fides deeſt: quia nemo credit vera eſſe que ꝓmittit dn̄squi verax eſt: cuius ſermo credentibꝰ eternus ⁊ firmꝰ. Sitibi vir grauis ⁊ laudabilis aliqͥd polliceret̉: haberes pol-licenti fidem: nec te falli aut decipi ab eo crederes: quemſtare in ẜmonibus ⁊ in actibus ſuis ſcires: deus tecū loqͥ-tur: ⁊ tu mente incredula ꝑfidus fluctuas: deꝰ de hoc mū-do recedenti tibi īmortalitatē atqꝫ eternitatē pollicet̉: etdubitas. Hoc eſt dn̄m omnino nō noſſe: hoc eſt xp̄m cre-dentiū ⁊ magiſtrū: peccato incredulitatis offēdere. Hecſic Cyprianꝰ vt vidimus mirabilit̓ explicuit: nec ꝓprio-ra ab alio excogitari poſſe credimꝰ: vt ea de illo re vid̓a-mus: que ſupra verbis expreſſit Lactātius. Illiꝰ ergo di-cta oꝑbus īplea mus. Mortē ꝓ laude dei ⁊ ꝓximi chari-tate cauſa inſtāte ſubire nō dubitemꝰ: q̄ velimus nolimꝰabeſſe lōgius nō pōt. Nā vt ait Hieronymꝰ ad Eliodoꝝde exceſſu: Si nōgentos vite excederemus annos: vt an-te diluuiū humanū viuebat genus ⁊ Pathuſelem nobistēpora donarent̉: tamē nihil eſſet p̄terita longitudo: queeſſe deſiſſet. Etem̄ inter eū qͥ decē vixit annos: ⁊ eum qͦmille: poſtqͣꝫ idē finis vite aduenerit: ⁊ irrecuꝑabilis mortis neceſſitas: omnē trāſactū tantūdē eſt: niſi ꝙ magis ſe-nex onuſtus peccatoꝝ faſce̓ ꝓficiſcit̉. Et infra: Sētis neobſecro te: quādo infans: qn̄ puer: qn̄ iuueniſ: qn̄ robuſteetatis: quando ſenex factꝰ ſis? Quotidie morimur: quo-tidie cōmutamur: ⁊ tamē eternoſ nos credimꝰ. Hocipſuꝫqd̓ dico: qd̓ ſcribit̉: qd̓ relego: qd̓ emēdo de vita mea tra-hitur. Quot pūcta notarij tot meoꝝ dāna ſunt tēpoꝝ: ſolū habemꝰ lucrū qd̓ xp̄i nobis amore ſociamur. Hec ille.Iſta ergo pēſemus chariſſimi: hec mēti īfigamꝰ: dicamꝰ-qꝫ cum apl̓o quotidie morior ꝓpter vr̄am gl̓iam fratres.Nā ſic vno modo Plato ph̓iam diffiniuit: hoc eſt omniūſapiētiū vitā meditatiōeꝫ eſſe mortis: qd̓ ph̓i ⁊ ſancti noſtri maxime laudauerūt. Ideo Heſiodus mortaliū tan-ta mala ꝑpendēs: natales hominū plāgit: in funere gau-dens: ait enim ſic in theogonia.

Hierony.Plato.Heſiodus.