Duodecimum
ẜm ius canonicū tal̓ p̄ſcribe̓ nō pōt. ⁊rō hꝰ ꝯͣrietatꝭ ē qꝛ all̓ꝰ ē finis quē ītendit ciuil̓ legſlator .ſ. pacē ẜuare ⁊ ſtareīter ciues: q̄ īpediret̉ ſi p̄ſcriptio n̄ curret. qͥcūqꝫ .n. vellꝫ poſſꝫ venire ⁊ dice̓.iſtud fuit meū qͣcūqꝫ tꝑe. Finis āt iuris canonici tēdit ad qͥetē eccl̓ie ⁊ ſalutē aīaꝝ nullꝰ aūt in pcō ſaluari pōtnec penite̓ de dāno vel de alieno niſi rō pēſet. Et iō dd̓ ē ꝙ ſi qͥs p̄ſcribatbōa fide poſſidēdo n̄ tenet̉ ad reſtōnēēt ſi ſciat alienū fuiſſe pꝰ p̄ſcriptōem:qꝛ lex pōt aliquē ꝓ pcō ⁊ negligentiapunire ī re ſua: ⁊ illā alteri dare ⁊ ꝯcede̓ ſꝫ qͥ mala fide p̄ſcribit tenet̉ emendar ⁊ ſatiſface̓ reddēdo dānū qd̓ ītulit¶ Ad pͥmū gͦ dd̓ ꝙ ꝟū ē ꝙ oīa ſūt pͥncipū ad gubernādū nō ad retinēdū ſibi vl̓ ad dādū alijs. ⁊ ſi qͥ leges talesſūt tirrānice ſūt ⁊ nō abſoluūt a ꝯſcīaſꝫ a foro iudiciali ⁊ violentia.Articuluſ. 26ª.Ertio q̄rebat̉ vtꝝ ille qͥ remalienā ꝯſūpſit teneat̉ ad retſtōnē. ⁊ vr̄ ꝙ nō. qꝛ ille cuiuſres fūerat nō hꝫ actōeꝫ ī ꝯſūpto rē. intellige ſi ius hꝫ caſū ī p̄ſcriptōe. ꝯͣ. iſtemala fide poſſedit alienū qd̓ ꝯſūpſit℟℟º dd̓ ꝙ tenet̉. cuiꝰ rō ē: qꝛ qͥlꝫ tenet̉ ad faciēdū iuſticiā alteri. ꝯſiſtitāt iuſticia ī qͣdā eqͣlitate vn̄ niſi reītesret̉ eqͣlitas nō pōt aliqͥs eē iuſtꝰ. īeqͣlitas āt fuit ꝙ ꝯſūpſitrē n̄ ſuā. ⁊ iō oprꝙ reddat. Ad pͥmū gͦ dd̓ ꝙ lꝫ n̄ hēatactōeꝫ ī eū qͥ ꝯſūpſit ẜꝫ ius ciuile. hꝫtn̄ ẜꝫ ius diuinū: cuiꝰ finis ē ſalus aīarū: ⁊ iō ei repugnat.Einde q̄ſita ſūt de officijs qͣ¶d Otuor. Prīo de officio expoſito
rū ſacre ſcripture. Scd̓o de officio p̄dicatoꝝ. ertio de officio ꝯfeſſoꝝ.4º de officio vicarioꝝ.Arriculus 2Irca pͥmū q̄ſitū ē vtꝝ oīa q̄cdoctōes ſcī dixerūt ſint a ſpūſcō. ⁊ vr̄ ꝙ nō. qꝛ ī ſuis dictiſſūt aliqͣ falſa. nā ī muis expōnibꝰ qn̄qꝫdiſſonāt. nō pōt aūt eē veꝝ qd̓ diſſil̓evel diſſonū ē. qꝛ vtraqꝫ ꝑs ꝯͣdictōis n̄pōt eē ꝟa. ꝯͣ. Ad eūdē ꝑtinet face̓ aliqͥd ꝑꝑ finē ⁊ ꝑducere ad illū finē. Sꝫfinis ſcripture qͣ ē a ſpū .ſ. ē erudiº hoīnū. hec aūt eruditio hoīuꝫ ex ſcripturiſnō pōt eē niſi ꝑ expōnes ſcōꝝ. gͦ expōnes ſcōꝝ ſūt a ſpū .ſ. ℟º dd̓ ꝙ ab eodē ſpū ſcriptur̄ ſūt expoſite ⁊ edite. vn̄dr. i. ad cor. 2. Aīaliſ hō nō ꝑcipit eaq̄ dei ſūt. ſpūal̓ āt. ⁊cͣ. ⁊ p̄cipue qͣꝫtū adea que ſunt fidei. quia fides donuꝫ d̓ieſt. ⁊ iō int̓pretatio ſermonuꝫ numerat̉ inter alia dona ſpūs ſcī. i. ad cor.12. ¶ Ad pͥmum gͦ dd̓ ꝙ gr̄e gratisdate nō ſūt hītus: ſꝫ ſunt qͥdā motus aſpū .ſ. al̓ ſi eēt hītus ꝓph̓a qn̄ vellꝫ ꝑdonū ꝓph̓ie reuelatōeꝫ hērꝫ qd̓ falſūeſt. ⁊ ideo de aliqͥbus occl̓t̓ reuelādisaln̄ tāgit̉ mēſ a ſpū .ſ. ⁊ alin̄ nō ſꝫ aliqͣeis occultātur. vn̄ dixit helyſeuſ. 4. ℟z. ⁊ dn̄s celauit a me. Aln̄ ēt aliqͣ dicūt a ſeipſis. ſicut pꝫ de Na thā qͥ cōſuluit dauid ꝙ edificaret templuꝫ. poſtea autē a dn̄o rep̄hēſus ⁊ qͣſi retractus ꝓhibuit hͦ ipſi dd̓ ex parte dei hͦtn̄ tenēdū ē ꝙ qͥqͥd ī ſacra ſcriptura cōtinet̉ ꝟū ē. al̓ qͥ ꝯͣ hͦ ſentiret eſſet he̓ticus: expoſitores aūt ī alijs q̄ nō ſuntfidei multa ex ſuo ſenſu dixerūt. ⁊ iō īhis poterant errare: tamen dicta ex