Quodlibet

℟º dd̓ ꝙ peccatū dupl̓r pōt eē occultū. Uno mō ſimpl̓r. ita .ſ. ꝙ ad ml̓torū noticiā nullo mō ꝑuenit. ⁊ tale peccatū occl̓rū nocet ſoli faciēti. ⁊ iō q̄ tale pccm̄ occultū fr̄is ſcit ſolū hoc d̓betintēdere vt fratris peccātis ſalutē ꝓcuret. vnd̓ inſtitutus eſt a domino ordo correctiōis fraterne: vt pͥmo qͥdemcorripiat aliqͥs fratrem occulte peccātem inter ſe ⁊ ipſū ſolum. poſtmoduꝫadhibeat duos vel tres teſtes. ⁊ tunctandem ſi non corrigatur dicat eccleſie. contra quem ordinem ſi prelatꝰ p̄cipiat vt peccatum fratris occultuꝫ eidicatur: non eſt obediendū. ⁊ ipſe peccat precipiendo. qꝛ oportet deo magisqͣꝫ hoībus obedire. Si aūt peccau fratris nō ſit adeo occultū. qͥn ⁊ per aliquas ſuſpitiōes in multitudinis noticiam veniat. vnde multoꝝ ſcandaluꝫoriatur: iam peccatū nō ſolū nocet illi: ſed multis. ⁊ qꝛ bonum multitudīsprefert̉ bono vnius. ideo prelatus dꝫdiſqͥrere ꝟitatem de facto: vt ſcandalum multitudīs ceſſet. vel per penampeccant: vel per eius excuſationeꝫ. Etideo in tali caſu poteſt preciꝑe ſcienticrimen fratris ꝙ manifeſtet. ⁊ ille cuiprecipitur tenet̉ prelato obedire. Sicenī cum nō ſit oīo occultum crimē ꝑtineret ad iudiciū prelati. ⁊ in hoc caſu loqͥtur decretalis. non autem in pͥmo. vnde patet reſponſio ad obiecta.Articulus. 13.Dſecūdū ſic ꝓcedit̉. Uidet̉:4ꝙ papa nō poſſit diſpēſare inbigamīe irregularitate. nonenim poteſt ab homine diſpenſari inhis que ſunt diuinitus inſtituta: vt

Ber. dicit in libro de diſpenſatione ⁊p̄cepto. Sed doctrina apl̓i in qͣ ꝯtīet̉ꝙ bigamꝰ nō ꝓmoueat̉ vt pꝫ .i. ad thimo. 3. ⁊ ad Tytū .i. ē dīnitus ꝓmulgata: ẜm illd̓ apl̓i. 2. ad Thi. vltīo. Anexꝑimentū q̄ritꝭ eiꝰ qͥ in me loqͥt̉ xp̄s.gͦ papa nō pōt cū bigamis diſpēſare.Sed ꝯͣ ē qd̓ ī decretꝭ di. 50. dr̄. ꝙ papa cū quodam bigamo diſpenſauit.℟ª dicendū ꝙ papa hꝫ plenitudineꝫptātis ī eccl̓ia: ita .ſ. ꝙ quecūqꝫ ſūt inſtituta per eccleſiā vel eccleſie prelatos ſunt diſpenſabilia a papa. Hecenī ſunt que dicunt̉ eſſe iuris humāi:vel iuris poſitiui. Circa ea vero: queſunt iuris diuini: vel iuris naͣlis diſpenſare non poteſt. qͥa iſta hn̄t efficaciam ex inſtitutōe diuina. Ius auteꝫdīnū eſt qd̓ pertinet ad legem nouaꝫvel veterē. Sed hec ē differētia interlegē vtrāqꝫ. quia lex vetus determinabat multa tā in p̄ceptis cerimōialibꝰꝑtinentibus ad cultum dei: qͣꝫ et̓ in pͥceptis iudicialibus ꝑtinentibꝰ ad iuſticiam inter hoīes cōſeruandam. ſꝫ lexnoua: que ē lex libertatꝭ: hiꝰ determinationes non hēt: ſed ē cōtenta p̄ceptismoralibus naturalis legiſ ⁊ articulisfidei ⁊ ſacramentis gr̄e. vnde ⁊ dicit̉lex fidei ⁊ lex gratie ꝓpter determinationem articulorum fidei efficaciamſacramentoꝝ. ¶ Cetera ꝟo que ꝑtinētad determīationē humanoꝝ iudiciorū. vel ad determīationem diuini cultus libere permiſit xp̄us: qui eſt nouelegis lator: prelatis eccleſie ⁊ principibus xp̄iani populi determinanda. vn̄de oēs hiꝰ determinationes pertinentad ius humanum in quo papa poteſt