Quodlibet
Et ideo ꝙͣꝫuis in xp̄o fruitio nō peruenerit ad eſſentiam aīe ẜm ꝙ eſt actuscorporis: ⁊ ẜm ꝙ eſt radix inferiorumviriū: nō ſequit̉ ꝙ fruitio fuerit īꝑfecta ī xp̄o ſiue beatitudo. ¶ Ad ẜm dd̓ꝙ aīa xp̄i perfectius fruebatur qͣꝫ aīeſanctorum in patria loquendo intenſiue: nō autē loquendo extenſiue. qꝛ inpatria gaudium fruitionis ad inferiores vires ⁊ etiam ad corpus glorificatum perueniet: quod ſi ī xp̄o fuiſſet viator non fuiſſet.Einde queritur de pluralitadte ī ſubſtātijs ſpūalibꝰ inuētaEt queruntur duo. Primovtrū īmēſitas diuina excludat pluralitatē ꝑſonarū. 2º vtrū angelica ſimplicitas patiat̉ ꝯpōnē ex ſb̓o ⁊ accn̄teArticulus. 6.Oprimū ſic procedit̉. Uidet̉ꝙ īmēſitas diuina excludatpluralitatē ꝑſonarū. Oē enīīmēſum cū ſit indeterminatuꝫ: ſtat invno. Sed qͥcqͥd eſt in diuinis eſt immenſum. Cū gͦ perſona ſit in diuinisſtabit in vno: ita ꝙ non erunt ibi plures perſone. ¶ Si dicatur ꝙ perſonehoc modo in vno ſtant: ꝙ omnes ſūtvna eſſentia. Contra. Sicut eēntia ēīmenſa: ita ⁊ ꝑſona. Sed īmenſitaseēntie facit ꝙ ſit vna eſſentia tm̄: gͦ īmenſitas ꝑſone facit ꝙ ſit vna ꝑſonatm̄. Si dicatur ꝙ perſona nō ē īmēſaniſi īmenſitate eſſentie. ¶ Cōtra. Perſona ẜm ītellectum addit aliqͥd ſupraeēntiam. Sꝫ qͥcqͥd intell̓r in diuinis ītelligit̉ vt īmēſū. gͦ preter īmenſitateꝫcēntie ē ī deo īmenſitas ꝑſone: q̄ facietdi uinis vnā tm̄ ꝑſonā. Sed ꝯͣ ē qd̓
dr̄. i. Io. 4. Tres ſunt qͥ teſtimoniuꝫdāt in celo. ℟º dd̓ ꝙ īmēſitas nonexcludit pluralitatē niſi ẜm ꝙ tollit determinatōnē: q̄ eſt pluralitatꝭ pͥncipiūpͥmū. Sicut autē dictū ē pͥus: duplexdeterminatio .ſ. limitatiōis ⁊ diſtīctionis. In diuinis aūt nullo mō cadit d̓terminatio limitatiōis. cadit autē ibideterminatio diſtīctiōis dupl̓r. Unomō ẜm ꝙ diſtinguit̉ ꝑ eēntiam ab oībꝰ creatis. vt nō limitatū a limitato.Alio mō ẜm ꝙ ꝑſona diſtinguit̉ a ꝑſona ꝑ relationē originis: que qͥdē diſtinctio nō ē ꝓpter aliquā limitatiōeꝫſꝫ rōne. oppoſitiōis: que eſt ī relationevn̄ hāc diſtinctionē īmēſitas diuina n̄excludit ⁊ ꝑ ꝯn̄s nec pluralitatē ꝑſonarū. Et ꝑ hoc pꝫ rn̄ſio ad primū. Adẜm dd̓ ꝙ qͣꝫuis ꝑſona ſit īmenſa: tam̄īmenſitas eſt eēntiale non ꝑſonale: ſicut ꝑſona eſt bona bonitate eſſentialivn̄ non oꝑꝫ ꝙ īmenſitas faciat īdiſtictionē in ꝑſonis. ſꝫ ſolum in eſſe nature. Ad tertiū dd̓ ꝙ ꝑſona n̄ dr̄ aliqͥdẜm intellectum addere ſupra eēntiaꝫqͣſi ītellectꝰ debeat ītelligere aliquidadditū eēntie. Eēt enī intellectus falſus: ſꝫ qꝛ ītelligēdo perſonam ītelligoeſſentiam de neceſſitate: ſed nō econuerſo: vnde obiectio nō ꝓcedit.Articulus. 7ꝰ.Dẜm ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ ī2angelis nō ſit cōpoſitio accidentꝭ ⁊ ſubiecti. qꝛ eē accidentale cāt̉ ab eē ſb̓ali. gͦ ⁊ cōpoſitio accn̄talis a ꝯpōne ſb̓ali. Sꝫ ī angelis nōē ꝯpoſitio ſub̓alis: qꝛ ſūt ſub̓e ſimplices. vt Dio. dicit. gͦ nec ꝯpoſitio accn̄talis. ¶ Preterea Boe. dicit in lib. de