templū exiuit: qui inſolito miraculo ſtupētes: nec illi qͥdminimum facere tēptauerūt. Oꝑemur ergo iuſticiā quaꝫpoſſumus: ⁊ dei ⁊ ꝓximi charitate incedamꝰ: ⁊ ip̄e ẜm ſuiplacitū nos enutriet. Addebas ⁊ tuis verbis antique ꝑ-ſecutiōis tꝑe: vndiqꝫ xp̄ianos diſquiri: ⁊ tanqͣꝫ ſe marty-rio dicatos nec longo tꝑe euaſuros noſcētes: parua cau-ſa cōciti martyrio ſe ingerere poterāt. At tu extra locumꝑſecutionis exiſtis. Quis naͣ te cogit ꝙ ad illos accedas?Reſpōdeo: Cogit me amor chriſti ⁊ ꝓximi: ſciēs ꝙ ſi chriſtū veꝝ eſſe deū inter illos ꝓfitear: et ꝙ ſine illo ſaluarinō poſſunt: ꝯfitebit̉ ⁊ ip̄e me corā patre ſuo ⁊ angel̓ ſctīseius. Nec rē nouā ꝑago. Queſiuit antiquitꝰ ꝑſecutiōis loBonifacius.ca Bonifacius a Roma ad tarſum vſqꝫ perueniens: vbiin chriſtianos perſecutio ſeuiebat: et ibi martyrio coro-natus: rurſum romani ſui ſerui corpus reportarunt. Similiter Iſaach ſyrus vir multa doctrina ⁊ ſanctitate predi­ Iſaac.tus audiens Rome contra chriſtianos perſecutionem in-nouari: vt et ipſe ibidē nomē chriſti profiteri poſſet: e ſy-ria romam deuenit. Per eundem modum ſeraphicus virFranciſcus tribus vicibus ad infideles ire temptauit. Si Frane ſcus.mile plures ex fratribus ſuis peregerunt. Et in fratruumbeati Dominici hiſtorijs ſcriptum habetur: ꝙ ab initio fū Dominicusdationis ordinis ad centum vere durauerit annos: ꝙ omnium generali eorum ſynodo: plures reperiebātur ex fratribus qui eundi ad infideles licentias impetrabant: ettu tuis inanibus verbis a tam ſancto propoſito me reuo-care putas. Dicebas etenim antiquos martyres compaſ-ſione moueri: ꝙ proximos dilacerari perpenderent: et ip̄iquieſcerent. Nec me vis compaſſione ⁊ charitate illoruꝫduci qui quotidie vel prauorum conuerſatione in fidedebilitantur: vel alijs illecebris ducti miſerabiliter chri-ſtum obliuiſcuntur: vel ipſum ſponte negarunt vel nega-re aliqua ex cauſa coacti fuerunt. Laudas antiquos condolētes ill̓: qui tormentoꝝ patiētia ſibi gl̓iaꝫ triplicabāte i