Quodlibet
⁊ nudus remanet qui accipit: ⁊ qui dedit ſꝫ ꝑ largitōem vniꝰ tunice intell̓rlargitio eoꝝ q̄ ſuꝑfluūt ad neceſſitatēvite. vt pꝫ ꝑ ea q̄ ī eadē glo. p̄mittunt̉gͦ dare. ſuꝑflua ē ī p̄cepto. ſꝫ qͥ trāſgredit̉ p̄ceptū peccat mortal̓r. gͦ ille q̄ nōdat ſuꝑflua pauꝑibꝰ peccat mortal̓r.¶ Preterea p̄ceptū plus obligat qͣꝫ cōſiliū. Sꝫ dare oīa q̄ qͥs poſſidet ē cōſiliū. ⁊ tn̄ ad hoc hō obligat̉ ī caſu extreme neceſſitatiſ: gͦ etiā extra caſū extreme neceſſitatis tenet̉ aliqͥſ ſuꝑfluadare pauꝑibꝰ cū hͦ ſit ī p̄cepto. ⁊ ita q̄nō largit̉ peccat mortal̓r. ¶ Pretereaqͥcūqͣꝫ ꝯſumit qd̓ ē alteriꝰ tenet̉ ad reſtitutōem. Sꝫ bona cl̓icoꝝ ſūt pauperū. vt pꝫ ꝑ glo. Hiero. ſuꝑ illud Iſa.2. Kapina pauꝑū in domo vr̄a. gͦ ſicl̓ici īutil̓r bona eccl̓iaſtica ꝯſumūt tenent̉ reſtituere pauꝑibus aliūde ſi habuerīt. ¶ Preterea qͥcūqꝫ facit ſe īpotētē ad id qd̓ tenet̉ face̓peccat mortalit̓. ſꝫ cl̓ici faciēdo ſuꝑfluas expēſas faciūt ſe ī potētes ad ſb̓ueniēdū pauꝑibꝰad qd̓ tenent̉. ergo videtur ꝙ peccetmotal̓r. Sꝫ in cōtrariū videt̉ eſſe cōſuetudo que apud multos preualuit.℟º dd̓ ꝙ al̓r videt̉ ſe hēre circa bōapatrimonialia ⁊ circa bona eccleſiaſtica. Nā bonoꝝ patrimonialium vl̓licite acquiſitoꝝ hō ꝟe eſt dn̄s. vn̄ qͣꝫtū ꝑtinet ad ꝯditōem ipſiꝰ rei: pōt reſua vti vt vult. ⁊ ex hac ꝑte nō acciditpcm̄. pōt tn̄ pcm̄ accide̓ ex inordinatomō vtendi: vel ꝑ ſuꝑabūdātiā. dū .ſ. īutiliter conſumit bona ꝓpria in ea inque non oꝫ. vel ẜm defectū. inquātuꝫ.ſ. nō erogat ea in que oꝫ. Utroqꝫ .n.mō corrūpitur ꝟtus. vt dr̄ ī. 2. ethi. bo
norum vero eccleſiaſticorum clerici n̄ſunt ꝟe dn̄i. ſꝫ diſpēſatores: ſꝫ illud. i.ad cor̄. 9. Diſpēſatio aūt mihi creditaē. Pertinet aūt ad diſpēſatorē vt fidelit diſtribuat ea q̄ eiꝰ diſpēſatōi ꝯmittunt̉: ẜm illud. i. ad cor̄. 4. Hic iā q̄ritur inter diſpēſatores vt fidelis qͥs īueniat̉. In his gͦ pōt dupl̓r peccatumꝯtinge. vno mō ex ꝯditione ipſiꝰ rei.dū .ſ. vſurpat ſibi quaſi rē ꝓpriā: ⁊ invſus ſuos ꝯuertit id qd̓ eēt alijs erogādū. Alio mō ex inordinato vſu eorūq̄ ī ꝑtē ſuā cedūt. ſicut etiā de alijs dictuꝫ ē. Ueꝝ qꝛ hoꝝ diſpenſatio fideidiſpenſatoris ꝯmittit̉ vt dictuꝫ eſt. ſiqͥs bona fide diſpēſet eccl̓iaſtica bōainde accipiens qd̓ ſibi ꝯuenit ẜm ꝯditōem ſtatus ⁊ perſone: ⁊ alijs largit̉ẜm ꝙ ſibi videt̉ bona fide expedire n̄peccat mortaliter etiā ſi forte aliquidplus ī ſuos vſus ꝯuertat qͣꝫ oporteat.Talia enī qꝛ in ſingularibus ē eoruꝫiudicium nō pn̄t ꝑ oīodā certitudineꝫdiffiniri. Un̄ ſi nō ſit multus exceſſuſpōt ꝯꝑati bonā fidē diſpēſatoris. ſi ꝟomultus exceſſus fiat: nō pōt latere ⁊ita nō pōt cū bōa fide diſpēſatoris hͦagi. ſi aūt nō ꝯſeruet bonā fidē ī diſpēſando: peccat mortal̓r. ¶ Ad pͥmūgͦ dd̓ ꝙ ſicut aug. dicit in li. de ẜmonedn̄i in monte. Illa precepta que dn̄stradidit Mat. 5. Qui ꝑcuſſerit te invnā maxillam pbe ei ⁊ aliā. ⁊ que ibiſequuntur ſūt intelligēda ẜm p̄parationē animi. vt .ſ. hō ſit paratꝰ hoc facere qn̄ ncc̄itas hͦ reqͥrit. Un̄ n̄ ſēꝑ eſtpcm̄ mortale: qn̄ homo hoc n̄ facit. ſꝫqn̄ videt neceſſitatem īminere: ſi nōfaciat tunc peccat mortaliter. ⁊ eadem