Duodecimum
cū qͥbus nec noīa ꝯuenit hr̄e coīa. ⁊ iōaug. dicit. Si qͥs hͦ mō ītelligat fatūſnīam teneat linguā corrigat. vt nondicat fatū ſꝫ ꝓuidentiā dei.Articulus. 6ª.Einde qͥſitū ē de angelis: ⁊d tirca hͦ q̄ſita ſunt duo. Primū vtꝝ eē angeli ſit accidēseius. ⁊ vr̄ ꝙ nō. qꝛ accn̄s intellr̄ ineēalicui p̄eruti. angelus aūt nō p̄exiſtitipſi eē. Contra. Hyl̓. dicit ⁊c̄. ℟dd̓ ꝙ opīo Aui. fuit ꝙ vnū ⁊ ens tēꝑp̄dicant accūs. hͦ aūt nō ē veꝝ: qꝛ vnūꝓut ꝯuertit̉ cū ente ſignat ſb̓aꝫ rei. ⁊ſil̓r ip̄m ens. Sꝫ vnū ꝓut ē pͥncipiuꝫnūeri ſigͣt accidēs. Sciēdū gͦ ꝙ vnūqd̓qꝫ qͥd eſt in potētia ⁊ ī actu: fit actuꝑ hͦ ꝙ ꝑticipat actū ſuꝑiorē. ꝑ hͦ aūt aliqͥd maxīe fit actu ꝙ ꝑticipat ꝑ ſil̓itudinē pͥmū ⁊ puꝝ actū. Primus aūt actꝰē eē ſubſiſtens ꝑ ſe. vn̄ ꝯpletionē vnūqd̓qꝫ recipit ꝑ hͨ ꝙ ꝑticipat eē. vnde eēeſt cōpletū oīs forme. qꝛ ꝑ hͦ cōplet̉ ꝙhꝫ eē: ⁊ hꝫ eē cū eſt actu. ⁊ ſic nulla foma ē niſi ꝑ eē. ⁊ ſic dico ꝙ eſſe ſub̓alerei nō ē accn̄s: ſꝫ actualitas cuiuſlꝫ forme exiſtentꝭ: ſiue ſine maͣ ſiue cū maͣ ⁊qꝛ eſſe ē cōpletio oīuꝫ: inde eſt ꝙ ꝓprius effectus dei eſt eē: ⁊ nulla cā dat eēniſi inqͣꝫtū ꝑticipat oꝑationeꝫ dīnā; ⁊ſic ꝓpͥe loquēdo nō ē accidens. ⁊ qd̓Hyl̓. dic̄ dico ꝙ a ccn̄s d̓r large ꝙ qd̓nō ē ꝑs eſſētie. ⁊ ſic ē eſſe ī rebus creatꝭqꝛ in ſolo deo eſſe eſt eius eſſentia.Articulus. 7.Ecūdo q̄ſitū eſt vtrū dyabo8lus cognoſcat cogitationeshoīnꝫ. ℟ª dd̓ ꝙ cognoſcecogitatōnes cordis pōt ꝯtinge dupl̓r̄
in ſe ⁊ ꝑ ſe: ⁊ in aliquo effectu pͥmo ſolius dei eſt. Iere. 15. Prauū ē cor hoīſ⁊ īſcrutabile. vnd̓ nec āgeli ſic eas cōgnoſcūt. cuius rō ē triplex. vna ꝓpterdebilitatē eſſe qd̓ habent eo ꝙ ſupragradū qͦ aliqͥd eſt ens in potētia ē gradus quo res ſūt in aīa. Alia rō ē qꝛqd̓ ē in ꝟitate cauſe alicuius non pōtcogͦſci pil̓i a cā q̄ nata ē mouere illaꝫ.voluntatē aūt mouet ſolus deus. Cūgͦ œēs cogitatiōes dependeāt a volūtate ſicut a ſua cā: ſolus deꝰ eas cogͦſcitAlia rō ē qꝛ angeli illa q̄ cognoſcūtnaͣlr̄: cogͦſcūt ꝑ ſpēs naͣl̓r̄ inditas. ⁊ heſūt ſpēs reꝝ naliū. nō aūt cogitatōuꝫqꝛ hec nō reducit̉ ad cām naͣlē. vl̓ nōꝑtinent ad cognitionē naͣliū. tn̄ ꝑ effectus cogitationū cognoſcūt cogitatōnes. ſicut ⁊ hō facit: cū ipſi ſubtiliꝰ cōgnoſcūt effectus qͥ cānt̉ ex cogitatiōibus. Nā ẜm cogitatōes hō efficituraliqͣ paſſiōe: ⁊ ꝑ has mouet̉ cor ⁊ hosmotus ſubtilius ipſi cogͦſcūt qͣꝫ nos.⁊ ſic aliqͥd cognoſcūt de cogitationibus cordis ⁊ hoc aug. dicit ī li. de diuinatiōibus demonū. lꝫ alibi dicat ꝙdeterminare in eis talē cogͦnē ſit preſūptuoſum. Articulus. 8.Einde qͣſitū eſt de celo. ⁊ cird ca hͦ q̄ſita fuerūt. Primovtrū celū vel mūdus ſit eternus. ℟ dd̓ ꝙ nō. Sꝫ mundū incepiſſe eſt de numero eoꝝ q̄ cadunt ſubfide nō ſub demonſtratiōe. Nā q̄ dependēt ex ſimplici volūtate dei pn̄t eē⁊ nō eē. ⁊ ad n̄ ꝙ ſit nō īducit aliqͣ neceſſitas ex ꝑte dei. dīna aūt bonitas q̄ē finis reꝝ pōt ita eē ſi nō ſit mūdusſicut ſi ſit mūdus. ¶ Articulus. 9.
t 4