Quodlibet

que cū ſit in potētia ad formā ſpecieiꝑficit̉ qn̄ naͣm ſpēi cōſequit̉. ⁊ iterumimperfectio forme generalis: que ſehꝫ ad drias ſpecificas ī potētia vt maͣad formā. vn̄ ſpēs ſpecialiſſima eſt pͥmo in intētione nature. vt per Auic.in pͥn. ſue meth̓. Non enī natura intendit pͥncipaliter generare Sortem.alias deſtructo Sorte ordo ⁊ intentionature periret. Intēdit autē ī ſorte generare hominem. Similiter nō intēdit principaliter generar̄ aīal. alioqͥnquieſceret eius actio: qn̄ ad naturamanimalis perduxiſſet: cū tamē in indiuiduo generato prius cōpleat̉ naturaanimalis qͣꝫ hominis. vt pꝫ in. 16. deaīalibus. Nō aut pͥus ē homo qͣꝫ hichomo. Un̄ exemplar quod ē in mentediuina pͥmo naturam ſpēi reſpicit inqualibet creatura. ¶ Ad primū ergodo̓ ꝙ id quod eſt primū in intētioneeſt vltimum in executione. Un̄ qͣꝫuisnatura primo intendat generare hominem: per prius tamen generat̉ hichomo. Non enim homo generaturniſi per hoc ꝙ hic homo generatur. ⁊propter hoc etiam in diffinitiōe ideedr̄ ꝙ ẜm eas oritur omne quod oriturquantum ad viā executionis in quaſingularia ſunt primū. Secundumqd̓ in cōtrariū obr cōceditur.Einde querit̉ de his que perdtinent ad naturam creatam.Et primo de his que pertinent ad aīam humanam. 2ª de hisque pertinent ad corpus. ¶ Circa primum queruntur duo. Primo vtrumanima accipiat ſpecies quibus cognoſcit a rebus que ſunt extra eam.

2º quomodo caritas vel quilibet alius habitus a non habēte cognoſcat̉.Articulus. 3º.DOprimū ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ſalꝙ anima non accipiat ſpēsa rebus que ſunt extra eam.Dicit enim Aug. 12. ſuper gn̄. Imaginem corporis non corpus in ſpirituſꝫ ipſe ſpūs ī ſe ipſo facit celeritate mirabili. nō aūt eā in ſe ipſo faceret: ſi arebꝰ exterioribꝰ eā acciꝑet. gͦ anima n̄accipit a rebꝰ ſpēs qͥbus cognoſcit.Preterea eiꝰ ſolius ē dimenſionē a redimēſionata abſtrabere. cuius ē dimēſionē corporibꝰ dare. quod eſt ſoliuscreatoris. Sed ad hoc ꝙ ſpēs a rebusaccipiat̉ in anima oportet ꝙ ab ipſaſpecie dimenſiones ſeparentur: qꝛ inrebus extra animam habent eſſe dimenſionale. non autem ī anima: maxime quantum ad intellectum. Ergoanima non poteſt accipere ſpecies arebus ſenſibilibus. In contrariuꝫ videtur eſſe tota philoſophoꝝ doctrinaque ſenſum a ſenſibilibus. imaginationem a ſenſu. ītellectū a fantaſmatibus accipere fatetur. ℟º dicendumꝙ anima humana ſimilitudines rerum quibus cognoſcit accipit a rebusillo modo accipiendi: quo patiens accipit ab agente. quod non eſt intelligendum quaſi agens influat in patiens eandem numero ſpēm quam hꝫin ſe ipſo. ſed generat ſui ſimilē educendo de potentia in actum. ⁊ per hūcmodum dr̄ ſpēs coloris deferri a corpore colorato ad viſum. Sed in agentibus ⁊ patientibus diſtinguendū eſtEſt enim quoddaꝫ agens quod de ſe