Undecimum
dei proprium eſſe vbiqꝫ. ¶ Pretereavniuerſale ē qd̓ eſt vbiqꝫ ⁊ ſemꝑ. Sꝫvl̓e nō eſt hoc qd̓ deꝰ gͦ nō eſt ꝓpriuꝫſolius dei eē vbiqꝫ ⁊ ſemꝑ. ¶ Preteaſub̓a ſpūalis excedit corporalē. Sꝫ hͦqd̓ dr̄ eē vbiqꝫ pertinet ad ſub̓am corporalē. qꝛ ī ſolis corporalibus eſt proprie aſſignare locum. ergo multo magis eſſe vbiqꝫ pertinet ad ſubſtantiasſpūales. ⁊ ſic videtur ꝙ non ſit ſoliusdei proprium ¶ Preterea ad condemnationeꝫ terrenī regis pertinet ꝙ poſſit gubernare etiam in abſentia ſuaregnum. Sed deus eſt commendabilior omni rege. ergo videtur ꝙ etiamcompetat ſibi ad ſuam ꝯmēdatōeꝫ ꝙgubernet totum mundum vel aliqͥspartes ī abſentia ſua per ꝓuidentiam⁊ ſic nō videtur ꝙ ſit dei proprium eēvbiqꝫ. ¶ Preterea conſtat ꝙ quedaꝫdicuntur deo eſſe propinqua ⁊ quedāremota. ⁊ quanto magisⁱ ſunt remota: tanto magis ſunt corruptibilia.Non autem poſſent dici aliqua propinqua ⁊ aliqua remota ſi deus eſſetvbiqꝫ. ergo videt̉ ꝙ deus nō ſit vbiqꝫ. ¶ Preterea dato ꝙ tota machinamundialis eſſet vnum corpꝰ ꝯtinuuꝫꝯſtat ꝙ illud corpus eſſet vbiqꝫ. Nōergo eſt ſolius dei propriuꝫ eſſe vbiqꝫ¶ Contra. Amb. ꝓbat ſpirituꝫ ſāctueē deum: qꝛ eſt vbiqͣꝫ. Sꝫ ſi eſſe vbiqꝫnō eſſet ſolius dei ꝓpͥum: ratio ſua nōvaleret. Cuꝫ ergo ratio hiꝰ valeat videt̉ ꝙ ſit ſolius dei ꝓpriuꝫ eſſe vbiqꝫ℟℟º dd̓ ꝙ ſpūalia dicunt̉ eē in loco:nō quidem per ꝯtactū magnitudinisſꝫ ꝟtutis. ⁊ ideo ẜm rationem ꝟtutiscuiuſlibet rei ſpiritualis oportet nos
loqui de loco in quo eſt. virtus auteꝫdei eſt infinita que quidem infinitasapparet quātum ad duo. Primo quianon ſoluꝫ excedit creaturas que ſuntfuerunt ⁊ erunt: ſed etiam omnes quepn̄t imaginari. Ergo deus nō ſolū ēin illis que ſunt fuerūt ⁊ erunt. Sedetiam in illis que poſſunt imaginarieē. Secūdo qꝛ ꝟtus dei ſimul ⁊ ſemelī omnibꝰ operatur: ⁊ ī ſingulis ſecūdūꝓprium modū rerum. ⁊ ideo eē vbiqꝫꝓpͥe acceptum ſoli deo ꝯpetit̉. Alijsaūt rebus ꝯpetit eſſe vbiqꝫ improprieUnde diſtinguit̉ modus quo deus ēvbiqꝫ. ⁊ quo alie res qͥbus aliquo modo competit eſſe vbiqꝫ. ¶ Nam hiꝰdicūtur eſſe vbiqꝫ. quia ſunt tm̄ ī hisque ſunt ⁊ pn̄tia ſunt. deꝰ aūt nō ſolūin his que ſunt: ſed etiam in imagīatis ⁊ in preteritis ⁊ futuris. Iteꝫ alieres nō ſunt vbiqꝫ ſicut in loco vno: ſꝫſicut in diuerſis locis. ſed deus ita eſtvbiqꝫ ꝙ eſt in quolibet ⁊ in toto: qͥaeius virtus hēt efficaciam nō ſolumin id quod eſt commune vniuerſo: ſꝫetiam in id quod eſt ꝓpriuꝫ vnicuiqꝫrei particulari. Et ideo ē: eſt ī omnibꝰSicut in vno loco ⁊ ſicut in pluribusquod eſt proprie eſſe vbiqꝫ. Unde cuꝫhoc modo ſolus deus ſit vbiqꝫ: ſoliusdei eſt ꝓprium eſſe vbiqꝫ. AAd pͥmūergo dicēdum ꝙ numerꝰ nō eſt in rebꝰ numeratꝭ ſicut ī loco. ſꝫ ſicut accūs īſub̓o. Preterea vnꝰ numerꝰ lꝫ ſit ī oībꝰ numeratꝭ ſicut vnica eēntia: n̄ tn̄ ē īqͣlibet parte. qꝛ non quelibꝫ ꝑs numeratur eodeꝫ numero. Itē numerꝰ noneſt omnino vnus: ſꝫ multitudo q̄damDeus aūt ē ī rebus per ꝟtutem ſuam
ſ 4