Titulus .IIII.

domus eius diuitijs et alijs ex nobilitate generisvnde ſe iactant: qꝛ .ſ. nati ſunt d̓ ſtirpe regia vl̓ alicuius magni pͥncipis: vl̓ de magna familia ⁊ famoſa ⁊ hiꝰ. Sed multum vana ⁊ irrationabilis ē iſtaiactantia. Naꝫ omnes ſumus geniti prima noſtriorigine ex vno patre Adam. Non enim deus fec̄vnum Adam de argento vel auro ex quo orti ſūtnobiles ⁊ alium de luto ex quo nacti ſunt ignobiles. Sed fecit deus vnicum Adam de limo terre:vt Gen̄. i. dicitur. Aut gͦ omnes nobiles: aut om̄esignobiles: vn̄ Malach. ij. dr̄. Nunꝗd n̄ pater vnꝰomnium noſtroꝝ. Nōne deus vnus creauit nosQuare ergo deſpicit ꝓximum ſuum vnuſquiſꝗꝫveſtrum .ſ. iactando ſe de nobili familia natum: etalium de ignobili genere. Sed ſi aliꝗd magni eſſꝫin tali nobilitate generis: magis eſſet illorū a ꝗbꝰdeſcendit qͣꝫ ſuum: vn̄ non hꝫ ipſe inde gloriari vl̓ſe iactare: ſed potius illi: vn̄ Sen̄. Nemo in gloriam veſtram vixit: nec qd̓ ante nos fuit noſtruꝫ eſt.animus nobilem facit. Ne aūt homines multameſtimationem facerent de hiꝰ nobilitate generꝭ deꝰeam videt̉ ꝯtemptiſſe: nam in veteri teſtamento pͥmum regem de minima familia aſinas querent.ſ. Saulem aſſumpſit ſeruum ſecunduꝫ .ſ. Dauidſuſtulit eum de gregibus ouium minimum interfratres. In tꝑe gratie elegit piſcatores ignobiles īpͥncipes eccleſie. Et vt dicit apl̓s. i. ad Corin. i. Uidete vocationem veſtram fratres: non ml̓ti nobiles: non multi potentes: non multi ſapientes: ſed q̄ignobilia ⁊ ꝯteptibilia ſunt elegit deus vt ꝯfūdarfortia: non gͦ eſtimatur etiam ab ethnicis ſapientibus nobilitas carnis: ſꝫ animi ex optimis moribꝰreſultās: vn̄ Sen̄. Nemo altero nobilior niſi cuirectius ingeniū ⁊ bonis artibus aptius. Et PlatoInquit neminem regem niſi ex ſeruis oriunduꝫeſſe: neminem ẜuum niſi ex regibus. Oīa iſta longa varietas miſcuit ⁊ ſurſū deorſum fortuna verſauit: hͨ ille. Sicut aūt ex eadē radice ꝓcedit ſpina⁊ roſa: ⁊ roſa ꝗdem nobilis eſt ⁊ grata: qꝛ nō ceſſatbn̄facere eis ꝗ iuxta eam ſunt .ſ. odorem ſuū ſpagendo. Spina v̓o vilis ⁊ exoſa: qꝛ pungit quos tēgit. Ita ex eiſdem parentibus naſcunt̉ aliqn̄ duoUnus vere nobilis in moribus gratis ſeruiēs hominibus alius ignobilis grauis ⁊ diſplicibilis cūctis: ſicut pꝫ de Eſau ⁊ Iacob vterinis. Et d̓ Tito ⁊Domiciano filijs Ueſpaſiani imperatoris. Nobilitas ergo vera eſt animum q̄ moribus ornat: īꝙſapiēs. Signa aūt hꝰ vere nobilitatis animi ſunt liberalitas: manſuetudo: virilitas: magnanimitas:gratitudo. Primū ſignum nobilitatis eſt liberalitas: nam ⁊ deus qui nobiliſſimus ē liberaliſſimꝰeſt. Tanta eniꝫ eſt eius liberalitas vt non ſolū ſua:ſꝫ ſeip̄m dederit: ⁊ non ſolū ſuis ⁊ ſibi ſeruientibꝰ:ſed etiam hoſtibus. Ipſe enim ſolem ſuū oriri fac̄ſuꝑ bonos ⁊ malos: ⁊ pluit ſuꝑ iuſtos et iniuſtos.Math̓. v. ad dandum fecit quecūqꝫ fecit: nā creaturas rōnales fec̄ vt eis daret: irrationales vt easdaret. Leo qui dicitur rex animaliū ⁊ nobile aīa-

