorum vt feſta ⁊ hiꝰ: ſed alijs vicijs iuſiſtere diuerſis ſicut faciebant iudei: derident de hiꝰ. Sic etiā derident religioſos qui mūdum dimiẜunt: vt ſabbatū .i. quietem religionisnoſſiderent: ⁊ tn̄ diuerſis paſſionibus vel concupiſcentijs īplicantur viliū reruꝫ: vt dicit̉ in collationibꝰ Pannutij. Sꝫ econtra viri iuſti deridētIIudunt diabolo ꝑfecte oībus reſiſtēdo: ⁊ hocqd̓ dicit̉ draco iſte p̄s. ciij. quē formaſti ad illudum ei. Formauit ꝗppe deus draconē .i. diaum: non draconē ſꝫ angelū bonū: ſed effectuspraco ꝑ ſui ſuꝑbiaꝫ ⁊ maliciā: ⁊ eo veneno maiā ſuā querit nos caꝑe. Sꝫ deus ſua gratia fac̄illudamur ei .ſ. reſiſtendo. Sꝫ ipſe draco quecapere chriſtuꝫ ⁊ detīere: ſꝫ ei chriſtus illuſitnens ei eſcam ſue humanitatis quā capereens hamo abſconſo ſue diuinitatis: ⁊ captusiſus a chriſto. Un̄ dn̄s ad Iob. c. xl. Nūdes .ſ. diabolo quaſi auī ſupple vt ego.t extrahere poteris leuiathan hamo .ſ. de macut ⁊ ſancti illudunt diabolo cum eū vincūtegēdo inſidias. Sic. b. Dn̄icus illuſit diabolopparens ī forma ſimīe vt eū impediret a leſit ei vt teneret candelam donec arderꝫSic qn̄. b. Margarita ꝓſtrauit diabon qui ad carcerē venerat ad ſuadendū vt aſret pͥncipi dicens. Sternere ſuperbe demonnorſu ſuo vulneret ⁊ contra ſe armet quē debilitatū pr̄ītauit: de pe. di. t. c. pōt fieri.¶ Capitulum octauum de Prodigalitat e.rodigalitas exluxuria frequenter ꝓcedit. ꝓpterluptates corporis ꝯſeq̄ndas. Un̄⁊ lu. xv. dicit̉ de filio ꝓdigo ꝙ diſſipauit ſubſtannam ſuaꝫ viuendo luxurioſe. Frequenter .n. ẜmo. ad intemꝑantias declinant ꝓdigi: tū qꝛ exſuꝑflue expendunt ī alijs etiā rebus voluptuoſis expendere n̄ verentur ad quas magis īcliarnis: tū ēt qꝛ cū non delectantur inquerūt ſibi delectatōes corporalesEt inde eſt ꝙ phūs dicit ꝙ multi ꝓdigoꝝ ſunt inleꝑati. iiij. ethico. Gule igitur tractatui annectitꝓpter quam multe ꝓdige expenduntur qͣꝫuis exmultis alijs vicijs poſſit oriri: vt ex iactantia: luiria ⁊ hiꝰ. Cōſiſtit aūt hoc vicium ī expēdendoip̄ſiue diuitias vbi ⁊ qn̄ non oꝫ: ⁊ minus debilo eas amando. Dicit aūt phūs in. ij. ethico. ꝙ ꝓagalit̓as opponitur ⁊ v̓tuti liberalitatis ⁊ vicio

