Quartum

Nam qui vel non poſſunt ītelligereqd̓ vel tam duri ſunt aduerſitate mentis: vt ēt ſi intellexerint non obediātreſpōdent ⁊ loquunt̉ iniquitatem atqꝫ infatigabiliter vani ſunt. quorumdicta ꝯtraria: ſi totiēs velimus refellere quotiens obnixa fronte ſtatuerint:non cogitare quid dicant: dum quocunqꝫ mō nr̄is diſputationibus contradicant: qͣꝫ ſit infinitum ⁊ erumnoſum ⁊ infructuoſum vides. Erit ergohic domus ſeruādus vt veritas manifeſte ⁊ quaſi palpabiliter oſtēdat̉: ⁊ ſiqua in ꝯtrarium dicta fuerint: que aliud pondus non habeant ꝯtemnant̉:ne ſemper oporteat inutiliter eadē relicare. Sed ſi qͥs ꝯͣrium dicere voluerit ſcribat qd̓ dicit: vt alij intelligentes dijudicare poſſint an doceat veritatē. ¶ Primo ergo circa ꝓpoſitā queſtionem vt ſingula diſcutiamus ꝯſiderādum ē pueros etiam infra annoſpubertatis in religionē recipi nō ē ẜꝫſe malum īmo eſt expediens ⁊ fructuoſum: qꝛ illud qd̓ a pueritia aſſueſcimꝰſemper perfectius ⁊ firmius tenemuſẜm illud ꝓuer. 22. Adoleſcens iuxtaviam ſuam graditur ⁊ etiaꝫ cū ſenuerit non recedet ab ea. ⁊ ideo apoſtoliinſtituerūt vt pueri etiaꝫ infantes adxp̄ianā religionē reciperent̉: vt in eanutriti firmius ⁊ perfectiꝰ ei inherēt.Et hoc eſt quod Dio. dicit in vltimoc. eccle. Ierar. Secūdum legem ſanctam cōfirmati infantes ad hītum ſāctum habebunt ꝯſuetudinem ab omni remoti errore ⁊ immunde vite exꝑtes hoc diuinis noſtris ducibꝰ .i. apoſtolis ad mentem venit: ⁊ viſum eſt

ſuſcipere infantes. Multo auteꝫ magis excedit chriſtiana infidelium vitam: qͣꝫ vita religioſorum vitam ſecularium. preſertim cum in primitiuaeccleſia omnium chriſtianorum eratperfectiſſimus religionis ſtatus ẜm illud ac. 4. Multitudinis credentiumerat cor vnum ⁊ anima vna: nec qͥſqͣꝫeorum que poſſidebat aliquid ſuuꝫ eēdicebat ſꝫ erant illis oīa ꝯmunia: adcuius vite exemplar omnes religiones ſunt inſtitute. Et ideo religionūinſtitutores ex eadem cauſa qua apoſtoli moti ſunt ad recipiendū infanteſin religione: vt pꝫ de beato Benedicto qui vt in. 2º. dyalogorum legiturrecepit nutrienduꝫ in religione maurum duodemnem ⁊ Placidum ſeptēnem. Eſt tamen quedam differentiacirca hoc attendenda. Nam pueri ante annos pubertatis ex naturali iureſunt ſub cura parentum propter hocꝙ patiuntur diſcretionis defectum: ſecundum quem poſſint bene regere ſeipſos. ⁊ ideo in hac etate poſſunt quideꝫ religioni tradi: ſi a parentibusⁱ oſferantur: ⁊ erit rata traditio: precipueſi cū ad annos pubertatis ꝑuenerint:ratā hūerint paternā oblationem. vnde Grego. dicit. ⁊ hr. 20. q. i. addidiſti. Si pr̄ vel mr̄ filium filiamue intra ſepta monaſterij in infantie anniſſb̓ regulari tradiderint diſciplina vtrum liceat eis poſtquā pubertatis īpleuerint annos egredi ⁊ mr̄imoniocopulari: hoc oīno deuitamus: qꝛ nephas eſt vt oblatis a parentibus deofilijs voluntatis frena relaxēt̉. Si ātin hac etate ꝓpria ſpōte ſe religioni