Titulus. V.

homo excitetur ad faciendum propter deū ꝯſiderando ꝙ ſi fit tm̄ propter pctm̄: vn̄ ſequitur morseterna ꝗd fieri debeat ꝓpt̓ deū: vn̄ ꝯſeꝗt̉ ſūmuꝫ p̄miū. pͣs. lxxxx. Oculis tuis cōſiderabis et retribitionem pctōꝝ videbis: qꝛ .ſ. finis eorū mors ē. UiDiere. ij. dicit. Trāſite ad inſulas ⁊ videte ⁊ in Cedar mittite ⁊ ꝯſiderate vehemēter ⁊ videte ſi fctm̄eſt huiuſcemodi: ſi mutauit gens deos ſuos: ⁊ cete ipſi nō ſunt dij: ppl̓s v̓o meus mutauit gl̓iam īidolū. Obſtupeſcite celi ſuꝑ hoc. Idolū dici poteſtquelibet creatura quam ꝗs ſupra deuꝫ diligit: vtpecunia: delectatio carnis potētia: ⁊ hiꝰ. Un̄ ⁊ auaritia dicit apl̓s ꝙ ē idoloꝝ ſeruitus. Si gͦ pctōrescreaturis mūdi tanto deſiderio afficiunt ⁊ inferuiunt vt videant̉ pro dijs hr̄e ꝗd fieri debet ꝓ v̓odeo ⁊ cultū eius. Et nō ſolū ad ꝯſideranduꝫ oꝑahoīum: ſed etiam minoꝝ aīalium brutoꝝ inuitatSalomō dicēs prouer. vi. Uade ad formicaꝫ o piger: ⁊ ꝯſidera vias eius: ⁊ diſce ab ea ſapīam: q̄ cuꝫnon habeat ducem: nec p̄ceptorem: nec pͥncipem:parat ſibi in eſtate cibū ⁊ ꝯgregat in meſſe qd̓ comedat in hyeme. Sic ꝯgreganda ſunt in vitā preſenti merita vn̄ in futuꝝ viuat. Sed impij nō eſtimantes bona niſi que vident nō reſurgūt in iudicio vere prudentie vt prouideāt ſibi in futuꝝ: vn̄habeant ad viuendū in alio ſeculo cū nō valeantfodere tūc ꝑ pnīam: et mendicare tūc erubeſcantqꝛ eis nil daret̉: vt fecit villicus iniꝗtatis qui obhoc laudatꝰ fuit: qꝛ prudenter ſibi ꝓuidit ī futuꝝrelaxando debita: ⁊ ideo oportet ꝙ fame moriantur eterna.¶ De inconſtantia. Capl̓m duodecimum.Nconſtantia eſtquarta filia luxurie que ẜm Tho. 22ᵉ. q. liij. importat receſſum quēdama bono propoſito diffinito. hiꝰ aūt receſſus principium hꝫ a vi appetitiua ſeu volūtate. Nō eniꝫ recedit ꝗs a pͥori bono propoſito niſi propter aliqd̓qd̓ ſibi inordinate placet. Sed iſte receſſus nō cōſumat̉ niſi ꝑ defectum rōis q̄ fallitur in hͦ ꝙ repudiat id qd̓ recte acceptauerat. Et qꝛ cū poſſet reſiſtere impulſui tēptationū ſiue paſſionum ſi nō reſiſtat hͦ eſt ex debilitate ipſius ſe nō tenet firmiterin bono ꝯcepto: ⁊ iō incōſtantia qͣꝫtum ad ſui ꝯſumationem ꝑtinet ad defectum rōnis. Sic̄ aūt oīsrectitudo rōis practice ꝑtinet aliqualiter ad prudentiā: ita oīs defectus eiuſdē ꝑtinet ad imprudētiam. Et iō incōſtantia ẜm ſui conſumationem ꝑtinet ad imprudentiam. Et ſicut p̄cipitatio eſt defectus circa actuꝫ ꝯſilij. Incōſideratio circa actūiudicii. Item incōſtantia eſt defectus circa actumprecepti: ꝗ actus ꝑtinent ad prudentiam. Ex hͦ .n.aliꝗs dicit incōſtans: qꝛ rō deficit ī p̄cipiendo eaque ſunt ꝯſiliata iudicata. Eſt aūt pctm̄: qꝛ cū adprudentiā ꝑtineat ꝑferre maius bonū minori bo

