Capitulū. XIII.

dicit in .vij. ethicorum ꝙ ſi ꝗs a fortibꝰ īpellētibꝰd̓lectationibꝰ vincitur vel triſticijs: nō eſt mirabile: ſed ꝯdonabile ſi ꝯͣ tendit. Manifeſtū eſt aūt ꝙgrauius impellit metus ꝑiculoꝝ qͣꝫ cupiditas delectationū. Un̄ Tullius dicit in pͥº de officijs. Nōē ꝯſētaneū ꝗ mētu n̄ frāgit̉ eū frāgi cupiditate: neꝗ̄ ſe īuictū a labore p̄ſtiteit vinci a voluptate. Ip̄aēt voluptas attrahēdo: fortiꝰ mouet qͣꝫ triſticia decarentia voluptatis retrahendo: quia carentiavoluptatis eſt purus defectus. Mollis ergo ꝓpͥseſt qͥ recedit a bono ppter triſticias cauſatas ex d̓fectu delectationū. Eſt aūt viciū diuiſum et diſtinctum ſpē a vicio molliciei: de quo dictū eſt ſuprain. c. de vicio ꝯͣ naturam. Nā illud ꝑtinet ad luxuam ⁊ opponit̉ caſtitati. Iſtud ad incōſtantiam ⁊ponit̉ ꝑſeuerantie. Ꝙ .n. aliꝗs cedat debili moenti qd̓ ꝑtinet ad molliciem: hoc pōt eſſe dupl̓r.Uno mō: qꝛ difficilius pōt delectationem abſentiam ſuſtinere: ⁊ hͨ mollicies ꝑtinet ad incōſtantiāAlio mō naturali diſpoſitione: qꝛ videlicet habꝫalum minus conſtantem ꝓpter fragilitatem complexionis: ⁊ hoc mō ꝯꝑantur femine ad maſculosvt dicant̉ mulieres quafi molles: ⁊ maſculi viriuaſi viriles: ⁊ ideo ꝑ quādam aſſimilationeꝫ qiuliebria patiūtur dicūtur molles quaſi muliebres effecti: qd̓ ꝑtinet ad luxuriam. ¶ Scienduꝫetiam ꝙ delicia eſt quedam mollicies ẜm ph̓m invij. ethicoꝝ. Et ẜm Tho. molliciēs ꝓpͥe r̄ſpicit defectum delectationum: delicie aūt cām impeditiuam delectationum: puta laboreꝫ: ⁊ hiꝰ. Uoluptati enī corporali opponit̉ labor. Ei iō res in quātūſunt laborioſe in tm̄ impediunt voluptates. Deliciofi aūt dicunt̉ qui non pn̄t ſuſtinere aliquos labores: nec aliꝗd qd̓ voluptatem dīminuat. Undedicit̉ Deute. xxviij. Zenera mulier ⁊ delicata queterram ingredi non valebat: nec pedes veſtigiumin terra figere ꝓpter molliciem. Item in qͣꝫtum inludis: ſolatijs: ⁊ hiꝰ: eſt ibi quedaꝫ remiſſio ſeu requies que opponitur labori. Et iō ſicut nō poſſeſuſtinere laborioſa ꝑtinet ad molliciē: ita ⁊ nimisappetere remiſſa vel quācūqꝫ ꝗetem in ludis ſolacijs vel recreatōibꝰ corporalibus: vel in nō ſurgendo ad vigilias noctis debitas: ꝑtinet ad molliciē. Sed noͣ ꝙ duplex eſt mollicies ⁊ delicia. Unacriminalis de qua dicit̉ ꝓuer. xviij. Qui mollis ⁊diſſolutus eſt in opere ſuo frater eſt ſua opera difſipantis. Et. i. Thimo. v. Uidua viuens in delicijsmortua eſt .ſ. in aīa. Alia ſpūalis: d̓ qua Iſa. xlvij.dicitur de aīa lapſa ad terrena ex vita ſpūali. Nōvocaberis vltra mollis ⁊ delicata. ⁊ Cantꝭ. Que ēiſta que aſcēdit d̓ deſerro d̓licijs affluēs .ſ. ſpūaliūgaudioꝝ: ⁊ ꝓ v̓. viij. Delicie mee eē cū filijs hoīuꝫ.¶ De amore ſui. Capl̓m tertiumdecimum.IMor ſui eſt quinta filia luxurie. Sed notandum ſcd̓m