illibe̓litatꝭ .i. auaricie. Pro cuiꝰ d̓claratōe dic̄. b.Tho 2ª. 2ᵉ. q. cxix. ar. i. ꝙ in moralibꝰ attendituroppoſitio vicioꝝ ad inuicem ⁊ ad v̓tuteꝫ ẜm ſuꝑabundantiā ⁊ defectū: ſꝫ diuerſimode. Nā qͣꝫtuꝫad affectionē diuitiarū auarus ſuꝑabundat pl̓ꝰdebito diligens eas. Prodigus aut deficit minꝰdebito ſolicitudinē earū gerens: ⁊ ſic opponiturliberalitati que diligit eas vt dꝫ. ¶ Quantū veroad exteriore vſum diuitiarū ad ꝓdigalitatē pertinet excedere ꝗdem ī dādo: deficere aūt ī retinēdo vel acꝗrendo. Ad auariciā aūt ꝑtinet econtrario: deficere ī dando: ſuꝑabundare aūt ī retinendo ⁊ accipiendo. Et ſic ꝓdigalitas opponitur auaricie. Et qͣꝫuis ꝓdigalitas ⁊ auaricia ſint contrav̓tutem liberalitatis tn̄ auarus magis dicit̉ illiberalis qͣꝫ ꝓdigus. Et rō eſt qꝛ aliquid denoīat̉ab eo qd̓ ē principalius. Sicut aūt liberalitateque medium tꝫ p̄cipua ē datio ad quā ⁊ acceptō⁊ retentio ordinant: ita ⁊ auaricia ⁊ ꝓdigalitas p̄cipue attendūtur ẜm datōem. Un̄ ꝗ ſuꝑabundatī dādo dicit̉ ꝓdigus: qui aūt deficit auarus ⁊ illiberalis. Magis aūt receditur a v̓tute liberalitatis que ꝯſiſtit ī dādo ꝑ defectum dādi qͣꝫ ꝑ exceſſum. Qn̄qꝫ aūt idem erit ſil̓ auarus ⁊ ꝓdigus ẜmtn̄ diuerſa oꝑa. Cōtingit .n. qn̄qꝫ ꝙ aliꝗs excedatin dando: ⁊ ſic erit ꝓdigus: puta facit ꝯuiuiū ſuꝑfluum vel veſtem exceſſiue p̄cioſam vel ludit ethiꝰ ⁊ ſil̓ cum hoc excedet ī accipiendo: ⁊ hoc vl̓ exquadā neceſſitate: qꝛ dum ſuꝑabundat ī dandodeficiunt ei ꝓpͥa bona: vnde cogit̉ indebite acꝗrere: puta ꝑ fraudes: vſuras ⁊ hiꝰ: qd̓ pertinet adauariciā: vel ēt ꝓpter inordinatōem animi. Gum.n. non dāt ꝓpter bonū quaſi ꝯtēpta v̓tute n̄ curant vn̄cunqꝫ ⁊ qual̓rcunqꝫ accipiant. Et ſic nonẜm idem eſt aliꝗs ꝓdigus ⁊ auarus. Eſt aūt ꝓdigalitas pctm̄: vn̄ ⁊ prodigꝰ filius vituꝑatur ineuangelio de ipſa ꝓdigalitate. Lu. xv. Huius rōeſt ẜm Tho. vbi. sͣ. ar. ij. qꝛ ex hoc eſt aliꝗd vicioſum ꝙ corrūpit bonum v̓tutis: ſed virtus liberalitatis corrumpit̉ ꝑ prodigalitatē que ꝯſiſtit ī medio quę .ſ. non excedat nec deficiat a debito affectu ⁊ vſu diuitiarū. Sicut aūt illud mediū corrūpitur ꝑ exceſſum: ita ⁊ ꝑ defectū: ſꝫ ꝓdigus excedit in dādo: ⁊ deficit in retinendo diuitias: ⁊ perꝯn̄s ē pctm̄: mortale quidē qn̄ ē maguꝰ exceſſusveniale cum eſt modicus. Et eſt attendēdus hicexceſſus non ſolum ẜm qͣꝫtitatem: ſed ẜm proportionem ꝯſiderata qualitate ꝑſone potentis nobilis vel plebei ⁊ hiꝰ. Ipſa etiā ꝓdigalitas aliqn̄ eauaricia procedit. Nam aliꝗ iccirco aliqua prdige expendunt vt ſic captent fauorem aliquora ꝗbus diuitias acꝗrant. Comꝑādo aūt iſta duovicia ad inuicē grauiꝰ eſt auaricia qͣꝫ ꝓdigalitastripli rōne ẜm Tho. 2ª. 2ᵉ. q. cxix. ar. iij. ¶ Primaeſt qꝛ auaricia magis deficit a virtute oppoſita.Magis .n. ad liberalem ꝑtinet dare in quo deficit auarus. Un̄ apl̓s monet diuites facile̓ tribuere ⁊ cōicare ſua. i. Timo. vlti. qd̓ tn̄ intelligenduꝫ