Capitulum. XXVi.
eſt criminalis ẜm. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. lv. qn̄ eſt tanta ettam inordinata ꝙ a ſpūalibus ſaluti ſue neceſſarijs retrahit̉ eam omittendo vt lucret̉: puta ſi itainſiſtit occupationibus negociationis artificij recollectione meſſium ⁊ vindemie: ꝙ omittit ẜuare: feſta ieiunare diebus preceptis: audire miſſēdiebus feſtiuis: ꝯfiteri: cōicare: ⁊ hiꝰ. De hac dicitchriſtus. Lucꝭ. viij. Solicitudo huius ſeculi ſuffocat v̓bum .ſ. auditum vel inſpiratū ne fructificet in mēte. Ad hoc etiaꝫ facit qd̓ ait Greg ī. xix.li. moral̓. Oēs hꝰ ſeculi dilectores ī terrenis rebꝰfortes ſunt .ſ. ad ſolicite laborandū ꝓ eis ī celeſtihus debiles. Nam pro tꝑali gl̓ia vſqꝫ ad morteꝫlare appetunt: ⁊ pro ſpe ꝑ̄petua: nec parumzore ſubſiſtunt ⁊c̄. in decre. diſ. xlvij. oēs. Sijs aūt ex nimia ſolicitudine quā gerit ad tꝑaliaiō omittit ſpūalia ad ſalutem neceſſaria: ſꝫ diminuit̉ in deuotione ⁊ tepeſcit a feruore debito: veale erit. Tertio mō eſt mortalis talis ſolicitudoetiam in alijs criminibus apponit diligenteꝫram ⁊ feſtinam ad ꝑpetrandū. Dicit̉ aūt ſolicitus ſcd̓m Iſidoꝝ: quaſi ſolers citus. Et ſic mulies ſunt ſolicite ad ornandum ſe multū ponētestꝑe ⁊ diligentia. Et guloſi ad p̄parandū cibos:ſi ad honores ꝓcurandos et hiꝰ. Et deigitur illud prouer. xi. Expectatio ſolicimalum ꝑibit. Hec aūt ſolicitudo crimīaepellenda: qꝛ facit hoīem deo inimicū:phanc ſeruiat mūdo ſeu diabolo: ſed nemoduobus dn̄is ſeruire .ſ. ſibi ꝯͣrijs et ꝯͣria iubēꝫ vt ſunt chriſtus ⁊ diabolus ſpūs ⁊ mūduso ⁊ diabolo ⁊ amicus eius eſt dūtionibus eius: ⁊ amor tꝑaliū reꝫacꝗeſcit teſuꝑat amorem dei. Si .n. deū diligeret odiret mūdum ⁊ diabolum: nō qͣꝫtum ad naturam: ſꝫ ad vicia ipſius mūdi que in eo reperiunt̉ et qͣꝫtum admaliciam duoli deteſtando ipſa vicia. Sed quiſeruit mundo ⁊ diabolo non diligit quidem ip̄mlaturaliter: ſꝫ ſuſtinet tyrānidem eius: et alteꝝ .ſ.hriſtū ꝯtēnit in eo ꝙ nō ẜuat mādata eiꝰ. Nolitegͦ ſoliciti eſſe de hiꝰ.Secunda ſolicitudo eſthumanalis: qꝛ enim homo multis indiget hincab humanitate ſua inſtigat̉ vt ſolicitet̉ circa tꝑalia quibus ſuſtentatur timens ne ſibi deficiantſt moderanda remouendo illum timoreatum quo .ſ. timet ne etiam laborando etndo qd̓ in ſe eſt non omittendo curam ſalutis anime ſue deus non prouideat ſibi: qd̓ pertiad quādam diffidentiam bonitatis ſeu proentie diuine: et hoc vtiqꝫ peccatum eſt. vndeLabor exercendus eſt: ſolicitudo vitādarouenit ex iſta diffidentia ad hanc moden ⁊ cū eſt vicioſa reſecanda: admonet apodicens. Uolo vos ſine ſolicitudine eſſe .ſ.tali immoderata: precipit chriſtus dicēs. Math̓.yl. Nolite ſoliciti eſſe in craſtinum. Intelligitur
