Quodlibet

ſcere ſpm̄ creatū: gͦ nec intellectꝰ creatus ſpm̄ in creatū. Sed ꝯtra ē Exo.33. Suꝑ illud. Nō videbit me hō ⁊viuet. dicit glo. Gregorij. Fuere nonnulli ꝙ deū dicerēt etiā in illa regiōediſſimilitudinis in claritate ſua conſpici: ſꝫ in natura minime videri quoſnimirum minor inqͥſitionis ſubtilitas fefellit. Neqꝫ eniꝫ illi ſimplici ⁊incōmutabili eſſentie aliud ē claritaſaliud eſt natura. ſed ip̄a ei natura claritas: ipſa claritas natura ē. ⁊ ita eēntia dei videbit̉ a beatis. ¶℟º dicēdūꝙ neceſſe eſt ponere diuina eēntiā videri a btīs. Beatitudo eniꝫ ē vltimaꝑfectio rōnalis nature. nihil aūt eſt finaliter perfectū: niſi attingat ad ſuuꝫpͥncipiū ſcd̓m modum ſuū. quod ideodico: qꝛ ad pͥucipium: qd̓ ē deus attingit aliqͥd dupl̓r. Uno modo per ſil̓itudinem. quod eſt cōmune omni creature que tantū habet defectiōe: qͣꝫtū cōſequitur de diuina ſimilitudīe. Aliomodo ꝑ operationem vt p̄termittaturille modus qui eſt xp̄o ſingularis .ſ. īvnitate ꝑſone. Dico autem per operationem: inquātū rationalis creaturacognoſcit ⁊ amat deuꝫ. ⁊ quia animaīmediate facta eſt a deo: iō beata eſſenon poterit: niſi īmediate videat deūſ. abſqꝫ medio: quod ſit ſimilitudo reicognite. ſicut ſpes viſibilis in pupillavel in ſpeculo. non autem abſqꝫ medio: quod eſt lumen confortans intellectū: quod ē lumen glorie. de quo inpͥſ. dr̄. In lumine tuo videbimꝰ lumēHoc aūt eſt per eſſentiā deum videreUnde in hoc ponimus btītudineꝫ rōnalis creature. ꝙ deum per eſſentiam

videbit. ſicut ph̓i qui poſuerunt aīasnr̄as fluere ab intelligentia agēte poſuerūt vltimā felicitatē hominis ī cōtinuationem intellectꝰ noſtri ad ipſa¶ Ad pͥmū ergo dd̓ ꝙ ꝓportio dupl̓r̄dr. Uno mō ꝓprie ẜm ꝙ īportat quēdam determinatū exceſſum. ⁊ ſic ꝓportio requiritur inter intellectū ⁊ intelligibile ad hoc ꝙ ſit cognitio cum comprehenſione: qualiter diuina eſſentianūqͣꝫ videbitur ab intellectu creato.Alio modo dr̄ cōmuniter ꝓ qualibꝫhabitudine. ⁊ ſic infinitum pōt habere ꝓportionē ad finitum: ſi ſit perfectōeius: vel aliquā huiꝰ habitudinē habeat ad ipſum. ⁊ talis ꝓportio ſufficit adhoc ꝙ intellectus noſter videat diuinam eſſentiam attingēdo nō comprehendēdo. ¶ Ad ſcd̓ꝫ dd̓ ꝙ obiectio illa ꝓcedit de diſtantia ẜm ꝓprietateꝫnature nō ſolū ẜm ronē cognitionis.Nam ſpūs creatus nō eſt ſenſibilisſꝫ ſpūs increatus eſt intelligibilis.¶ Incipit quodlꝫ. xi. Articulus. i.Ueſitū fuit de deode angelis. ⁊ de hoībus. De deo ꝟo q̄q̄ſitum fuit de īmenſitate ipſius. de cognitione eius ⁊ dep̄deſtinatiōe. Circa īmenſitatē ꝟo dei queſitū fuit. vtrūſolius dei ſit ꝓpriū eſſe vbiqꝫ. Oſtēdebatur ꝙ nō. Numerus enī ē in rebus numeratis. Sed ꝯſtat ꝙ cs partes vniuerſi ſūt numerate. gͦ nūerꝰ eſtin oībus ꝑtibus vniuerſi. ⁊ ſic videturꝙ ſit vbiqꝫ. Non eſt ergo ſolius dei