Titulus. .I.
ſunt: non iam rem ipſam: ſed paſſionis ſue fantanſiam vident: ita etiaꝫ mens auari ſemel vinculis cupiditatꝭ aſtricta: ſemꝑ auꝝ videt: ſemꝑ argētū videt: ſꝑredditus ꝯputat: gratius aurū qͣꝫ ſolēintuet̉. Ipſa eius or̄o ⁊ dep̄catio a dn̄o petit auꝝ:nec finis nec ſatietas aderit cupiditati: di. xlvij. ſicut hi. Et hoc eſt qd̓ dic̄ Salomon. Eccleſiaſtes.v. Auarꝰ non īplebit̉ pecunia: et ꝗ amat diuitiasn̄ capiet fructū ex eis. ¶ Ubi ſciendū ꝙ aliud eſtdiuitias amare ⁊ n̄ hr̄e: aliud hr̄e ⁊ n̄ amare: alid̓nec hr̄e nec amare: aliud hr̄e ⁊ amare. Amare etn̄ hr̄e eſt vanū ⁊ infructuoſum. Nā neqꝫ hꝫ ꝯmoditatē ex vſu eaꝝ cū eas n̄ poſſideat: nec fructū expatiētia ī d̓fectu earū: ex qͣ amat ⁊ cupit hr̄e ꝑ oēꝫmodū quē poſſet licitum ⁊ illicitū: īpatienter ⁊ inuolūtarie ſuſtinēs pauꝑtatem. Un̄ apl̓s. i. ad Thimotꝭ. vi. ꝗ volūt diuites fieri incidūt in tēptatiōeꝫ⁊ in laqueū magnū diaboli: ⁊ in deſideria multainutilia q̄ mergūt hoīem in interitū. Nā ꝓpter hͦaliqn̄ deſiderant furari fenerari: ⁊ deciꝑe et aliamala facere: vt hēant diuitias: qͣs īordinate amāt¶ Scd̓m .ſ. hr̄e diuitias ⁊ n̄ amare ē laborioſum.Un̄ dr̄ Eccle. xiij Beatꝰ vir .ſ. diues ꝗ inuentus ēſine macula .ſ. inordinati amoris: ⁊ ꝗ poſt auruꝫ n̄abijt .ſ. mente ⁊ corpore vt auari ꝗ vbiqꝫ t̓raruꝫ ſequunt̉ aurū ēt ſub t̓ra. Sꝫ ꝗs ē hic: et laudabimꝰeū. q. d. pauciſſimi. Talis fuit Abrahā de qͦſcribit̉Gen. xiij. ꝙ erat diues ī poſſeſſiōe auri ⁊ argentiSic ⁊ Iob. vt pꝫ i. c. ꝙ n̄ habuerit īordinatū amoreꝫ patuit ex amiſſione ipſarū rerū in qͣ ꝑturbatꝰn̄ fuit. ¶ Tertiū .ſ. nec hr̄e nec amare: hoc ē ꝑfectū.Un̄ ꝓv̓. iij. dr̄. Duo rogaui te ne deneges mihi an̄qͣꝫ moriar: diuitias ⁊ pauꝑtates ne dederis mihi:ſꝫ tm̄ tribue victui meo neceſſaria. Diuitie .n. frequēter ꝑuertūt poſſeſſores ſuos. Iuxͣ illud Deūt.xxxij. Incraſſatꝰ eſt dilectus ⁊ recalcitrauit. Sen̄.Nō eſt pauꝑ cui qͣꝫtūcūqꝫ parū eſt ſatis eſt: et ſubdit. Suꝑflue hr̄e cupiditatis eſt: neceſſaria hr̄e īfirmitatis eſt: oīa relinque̓ ꝑfectōis eſt: ſic̄ fecerūtapl̓i. Un̄ Petrus ī ꝑſona oīum dicebat. Ecce nosreliꝗmꝰ oīa: ⁊ ſecuti ſumꝰ te. Math̓. xix. Et Hiero.Socrates ille thebanꝰ cū ad philoſophandū ꝑgeret magnū auri pondus abiecit: nec extimauit ſediuitias ſil̓ ⁊ v̓tutes poſſe poſſide̓ ⁊c̄. xij. q. ij. gl̓ia.¶ Quartū .ſ. hr̄e ⁊ amare. Si ament̉ plus qͣꝫ deusvel ꝯͣ deū ita .ſ. vt hn̄s eas ꝑatus ſit face̓ ꝯͣ dei mādata ne amittat: vel n̄ ſubuenire in magnis neceſitatibꝰ ſibi notis: ꝑiculoſum eſt ⁊ ꝑnicioſuꝫ. Un̄p̄s. Diuitie ſi affluant nolite cor apponere .ſ. īoronate amādo. Rō āt quare auaricia eſt pctm̄ ē iſtaẜm. b. Zho. 2ª 2ᵉ. q. cxviij. ar. ij. Eorū que ordināt̉ad aliquē finē bonū eorū ꝯſiſtit in ꝓportōe ſeu d̓bita ꝯmēſuratōe ad illū finem bonum .i. ꝙ ſint ītali menſura ſeu qͣꝫtitate ꝙ ꝑtingāt ad fineꝫ. Sic̄medicina q̄ ordinat̉ ad finē ſanitatis corporis tūceſt bona qn̄ ſumit̉ in tali mēſura ⁊ qͣlitate q̄ inducat ſanitatē: malū āt eorū q̄ ordināt̉ ad fine ꝯſiſtit
