Undecimum

cognoſcit ẜm ordinē ad illa ex quibuſdependent. Cum ergo ratio mali nōſit abſoluta ſed dependens. inquātuꝫ.ſ. diſcordat a bono creato. cognoſcitmalū ẜm ordinem ad bonum. ẜꝫ ꝙ .ſ.diſcordat ab ipſo bono. Ad pͥmū gͦdd̓ ꝙ in illis q̄ hn̄t rōnem abſolutameſt ad defectum cognitionis cognoſcere vnum per aliud. ſed nō in illis qͦrum ratio eſt ad aliud. vt dictum eſt.Ad ſecundum dicendum ꝙ cognitio diſcurſiua eſt ognoſcere vnuꝫ cōgnitum per aliud cognitum abſoluteSeſt cognoſcere vnum incognitumper aliud cognitum ad quod ordinatur non eſt diſcurrere cognoſcendo ⁊hoc modo cognoſcitur malum. Adtertium dicendum ꝙ licet malū nonſit oppoſitum dicendum ꝙ licet malum non ſit oppoſituꝫ diuine eſſentietamen eſt oppoſitum effectui diuineeſſentie. nam bonum in creatum nonhabet malum oppoſitum: ſed boniseffectibus qui cauſantur a bono increato opponitur malum: ⁊ inquantumdiſcordat ab his effectibus cognoſcitur Ad quartum dicendum ꝙ illudhabet locum in illo intellectu qui cōgnoſcit res per adequationem ⁊ ſpecies ſuaſ. ⁊ iſte modus cognoſcendi nōeſt in deo qui cognoſcit omnia per eſſentiam ſuam. ¶ Ad quintum dicendum ꝙ licet malum non habeat aliquam ſimilitudinem in deo: tamenoppoſitum mali .ſ. bonum creatuꝫ habet ſimilitudineꝫ in deo: ſicut in cauſa ſua. ⁊ ita bonuꝫ cognoſcitur per ſeipſum. malum vero per bonum.Orriculus .5.

Irca predeſtinationem que(rebatur vtrum predeſtinatioimponat neceſſitateꝫ. Et on̄debat̉ ꝙ ſic. Cōſtat enim ꝙ predeſtinatus oīno ſaluat̉. Sed hͦ nō eſt niſineceſſariū eēt p̄deſtinatū ſaluari. videtur ergo ꝙ p̄deſtinatio neceſſitatē imponat. ¶ Preterea ad ro. 9. dicit apoſtolus. Nō eſt volentis neqꝫ currētiſſꝫ miſerētis dei. gͦ videt̉ ꝙ quicquideſt de ſalute: ſit ex ſola predeſtinatiōediuina ⁊ ex nullo alio. Et ſic videturneceſſitatem imponere. ¶ Contra. augu. dicit. Qui creauit te ſine te nō iuſtificabit te ſine te. ℟º dicenduꝫ ꝙp̄deſtinatio certitudinem habet: ⁊ tamen neceſſitatem non imponit. In p̄deſtinatione enim tria ſunt conſideranda. quorum duo preſupponit ipſapredeſtinatio. ſcilicet preſentiam dei⁊ dilectionem. id eſt voluntatem quavult predeſtinatum ſaluare. ⁊ tertiumeſt ipſa predeſtinatio: que nihil aliudeſt quam directo in finem: quem vultdeus rei dilecte. Quodliber auteꝫ horum trium certitudinem habet. ⁊ tamen neceſſitatem non imponit. Etꝙ preſentia diuina certitudinem habeat patet. Deus enim cognoſit resnobiliori modo quam nos cognoſcamus. Nam cognitio noſtra eſt in tēpore. ⁊ ideo intuitus noſter reſpicit reſſecundum rationem temporis. ſcilicetpreſentis preteriti ⁊ futuri. vt ſcilicetcognoſcat preterita vt preterita. preſētia vt preſentia. futura vt futura ⁊ certitudinaliter. Cognitio vero diuinaeſt ſupra tempus ⁊ menſuratur eternitate ſolum ⁊ ideo non cognoſcit ꝓut