uat pulmonē ⁊ pectora ab omni cauſa humida ⁊ frigida membrorū ſpiritaliū infectiua. decocta cū oleo vermes ventrisnecat. cruda comeſta acuit viſum. oculorum caliginē diſſipat atqꝫ curat. fluxumſanguinis ꝑ nares eius ſuccus naribꝰ iuſtillatus deſiccat ⁊ ſedat. comeſta vel potata venenis omnibꝰ potēter obuiat. ⁊ omnium venenatoꝝ morſibꝰ cū allijs ſale etnūcibꝰ contritis ꝑiter curat. mire ſuccꝰeius naribꝰ inſtillatus a fleumate caputpurgat. ⁊ epilenticos multū iuuat. dolorem dentiū eius decōctio releuat. mēbrapalitica ad ſenſuꝫ reuocat ⁊ poros priusclauſos deoppilat. ventoſitatē inteſtinorum potenter extenuat. ⁊ omnē interiorem dolorē ſedat. lippitudinē oculoꝝ ⁊ rn̄borem cuꝫ cimino in aqua roſacea rutamixta mūdat mirabiliter atqꝫ ſanat. Cuius odor omnia venenoſa de ortis fugat.et ideo plantat̉ circa ſaluiā quā ſerpentes diligunt ⁊ bufones vt eos fuget. deruta quoqꝫ dicit pli. libro. xix. ca. ix. rutavult ſeri in eqͥnoctio autūnali. odit hycmē fimū ⁊ humorē. ſiccis gaudet temporibus. terra latericia accinere vult nutriri. ⁊ cinis eius ſemini debet miſceri vtcareat erucis. muſtū rutatū bibebāt antiqui romani cōtra venenū ⁊ alias multas paſſiones. Vim ſeminatiuam habetin ſemīne in ſtipite in ſurculo ⁊ in radicenam incuruato ramī alicuiꝰ cacumīe ſtatim fixa ī terra radicat̉ ⁊ difficilime areſcit. amicicia eſt ei cū fico intantū vt nuſqͣꝫ letior cōualeſcat qͣꝫ ſub fico vel iuxtaficum. Itē dicit idem li. xx. Errauit pitagoras qui putauit oculis noxiā eſſe rutāquia ſculptores ⁊ pictores cōmedūt rutam cauſa oculoꝝ ⁊ acuit̉ eoꝝ viſus. p̄caueant aūt grauide ne cōmedāt rutaꝫ. qꝛꝑtus interficitur cibo tali. cōtra ꝓffuuium genitale datur. ⁊ venerem crebro perſomnia imaginantibꝰ. ſucco rute inunctia ſcorpionibꝰ ⁊ araneis ab apibꝰ ⁊ veſpisnō pungūtur neca ſucco cicute qui eſt venenum venenorū inficiuntur. Hucuſqꝫpli. libro. xx. ca. xiiij.Capitulū. CXLII¶ De ſaltu et eius proprietatibꝰAltus eſt vaſtus ⁊ ſilueſtris lotus vbi arbores in altū exiliuntet creſcunt. vt dicit Iſido. libroxiiij. Dicit etiā idem li. xiiij. ſaltꝰ eſt denſitas arboꝝ alta. vocata hoc nomine eo ꝙexiliat in altū ⁊ cōſurgat ⁊ differta ſilua.nam in ſilua creſcūt arbores plures ⁊ breuiores ⁊ ſpiſſius ⁊ vicinius ſibiinuicē ꝓpinquantes. In ſaltu vero arbores ſuntpauciores ſed altiores ſunt et maiores.vnde ſilua eſt ſpiſſum nemus ⁊ breue etdicitura ſilen qd̓ eſt lignum quia multaligna ibi cedunt̉ ⁊ naſcunt̉. ⁊ eſt idem filua nemus ⁊ lucus. ſed ſilua dicit̉ a ſylenqd̓ eſt vaſtitas vel ſilentiū. qꝛ ſilua eſt vbiloca ſunt vaſta ⁊ deſerta ⁊ ſilentio plenaNemus ꝟo a numine nuncupat. qꝛ ibiſcilicet in ſiluis ydola ſtatuebāt̉ ⁊ ꝓ numine adorabant. Sunt aūt nemora arbores maiores vmbroſe frondibus. Lucus autē dicitur denſitas arborū ſolis lumen detrahens et dicitur ꝑ antifraſim aluceo ces. lucus quaſi lucens mīme. ſicutpiſcina dicitur quaſi mīme piſces habēſvt dicit Iſido. libro. xvij. Saltus ⁊ ſilueſiue nemora ſunt loca vaſta ⁊ deſerta vbicreſcunt ligna infructuoſa multa ⁊ fructuoſa pauca ⁊ ſunt infructuoſa maiorautludiet altiora generaliter qͣꝫ fructuoſa paucis exceptis ſcꝫ quercubꝰ atqꝫ fagis. a feris et auibus ſilueſtribꝰ frequētant̉. gramina ⁊ paſcua in ſiluis ⁊ ſaltibꝰ generātur. herbe medicinales in nemoribꝰ ⁊ ſiluis precipue montuoſis reꝑiunt̉. in eſtate virore frondium ⁊ graminū decorantur. in ſiluis eſt locus deductionis et venationis. nam venatur in eis fere. ⁊ ī eismultiplices inſidie a canibꝰ et venatoribus preꝑant̉. Idem eſt locus occultationis. nam in ſiluis ſepius p̄dones ⁊ latrūculi occultant̉ in quorū incidentes inſidias tranſentes ſpoliant̉ ſepius aut iugulatur. Item in ſiluis ꝓpter viarū multitudine et ſemitarū incertitudinē ſepiꝰdeuiant ignoti. ⁊ viam incertā ⁊ ignoraꝫpre cognita eligentes ſepe ad latronū latibula nō ſine periculo deducūtur. ⁊ ideofiunt nodi ⁊ ſigna in arbuſtis ſiue arboꝝramīs vt vie tute ⁊ certe viatoribꝰ oſtendantur. a latronibus autē in biuijs ali-