merito dici debent: quod veriſſimū eſt: ſi chriſti amore hͦfiat. Ait namqꝫ ſic Auguſtinus ad Anaſtaſium: Inimicuſeſt iuſticie qui pene timore nō peccat. Amicꝰ aūt erit eiꝰſi eiꝰ amore nō peccet: tunc em̄ vere timebit peccare. Nāqui gehēnas metuit: nō peccare metuit: ſed ardere. Illeauteꝫ peccare metuit: qui peccatū ſicut gehēnas metuit.Ipſe eſt timor dei caſtus ꝑmanens in ſeculū ſeculi. Namille timor pene tormentū habꝫ: ⁊ nō eſt in charitate: eūqꝫꝑfecta charitas foras miſit. Hec Auguſtinꝰ dicto loco: qnobis clare oſtendit: ꝙ timore dei caſto omniū aliaꝝ reꝝtimorē nocuū expellere poſſumus. Ideo optime ait La-ctantius: Qui deum metuit: vniuerſa non metuit. Ad qd̓ꝓbandum inquit ille argumentis opꝰ non eſt. Spectataſunt enim ſemper: ſpectanturqꝫ adhuc ꝑ orbem pene cul-torū dei: in quibus excruciandis noua ⁊ inuſitata tormēta excogitata ſunt. Nam de mortis generibus horret ani-mus recordari: cū īmaniū beſtiaꝝ vltra ip̄am mortē car-nificina ſeuierit. Has tamē execrabiles corpoꝝ lacerationes felix atqꝫ inuicta patientia ſine vllo gemitu pertulit.Hec virtus omnibus populis atqꝫ ꝓuentus: ⁊ ipſis tortoribus miraculū maximū prebuit: cū patientia crudelitasvinceretur: atqꝫ hanc virtutē nihil aliud qͣꝫ metus dei fe-cit. Hec Lactantiꝰ clare nobis oſtendens timore ſanctodei omnes alios timores expelli. Unde Ambroſiꝰ librode bono mortis. Quid aliud inquit a te o homo querit̉:niſi vt timeas deū: requiras eum: poſt ip̄m ambules: ⁊ cōp̄hēdas vias eius? Hec ille. Ueꝝ ex hoc om̄ipotētiſ deitimore zelus qͥdam alius diuini honoris conſurgit: qͦ vr-gente cauſa: quibuſcūqꝫ nos periculiſ exponere nō formidamus: ⁊ tunc nō curamus ignominiā: non tormēta ſenti-mus: non mortē deniqꝫ ipſam timemꝰ: ſed ad huiuſmodipericula hoc diuino zelo ſuccenſi animo intrepido duci-mur ⁊ viri. Ut Moyſes qui cū de monte ſynai reuerſuseſſet appropinquaſſetqꝫ ad caſtra: et vitulū aureū: quemingratorū ille exercitus adorauerat: vidiſſet: ⁊ cantantiū

Auguſtinꝰ.Lactātius.Ambroſiꝰ.Moyſes