Druckschrift 
Quaestiones de duodecim quodlibet
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Quodlibet

ꝓximi. dꝫ ẜuari ordo fraterne correctiōis. vtrū aūt ſtatī qͥs ſcit frēmſuū peccaſſe debeat denūciare p̄lato:dico in his diſtinguēdū ē de conditiōibꝰ ſubditi p̄lati. ſi ego ſcio frater me corriget̉: tūc debeo denūciare plato. Si aūt videt̉meliꝰ fiat platū: p̄latus nihilominus ſit piꝰ diſcretus ſpūalis hn̄srancorē ſeuodiū aduerſus illū ſubdi: tūc licite pōt denūciare ſibi. tc̄ dicit eccl̓ie: qꝛ dicit ei ſicut p̄lato: ſꝫ ſicut ꝑſone ꝓficiēti ad correctionēꝓximi emendā. Sꝫ qꝛ ꝓpt̓ ꝯditiōesdiuerſas p̄latoꝝ ſubditoꝝ: pōt ī dari gnͣale iudiciū qꝛ aliqn̄ p̄latusvel mouet̉ ad odiū aduerſus ſubdituꝫvel ſubditus bn̄ ferret ꝟba p̄lati: tenendū ē regula in oībꝰ iſtiſſꝑ ẜuādā ē caritas. qd̓ meliꝰ magiſexpedire vr̄: ſi ītēdat .ſ. emēdā ꝓximi: ſeruet qͣꝫtum pōt bonū caritatis:tūc denūciādo peccat. Si vero denūciet cuicūqꝫ ꝑſōne hoc ex malicia vt ꝓximus ꝯfūdat̉ vel depͥmat̉: tūcdenūciās ſiue accuſās peccat mortaliAd pͥmū dd̓ ſi ſtatī aliqͥs referat p̄lato adhibēs debitas circūſtantias ꝯſiderans magis expedire:facit ꝯtra p̄ceptū euangelij: qꝛ dicit eccl̓ie: ſꝫ ꝑſone ꝓficienti. vt dictūē. ideo peccat mortaliter. Adſcd̓ꝫ dd̓ ēt ꝑfecti viri peccarēt mortaliter: ſi denūciando p̄lato vel alicuiꝑſone intēderēt aliqͥd qd̓ ē ꝯͣ intētionem p̄cepti. Ad tertiū dd̓ ſi aliqͦreferat p̄lato culpā ꝓximi intendēs vſ̓cautelā in futurum: vel aliquid huiusqd̓ ad emendā ꝓximi viderit expedire

peccat. Si aūt ſiue p̄lato ſiuealicui amico ſuo ex malicia referat: tc̄peccat mortalr̄. Qd̓ ſi ex ī cautela alicui dixerit: ita tn̄ ꝓueniat indealiud vel infamia vl̓ vituꝑiū ꝓxīo delinquēti: tūc peccat mortaliter. licꝫincaute agat. Incipit qd̓libet duodecimum.Ueſituꝫ ē de rebꝰſūt ſupra hoīeꝫ: derebꝰ hūanis. CCircapͥmū q̄ſituꝫ de deode angel̓ de celo Circa pͥmū q̄ſitūē deo qͣꝫtū ad ſuū. qͣꝫtū ad ſuā potētiā. qͣꝫtū ad eiꝰ p̄deſtinationē. Articulus. pͥmꝰ.Irca pͥmū q̄ſitū ē vtꝝ ī deoc Iſit tm̄ vnū .ſ. eēntiale. velp̄ter iſtud ſit ēt in deo ꝑſonale? vr̄ ſic. qꝛ aliud ē pr̄eꝫ: aliud filiū alid̓ ſpm̄ ſcm̄: ſꝫ eēntiale ē aliud alid̓. ⁊cͣ. Pret̓eaꝓpͥū forme ē det. Sꝫ ī dīnis ſūttres ꝓpͥetates ꝑſonales obtinēt vi forme. ⁊cͣ. Cōtra aug. dicit. Indīnis tm̄ vnū. ℟º dd̓ ꝟitas fidei hꝫ ī dīnis ſolū ē diſtīctio ē ẜmrelatiōes oppoſitas. relatō aūt ſicut̉q̄lꝫ forma hꝫ ex ꝯꝑatiōe ad illd̓ cuiineſt. vn̄ filiatiōis ē ꝯꝑationē adſubiectū cui ineſt. relatio aūt ī dīnis diſtīguit̉ ab eo cui ineſt: vel ī quoē: qꝛ eſt ip̄a res refert̉. ſed diſtinguitur ſolū exparte eius cui opponit̉. exhac ꝑte non d̓ſiderat̉ relatiōis ſꝫ diſtinctio oppoſitio eius. ē in deovnū tm̄ .ſ. eēntiale. Ad pͥmū ergodd̓ dupl̓r dr̄. qn̄qꝫ enī idem eſt