no: ⁊ ꝑ ꝯſequens deſiſtere a meliori bono .ſ. iam ꝓpropoſito qd̓ fit ꝑ incōſtantiaꝫ ꝑtinet ad imprudetiam: ſed prudentia eſt virtus: ergo īprudentia q̄ſibi ꝯͣriatur eſt pctm̄. Dicit̉ aūt incōſtātia a Gregin moral̓. filia luxurie: nō qꝛ cauſet̉ etiam ex alijsvicijs: ſed qꝛ luxuria totaliter extinguit iudicirōnis. Inconſtantia aūt qͣꝫtum ad ſui ꝯſumatōvt dictuꝫ ē ꝑtinet ad defectū rōnis. Un̄ et ph̓s dic̄in ethicꝭ. ꝙ incōtinens ꝯcupiſcentie totaliter nonaudit rōnem. Et Sap̄. xiiij. dicit̉. Oīa ꝯmixta ſūt:incōſtantia nuptiaꝝ inordinatio mechie ⁊ impudicitie. Pertinēt aūt ad incōſtantiā defectus intelligentie ⁊ ſolertie ⁊ prouidentie q̄ ſunt ꝑtes integrales prudentie. Et intelligentia hic non ſumit propotentia intellectiua: ſed eſt quedā recta eſtimatōde aliquo ꝑticulari fine. Solertia eſt qn̄ ex improuiſo occurrit aliꝗd agendum ſubito inuenire qd̓ꝯueniat oꝑi. Prouidētiā ē reſpectu alicuius diſtātis ad ea q̄ ī pn̄ti occurrūt ordināda. Deficere āt īhiꝰ pttnet ad īcōſtantiā.De vicio inconſtantiepōt exponi illud pͣs. lxxvij. Auerterunt ſe ⁊ nō ſeruauerūt pactum queadmodum patres eoruꝫ cōuerſi ſt̓ in archū prauū. Auerterūt ſe .ſ. a deo recedentes ad quē erant ꝯuerſi ꝑ pnīam vel religiaſſumptōem: vel ordinis ſacri: vel alicuius bepropoſiti. Hiere. ij. Auerſio tua īcreꝑabit te. Et ꝓuer. .i. Auerſio ꝑuulorum interficiet eos: ⁊ nō ſeruauerunt pactū .ſ. factum in baptiſmo vel pnīa vlreligione aſſumpta: aut ordine. Diere. xi. Induxiſuꝑ eos oīa v̓ba pacti hꝰ qd̓ p̄cepi vt facerent ⁊ nōfecerunt quēadmodū patres eorū cōuerſi ſūt ⁊c̄Arcus prauus dici pōt ꝗ cū videt̉ ꝙ debeat emitere ſagittas cū trahit̉ frangit̉: ⁊ ſic deficit. Et ſic īꝯſtātes cū ē tp̄s oꝑandi vt ꝓpoſuerāt ⁊ ꝓmiſerāt:⁊ tūc d̓ficiūt. Uel arcꝰprau eſt ꝗ cū dꝫ iacere ſagittas ꝯtra alios reuertit ꝯtra ſe. Sic aliqui cuꝫberent corda obedientie flecti et mittere ſagitbonoruꝫ oꝑum ꝯͣ diabolum mittunt ſagittas malorum oꝑum ⁊ hoc ꝯͣ ſe: ad vulnerandū ſe ⁊ aliosmalo exēplo. O ſee. vij. Reuerſi ſunt vt eſſent abqͣꝫ iugo facti ſunt quaſi arcus doloſus: ⁊ hoc queadmoduꝫ patres eorū: ipſi enī allegant conſuetudinē ſuorū anteceſſorū: ꝙ ita fecerūt ipſi. Piere.xvij. Indurauerūt ceruicē ſuā ⁊c̄. Procedit autēincōſtantia .i. nō ꝑmanere firmꝰ in propoſito boniqd̓ determinauit agendū: ſꝫ ab eo recedere ex triplici cauſa.Primo ex inordinatione affectionis.Secundo ex horrore tribulationis.Tertio ex ſubtractione delectationis. C§. Il.Sap̄. iiij.De primo dicitur Inconſſātia concupiſcentie .i. ex inordinata affectione procedens peruertit ſenſum ſine malicia ſcilicet apoſito boni. Iaco. primo. Unuſquiſque tempitur a concupiſcentia ſua abſtractus et illectus