in exceſſu vel defectu ad debitū finem. Sic̄ medicina purgatiua: tūc eſt mala qn̄ nō euacuat ſufficienter malos humores: vel qn nimis euacuat: itaꝙ ēt bonos aufert: tꝑalia āt bona ſunt ordinata adeo ad ſuſtentatōem hoīum. Querere igit̉ ea ⁊ tenere vel deſiderare nō ſolum ad ſuſtentatōeꝫ ſui⁊ ſuorum: ſꝫ ad ſuꝑfluitatē ⁊ vanitatem vicioſumeſt ⁊ malū: qꝛ exceſſus fit a debita eoruꝫ mēſura.Sꝫ qꝛ ēt n̄ licet vti īdebitis medijs vt ad debituꝫfinem ꝑueniat̉ ẜm. b. Tho. qꝛ ẜm apl̓m ad Ro. iij.Nō ſūt facienda mala vt eueniāt bona. Hinc eſtꝙ n̄ licet querere vel deſiderare: tꝑalia ēt ꝓpt̓ ſuiſuſtentationē ꝑ indebitos modos: vt ꝑ furtū vſuram fraudelentiam ⁊ hiꝰ..§. II.Quantum ad ſecundupͥncipale. Sciendū ꝙ vicium auaricie p̄cipue aggrauat hoīem ⁊ vt graue inclinat̉ ad centrum: itaauaricia p̄ ceteris ad centruꝫ inferni deijcit. Cōit̓enī auari ſunt obliti ꝯſtitutōibꝰ ⁊ dediti iniuſtꝭ lucris: ⁊ cū ſaluari n̄ poſſint ⁊ centrū inferni deſere̓niſi alleuient̉ ꝑ reſtitutōem ⁊ dimiſſionē illicitoꝝlucrorū: potius cum pondere pctōꝝ volunt ad inferna deſcendere qͣꝫ ꝯſueta mala relinquere ꝗnīmo ẜm Hiero. Cetera vicia hoīe inueteraſcenteſeneſcūt: ſola auaricia iuueneſcit. Et rō naturaliseſt ẜꝫ Tho. vbi ſupra: qꝛ ſenes ꝓpter defectū natiralem auidius exterioꝝ reꝝ reꝗrunt ſubſidia: ſic̄oīs indigens q̄rit ſue īdigentie ſupplementū: nectn̄ excuſat̉ a pctō ſi ꝯͣ rōneꝫ appetat. Et p̄cipue cūip̄a naturā doceat: qꝛ oē qd̓ ātiquat̉ ⁊ ſeneſcit)ter interitum eſt ẜm apl̓m ad Heb. Et cū īterienon ſumet oīa ẜm p̄s .i. aliqd̓ ſuorū bonoꝝ. Iō defacili dꝫ ꝯtēnere oīa cogitando in breui eē morituꝝ: igit̉ filij hoīum vſqꝫ qͦ graui corde .i. in auaricia q̄ vos grauat ꝑmanetis. Facilius eſt cameluꝫꝑ foramē acus trāſire qͣꝫ diuitē intrare in regnuꝫceloꝝ ait chriſtꝰ. Math̓. xix. Ubi Hiero. Recte diuites camelis ꝯparant̉: qꝛ ſicut cameli cū depoſuerint gibbū ⁊ grauē ſarcinā pondeꝝ ꝑ erūnā ac.i. ꝑ anguſtiā ⁊ artaꝫ viā intrare ⁊ tranſire pn̄t: itaſuꝑbus ⁊ diues ſi dimittūt gibbū .i. amore inordinatum diuitiaꝝ ⁊ ſarcinā pctōꝝ: de facili intrabūtꝑ artam viā in regnum celorū: hec Hiero. ẜm magiſtrum hiſtoriarum. acus erat q̄dam porta ciuitatis Hieroſolyme valde arta: ꝑ quā n̄ poterāt ītrare cameli niſi depoſita ſarcina. On̄dit̉ aūt hocpctm̄ eē graue: qꝛ eſt ꝯͣ deum: ꝯͣ ꝓximum ⁊ ꝯͣ ſeuſum ẜꝫ Tho. 2ª 2ᵉ. q. cxviij. ar. i. Peccat auarusdeū in qͣꝫtū ꝓpter bonū tꝑale diuitiarū ꝯtēnit bonū eternū. Un̄ ⁊ auariciā dic̄ apl̓s ad Eph̓. v. Idolorū ẜuitutē: qꝛ affectū quē fideles exhibēt deo etſolicitudinē: auarus exhibet pecunie. Et ſic̄ idolatria: ſubijcit ſe creature exteriori ita auarus: licetn̄ eodeꝫ mō qꝛ idolatra ſubijcit ſe creature qͦ adcultū vt exhib̓eat ei cultū diuinū: ſꝫ auarus ſubijcit ſe pecunie inordinate ꝯcupiſcēdo eā qͦ ad viſū