Titulus. I.

eius. Naturale eſt enim cuilibet appetere beatitudinem ⁊ vitare miſeriam que eſt ꝯͣria. Sꝫ cumꝑ obdurationem ꝯͣ miſericordiam efficiat̉ ꝗs milerrimis qꝛ dānatus. Dicitur enim Math̓. xxv.ꝙ ibunt hi .ſ. īmiſericordes in ſupplitiuꝫ eternū:⁊ ꝑ miſerationes ⁊ elyas debite factas cōſequāt̉beatitudinem: ꝗa miſericordibus dicet̉ Math̓.xxv. Uenite bn̄dicti patris mei ꝑcipite regnum.Eſuriui .n. ⁊ dediſtis mihi māducare ⁊cͣ. Iō extirpandum eſt iſtud vitium ⁊ el̓ ya debito modo facienda eſt vt ꝑueniat̉ ad beatitudinem qd̓ īnuitpſalmiſta dicēs. Beatus ꝗ intelligit. Ubi tria notant̉. ¶ Primum ꝙ inhumanitas eſt eradicādaꝑ rōnabilis elemoſyne erogatiōem: ibi. Beatusꝗ intelligit ſuꝑ egenum ⁊ pauperem. ¶ Scd̓m ꝙcrudelitas hec eſt eliminanda propter horribilisſententie euaſionem: ibi: in die mala liberabit eūdn̄s. ¶ Tertium ꝙ iniꝗtas hec eſt effugāda: propter preſentis vite fructificationem: ibi: dominusconſeruet eum.uantum ad primumon̄ditur ꝙ vitium hoc eſt eradicandum per hocꝙ ꝯͣrium ſuadet̉ .ſ. ſubuenire pauperibus. Quōenim poteſt aliꝗd efficaciꝰ ſuaderi qͣꝫ cū on̄dit̉ exeo beatitudinem adipiſci? Beatus inꝗt ꝗ intelligit. Contraria. n.mutuo ſe expellunt. Sꝫ nō ſufficit dare el̓yam niſi det̉ debito mō. Un̄. Eccꝭ. vij.dicitur. Et facere el̓ yam ne deſpicias donec īuenias iuſtum .i. teneat eam tm̄ quouſqꝫ debite poſſit erogari. Et hoc notat p̄s. cum ait. Beatus quiintelligit .i. cum intellectu ⁊ rōne prouidet pauꝑibus ⁊ egenis. Ordinem notauit Rai. ponēs circa hͦ diſtinctionem dicens eſſe diſcernenduꝫ īterpetentes el̓ yam. Aut petunt quaſi ex debito: vt p̄dicatores ⁊ p̄lati. Aut ſimpl̓r pro corporis ſubſtētatione. In pͥmo caſu diſtingue: qꝛ aūt ſunt noti:aut non. Si ſunt noti ⁊ ꝯſtat eos miſſos vel cōſtitutos ad p̄laturam recipiendi ſunt. i. ad Corꝭ. ix.Qui altari deſeruiunt cum altari ꝑticipant̉. Et n̄alligabis os bouis triturantꝭ ⁊c̄. Si v̓o ſunt incogniti ⁊ dubitat̉ an eis tale officium ſit ꝯceſſumpͥmo debent examinari an̄ ita ſit: qꝛ circa maioramaius ꝑiculū v̓tit̉. Non enim eis tm̄ dat tꝑalia?ſꝫ ſpūalia accipit in ꝗbus v̓titur ꝑiculuꝫ magnūdiſ. xlij. quieſcamus. Poſſent eniꝫ falſas diſſeminare vt heretici ꝗ ſimulant ſanctitatem: ⁊ cerretani qui multa mendacia fingunt. In ſecūdo caſucū .ſ. petunt̉ ſimpl̓r pro ſubſtentatione corporisiterum ſubdiſtingue: qꝛ aut potes abundare ſeuprouidere oībus aut non. Si oībus ſufficis: om̄ibus indiſtincte ſubuenire debes hn̄tibus indigētiam. Inuitāt nos ad hͦ exempla Abrahe ⁊ Lothqꝛ omnes indifferenter recipiebāt: inter altos ētangelos recipere meruerūt Gen̄. xix. Et ī hoc caſu dicit Chryſo. Quieſcamus ab hac abſurda etdiabolica ꝑemptoriā curioſitate .ſ. diſcernēdo īt̓pauperē ⁊ pauperē. Nō .n. ex vita eoꝝ quos reci-

