Octauum
dirigunt inquantum inueniuntur nōrepugnare prīcipijs naturaliter cognitis. qd̓ ſi eēt: ītellectꝰ nullo mō eis aſſētiret. ſicut nō pōt diſſentire pͥncipijſEt ſil̓r in ītellectu īſunt nobis ēt naͣliter q̄dam cōceptōes ab oībus note vtentis vnius boni ⁊ hiꝰ: a quibꝰ eodeꝫmō procedit ītellectus ad cognoſcendū quidditatē vniuſcuiuſqꝫ rei: ꝑ quēꝓcedit a pͥncipijs ꝑ ſe notis ad cognoſcendas concluſiones. ⁊ hoc vl̓ per eaque quis ſenſu percipit: ſicut cum perſenſibiles proprietates alicuiꝰ rei cōcipio illius rei quidditatem. vl̓ per eaque ab alijs quis audit. vt cum laicusqui neſcit quid ſit muſica: cum auditaliquem artem eſſe per quam diſcitcanere vel pſallere: concipit quidditatem muſice: cum ipſe preſciat quidſit ars: ⁊ quid ſit canere: aut etiam perea que ex reuelatione habentur: vt eſtin his que fidei ſunt. Cum enim credimus aliquid eſſe in nobis diuinitdatum: quo affectus noſter deo vnit̉:concipimus caritatis quidditatem intelligentes caritatem eſſe donum deiquo affectus deo vnit̉: p̄cognoſcenteſtamen quid ſit donum: ⁊ quid affectꝰ⁊ quid vnio. De quibus etiam quidſint ſcire non poſſumus: niſi reſoluendo in aliqua prius nota. ⁊ ſic qͦuſqꝫ ꝑveniamus vſqꝫ ad primas conceptiones humani intellectus: qͥ ſunt oībꝰnaͣliter note. Et qꝛ naͣlis cognitio eſtquedam ſil̓itudo diuine ꝟitatis mētinoſtre īpreſſa ẜm illud p̄ſ. Signatū ēſuꝑ nos lumē vultꝰ tui dn̄e. Ideo dic̄aug. io. de tri. ꝙ hiª habitꝰ cognoſcūtur in prima veritate. Ip̄a aūt ꝯcep-
tio caritatis quaꝫ intellectus formatmodo predicto non eſt ſolum ſimilitudo caritatis ſicut ſpēs rerum in ſenſuvel imaginatōe: qꝛ ſenſus ⁊ imaginatio nunquā ꝑtingunt ad cognoſcendum naͣm rei: ſꝫ ſolūmō accn̄tia q̄ circūſtant rem. ⁊ iō ſpēs que ſunt in ſenſu vel imaginatione nō repn̄tāt naꝫrei: ſꝫ accidētia eiꝰ tm̄. ſicut ſtatua repſentat hominē quantū ad accidentalia. Sed ītellectus cognoſcit ipſā naͣꝫ⁊ ſubſtātiā rei. Un̄ ſpēs intelligibiliſeſt ſimilitudo ipſius eſſentie rei: ⁊ eſtquodāmō ipſa quidditas ⁊ natura reiẜm eē intelligibile: nō ẜm eē naͣle ꝓut eſt ī rebus. ⁊ ideo oīa que nō cadūtſub ſenſu ⁊ imaginatōe ſꝫ ſub ſolo intellectu cognoſcūtur per hoc ꝙ eēntievel qͥdditateſ eorum ſūt aliquo modoin ītellectu. Et hic ē modus quo caritas cognoſcit̉ cognitiōe qͥdē tā ab habente caritatēqͣꝫ a nō habēte. Sꝫ ẜmaliū modū cognoſcēdi caritateꝫ neqꝫcaritas neqꝫ aliquis habitꝰ ſiue pote̓tia percipit̉ a nr̄o intellectu niſi ꝑ hocꝙ actus percipiūt̉: vt pꝫ ꝑ ph̓ꝫ. io. ethi.Actus autē caritatis vel alteriꝰ habitꝰ eliciuntur ab ipſa caritate vel abalio habitu ꝑ ꝓpriā eēntiam caritatiſvel alterius habitꝰ. ⁊ ꝑ hūc modū dialiqͥs ſe cognoſcere hēre caritatem vl̓aliū habitū ꝑ ipſaꝫ eſſentiā habitusẜm eē naturale ꝙ hꝫ ī reꝝ naͣ: ⁊ nonſolū in ītellectu. ſic āt nullus pōt cogͦſcē caritatē niſi caritatē hn̄s qꝛ actꝰ caritatꝭ ⁊ aliaꝝ ꝟtutū p̄cipue ꝯſiſtūt inmōtibꝰ īterioribꝰ qͥ nō pn̄t eē cognitiniſi oꝑāti: niſi qͣtenꝰ māifeſtant̉ ex actibꝰ exterioribus. ⁊ ſic per quandam