eſt liberale. Un̄ ⁊ Arꝭ. dicit ꝙ ē aīal cōicatiuū. Ecōtra non dare eſt ruſticitas magna. Quidā miinterrogauerunt ſemel magnum alanum aufama eius ſcientie que eſſet maxima curialitanobilitas. Reſpondit ꝙ dare. Quod cum plſet eis interrogauit ipſe eos: ⁊ ꝙ conferrentauicem ſuꝑ hoc quid eſſet magna ruſticitas: ⁊ cuꝫconferendo non concordaret: nam vnus dicebavnum alius aliud. Reſpōdit Alanus. Ego vvos in via ſoluende queſtionis ⁊ neſcitisre. Nam ſi curialiſſimum eſt dare: ſequiſticiſſimum ſit ei contrarium .ſ. auferre. Et iō voseſtis ruſticiſſimi qui inceſſanter aufertis ⁊peribus. Secundum ſignum vere nobilitmanſuetudo ⁊ miſericordia. Sen̄. Nullum maex omnibus qͣꝫ clementia regem ⁊ pͥncipem deoprouer. xx. Manſuetudo ⁊ veritas cuſtodiuntgem ⁊ clementia firmatur thronus eius. iij. Rxx. Reges iſrl̓ clemētes ſunt. Rexairacūdiſſime in vulnere cum pungunt relihꝫ aculeum cum omnes alie apes habearTertiuꝫ eſt virilitas in eos qui repugnant. Und.militibus datur enſis quo vti debeat inin ſubiectos. Et ſi in hoſtes corroris: miin hoſtes animi .i. reſiftendo temptationibus noficiant̉ ſerui diaboli. A quo enim quis victus.ei ſeruus additus eſt: dicit Pe. in pͥma cano. Suiitus ꝑmaxime eſt contra nobilitatem. Quartieſt animi magnitudo qua quis n odica contō⁊ magna appetit: vnde non ſunt vere nobponunt amorem ſuum in vno milite pōtceli rege. Et cum omnis terra ſit ſicut vnus ꝑtus reſpectu celi: ⁊ omnia que ſub ſole ſunt vtates ſunt: non nobiles: ſed viles ſunt qui appe⁊ finem ſuum ponunt in terrenis celeſtiates. Quintum ſignū nobilitatis eſt gratitmum multiplicatur aliquando gloria deꝗ in diuerſis corporalibus bonis ī ꝗbꝰ varnes ſe iactant: vt in ſanitate. Sed vt dicituiiij. Que eſt vita noſtra: vapor ad modicuꝫ⁊ deinceps exterminabit̉. Nullum aīal reperiita infirmuꝫ ſicut homo: ⁊ ita leſibile. Iactat ſoquis de pulchritudine. Sed vt dicit̉ pFallax gratia .ſ. humana ⁊ vana eſt pulcto amittit̉ ⁊ niſi cum amore dn̄i cōiungſio eſt multoꝝ malorum ſibi et alijsmaria magdalena que erat in ciuita⁊ in maria egyptiaca ⁊ Pelagia ⁊ alijs. Altertat de fortitudine corporis. Sed vt dicit̉ SaFortioribus fortior inſtat cruciatio: qꝛ niſi tꝑmaneant in timore dei abutunt̉. Quāto foreſt corpus tanto fortior quis inimicū hꝫ cumpreliatur: ⁊ per contrarium cum corpus eſt d̓le ⁊ infirmū debilitatur hoſtis noſter. Un̄ apGloriat̉ non in fortitudine ſed in infirmitatiſuis. ij. Corin. xij. Alius ſe iactat de agilitatelocitate corporis. Sed valde vanuꝫ eſt ſe iade eo in quo multa animalia hominem excedui