pis mercedem ibi retributuruis eſt deus ſꝫ ex roluntate ⁊ honorificentia multa et miſericordia ⁊bonitate diſ. xlij. c. ꝗeſcamus. Et quod dictumde dando oībus indiſtincte ad ſubſtentationevbi ꝗs ſufficiat intelligendum niſi recipiens emoſynam abuteretur: vtputa vel male expēodo: vel propter hoc traderet ſe negligentie coſus de ꝓuiſione ſibi facta: ar. v. q. v. c. nō omniIndigentibus āt ad mortē qͣꝫtū cūqꝫ malis: obſtitis: excōicatis: hereticis: iudeis: ⁊ īfidelibus alijſemꝑ ſubueniendum eſt: ⁊ ab oībus etiateret furto accipere cum non inueniret̉.ſubueniendum diſ. lxxxvi. paſce. In ſecundo v̓ocaſu cū .ſ. ꝗs non pōt oībus ſufficere dicit Imbnouem eſſe ꝯſideranda .ſ. fidelem: qꝛ fidelis pferendus eſt infideli: qd̓ intelligendum videturceteris paribus: ⁊ precipue equalitate indigētieCauſam: qꝛ illi qui tenent̉ captiui ab hoſtibusalijs preferendi. Locum: vt ſi captus propter d̓ebitum iuſtum excrucietur in carcere: nam ſi omnibus debetur miſericordia: iuſto amplius. Tempus: nam ſi tempore afflictionis ſue nila te impetret̉ ⁊c̄. ſi tꝑe quo ducitur ad mortem. Modunvt non totum nec vni ſimul omnes opes effūdtur: ſed diſcrete diſpenſentur: ⁊ hoc niſi aliqs extoto vellet mūdum deſerere: vt religioſi. Exēin Heliſeo. Et ſi pōt pluribus ſufficiēter trademelius eſt qͣꝫ vni tm̄ dare: ſed non melius eſt yvel paucis ad ſufficientiam qͣꝫ multis ad inſificientiam ⁊ quaſi nihil ſcd̓m Tho. vbi ſupra. Neceſſitatem: vt propinqui ſanguinis exͣneis p̄feretur. Debilitateꝫ: qꝛ claudi: ceci ⁊ inualitudinaalijs preferendi ſunt. Nobilitatem .i. verecūque ingenuos prodit natales. Etate: qꝛ ſeneuenibus ceteris paribus p̄ferendi ſunt: hͦ plehabes di. lxxxvi. non ſatis. Tho. 2ª 2ᵉ. q. xxxi. d̓Exhibitio charitatis ⁊ bn̄ficiorum ad magupinquos ⁊ attinentes magis eſt extendenda.propinquitas vnius hominis ad alterum pōttendi diuerſimode ſcd̓m diuerſa in quibushoīes adinnicē cōicant: vt ꝯſanguinei in natli coniunctione: conciues in ciuili ⁊ fidrituali: ⁊ ſic de alijs: ⁊ ſcd̓m diuerſasſunt diuerſa beneficia impendenda. Nā vnqꝫ eſt magis impendendum beneficium ꝑtuad illam rem ẜm quā eſt nobis magis ꝯiunſimpl̓r loquendo: tamen pōt variari ſcd̓mIgͣ gͣſitatem locorum ⁊ temporum ⁊ negocioꝝ.in aliquo caſu magis ſubueniendum eſt exͣputa in extrema neceſſitate qͣꝫ patri non pacillam neceſſitatem. Item dicit Tho. vbi ſupnullum benefactoris eſt beneficium ſicut patum. Ideo parentes in recompenſandis bencijs ſunt omnibus alijs preferendi: niſi neceſtas ex alia parte preponderat: vel aliqua alditio: puta communis vtilitas eccl̓ie vel reipce. Unde in extrema neceſſitate magis eſſent d̓ferendi filij qͣꝫ parentes.