autem pro craſtino tempus futuruꝫ ẜm Hiero.Pro cuius declaratiōe dicit. b. Tho. 2º 2ᵉ. q. lv. ꝙnullum pōt eſſe virtuoſum opus niſi debitis circūſtantijs veſtiatur inter quas vna eſt debitumtempus ẜm illud Eccle. viij. Omni negocio tempus eſt et opportunitas: qd̓ non in exterioribustm̄ operibus: ſꝫ etiam in interioribus locum hētſolicitudinem. Unicuiqꝫ enim tempori ꝯgruit ꝓpria ſolicitudo: ſicut tempori eſtatꝭ competit ſolicitudo metendi ⁊ tempori autūni ſolicitudo vindemie. Si quis ergo in tꝑe eſtatis iam de vindemia eſſꝫ ſolicitus ſuꝑflue poccuparet futuri temporis ſolicitudinem: vn̄ hiꝰ ſolicitudinem tāqͣꝫ ſuperſſuam dn̄s prohibet dicens. Nolite ſoliciti eēin craſtinum: ⁊ quaſi rōnem aſſignat dicens. Craſtinus enim dies ſolicitus erit ſibiipſi ideſt ꝓpͥaꝫſolicitudinem habebit que ſufficiet ad affligēdūanimaꝫ. Et hoc eſt qd̓ ſubdit. Diei ſufficit maliciaſua .i. afflictio ſolicitudinis. Sumitur .n. ibi malicia non pro pctō: ſꝫ pro malo pene ſolicitudinisque affligit mentem. Excludit aūt chriſtus hancſolicitudinem procedentem ex nimio timore defectus triplici ratione. vn̄ ⁊ tex. dicit. Nolite ſoliciti eſſe que ſentētialiter ponit. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. lv.arti. vi. pͥmo rōne maioris influentie: ibi. Nōneaīa plus eſt qͣꝫ eſca: ⁊c̄. et eſt talis ratio. Qui maiora preſticit vtiqꝫ ex amore nō ex debito et minorapreſtabit: ſed deus dedit nobis aīam ⁊ corpus etvitam ſine noſtra ſolicitudine que vtiqꝫ ſine comparatōe ſunt maiora ⁊ ꝑfectiora eſca ⁊ veſtimētꝭ:vt patet ex ſe. Et etiaꝫ ex rōne: qꝛ finis nobilior ēhis que ſunt ad finem: ſꝫ ad hunc finem ſunt ordinata eſca ad vitam ſuſtentandam ⁊ veſtimētuꝫad corpus cooperiendum ⁊ ꝯſeruandum: ſi ergoprouidit de maiori .ſ. dando corpus ⁊ aīam proudebit ⁊ de cibis ⁊ veſtimētis faciendo qd̓ ī vobiseſt licite: ⁊ ſi non quātum appetitis: tn̄ qͣꝫtum iudicabit vobis expedire. Et ideo nolite ſoliciti eē¶ Secūdo hoc facit rōe vberioris prouidentie:ibi. Reſpicite volatilia ⁊ ꝯſiderate lilia ⁊c̄. ⁊ ē tal̓ratio. Sapiens qui gubernat ſapienter domumſuaꝫ oībus prouidet ⁊ ſi prouidet minimis aīalibus: vt canibus: auibus ⁊ equis: ⁊ probabile eſtꝙ prouidebit creaturis rōnalibus. Sapientiſſimus eſt deus ⁊ optime gubernat domū ſuā vniuerſi: vn̄ ſi prouidet vt manifeſte patꝫ auibus devictu: ita ꝙ abqꝫ ſolicitudine eaꝝ ⁊ oꝑe ſeminandi ⁊ ꝯgregandi hn̄t vnde viuāt. Et herbis ⁊ v̓guſtis prouidet de tā nobili veſtimēto: vt ſunt floresꝗ dicunt̉ lilia hn̄tia: ita pulchrum coloreꝫ ⁊ viuacem ꝙ Salomon nunqͣꝫ fuit indutus veſte taliscoloris. Nec tn̄ herba ſeu virgulta que hoc fenūdicuntur ſolicitant̉ ad faciendū ſibi tale indumetum qͣꝫto magꝭ credendū eſt ꝙ deus prouideat d̓ſufficienti cibo et veſtitu his quos ad imaginemſuā fecit cūctꝭ nobiliores. ¶ Tertio hoc excluditrōne credentie et ſpālis beniuolentie: ibi. Noliteſoliciti ⁊c̄. hec igit̉ oīa gentes .i. infideles inꝗrunt