Tho. 2ª 2ᵉ. q. xxv. arti. v. Amare ſeipſum contingittripliciter.Uno mō ꝓut eſt cōe oīum.Secūdo mō prout eſt propͥum bonoꝝ.Tertio mō prout eſt propͥum maloꝝ.¶ Hō enim dicit̉ aliꝗd eſſe dupliciter: vno mō ſecundum ſuam ſubſtantiaꝫ ⁊ naturā: ⁊ ẜm hoc oēseſtimant ẜm bonum cōe ſe eſſe id qd̓ ſunt .i. ex aīa⁊ corpore ꝯpoſitos: ⁊ ſic om̄es hoīes boni et malidiligunt ſeipſos in qͣꝫtum diligunt ꝯſeruationemeſſe ipſoꝝ: qd̓ naturale eſt vnde nec viciuꝫ. Scd̓omodo dicitur homo aliꝗd eſſe ſecundum pͥncipalitatem: ſicut pͥnceps ciuitatis dicitur eſſe ciuitas.Un̄ quod pͥncipes faciunt dicitur facere ciuitas.Sic aūt non oēs eſtimant ſe eſſe id qd̓ ſūt. Principale enim in hoīe eſt mens rōnalis. Secūdariuꝫeſt natura ſenſitiua ⁊ corporalis: quoꝝ pͥmū apl̓snominat hoīem interiorem: 2ᵐ v̓o hominem exteriorem. ij. Corin. iiij. dicens: licet is qui noſter ēhomo exterior corrumpatur .ſ. corpus: tn̄ is ꝗ noſter eſt homo interior renouatur de die in dieꝫ. i.mens rōnalis. Mali igit̉ eſtimant pͥncipale eſſe īeis naturam ſenſitiuaꝫ vt corpꝰ. Un̄ non recte cognoſcentes nō vere diligunt ſeipſos: qꝛ nō ẜm idqd̓ vere eſt pͥncipale in eis. Boni v̓o cognoſcētesvere ſeipſos vere ſeipſos diligūt: qꝛ ẜm qd̓ v̓e eſtprincipale in eis .i. ẜm mentem naturalem: ⁊ hoc ēdiligere ſeipſuꝫ qd̓ p̄cipit̉ ex quo ponit̉ ꝓ exēplodilectionis ꝓximi: dū dicit̉. Leui. xix. Diliges amicum tuū ſicut teipſuꝫ. Et loco amici dicit̉. Math̓.xxij. a chriſto ꝓximū tuū: ⁊ hͦ ꝑtinet ad v̓tutē charitatis. Sꝫ amor qͦ peccatores amāt ſeipſos .i. ẜmcorpꝰ et ſenſualitatē. ē pctm̄ ⁊ cā multoꝝ maloꝝ. Etde hͦ intelligit̉ illud̓ pͣs. lxxix. ẜm expoſitōeꝫ Aug.Incenſa igni ⁊ ſuffoſſa ab increpatiōe vultus tuiperibūt: vbi Aug. Oīa peccata procedunt aūt abamore malē inflāmante: ⁊ hͨ ſunt incenſa igni ſcꝫoꝑa mala: aut a timore male humiliante: ⁊ hͨ ſuntſuffoſſa: qꝛ deijcit et quaſi ſuffodit aīum timor.Sed ꝑibunt .i. facient hoīes perire talia opera facientes an̄ faciem dei increpantis propter huiuſmōi. Zimor .n. malus ab inordinato amore procedit. Ex eo .n. ꝗs timet: dū expectat vel dubitat aliꝗd qd̓ amat ſibi auferri vl̓ ledi. Iſte amor ſui ſecūdum ſenſualitatem ẜm Aug. in. iiij. de ciui. deieſt ille ꝗ edificat ciuitatem babylonis .i. ſtatuꝫ dānationis creſcēs vſqꝫ ad ꝯtēptum dei. Incenſa gͦigni .i. amātes ſeipſos ẜm naturā ſenſualē ꝑibūt:dn̄o increpāte in iudicio triplici rōne.Primo qꝛ deo inimicantur.Scd̓o qꝛ proximo iniuriantur.ertio qꝛ in vicio multiplicantur.C §. j.Inimicatur quidē deoamor ſui: qꝛ vbi debet quilibet deum habere vtvltimuꝫ finem: qꝛ vere eſt vltimusᶠ finis oīum adquē oēs alij fines reducēdi ſunt ꝑ amorē ſui: tal̓habet ſeipſum vt vltimum: et ſic fruitur ſeipſo et