Quodibet
in officio ſacerdotali: an in ſolitudīemonachoꝝ ſine ꝯꝑatiōe eligerē illudqd̓ pͥus dixi: nec ceſſabā laudās ⁊ beatos ꝓnūciās eos qͥ officiū eccleſie bn̄admīſtrare potuiſſēt. ⁊ qd̓ laudabā tāto ſtudio ⁊ beatū ꝓnūciabā nō vtiqꝫdefugerē: ſi idoneū me ad hiª gubernationē videreꝫ. Et in ſequēti. c. poſtmodum dicit. Bn̄ inqͣꝫ ammonuiſtidulciſſime. Iſtoꝝ enim .ſ. ſeculariumnec recordari oꝑꝫ: cum de ſacerdotiofit queſtio. Ueꝝ ſiqͥs in cōuerſationēmultoꝝ poſitus pōt in perturbatū illū nitorē plene ſanctitatis ⁊ cōtinētieſplēdorē ⁊ alia monachoruꝫ bona incorrupta ⁊ inconcuſſa ſeruare omnibꝰeſt p̄ferēdus. Ex quibus omnibꝰ videtur ꝙ p̄ſbyteri parrochiales ⁊ archidyaconi ſi bn̄ in mīſterio eccl̓ie viuātſint omnibus etiā religioſis p̄ferēdi.¶ Preterea Criſo. in eodē libro dicitSiqͥs admīſtrato ſacerdotio illius ꝓpoſiti .ſ. monachalis ſudores conferat: tm̄ eos diſtare reperies: quantuꝫinter pͥuatū diſtat ⁊ regem: ſed ml̓tomaius eſt bn̄ exercere regis officiumqͣꝫ cuiuſcunqꝫ ꝑſone priuate. gͦ multomaius eſt ꝙ ſacerdos parrochial̓ velarchidiaconus bn̄ ſe habeat in ſuo officio qͣꝫ religioſus in ſuo. PPretereaep̄i ſunt in ſtatu perfectiori qͣꝫ religioſi. alioquin nō liceret de religiōe adep̄atum tranſire. Sꝫ prſbyteri parrochiales ⁊ archidiacōi ſil̓iores ſūt ep̄isqͣꝫ religioſi. quia ſicut ep̄s hēt curamaīarū in ſuo eꝑatu: ita preſbyterī ſuaparrochia. ⁊ archidiaconus in ſuo archidia conatu. gͦ archidiaconi ⁊ plebani ſunt magis in ſtatu perfectiōis
qͣꝫ religioſi. Preterea bonū publicūp̄ferēdū ē bono pͥuato. ⁊ vita actiua ēmagis fructuoſa qͣꝫ cōtēplatiua. nullūqꝫ ſacrificiū ē deo acceptiꝰ: qͣꝫ zelusaīarū. Sed archidiacōi ⁊ plebāi intēdūt vtilitati cōi multitudīs zelo ſaluiaīarū in actiua vita fructificātes. ergo p̄ferendi ſunt reli Sioſis qui ſalutiꝓprie ſtudent: in vita contemplatiuadeeo ſeruientes. ¶ Preterea cui amplius a deo commiſſuꝫ eſt magis meretur ſi bene adminiſtret. Sed ſacerdoti vel archidiacono amplius ꝯmiſſum videt̉: qͥa plus ab eo reqͥretur iniudicio. gͦ bene adminiſtrando amplius meret̉. Sed cōtra ē qd̓ dr. 19. q. ic. Due. Siquis in eccl̓ia ſſua ab epopopulū retinet ⁊ ſeculariter viuit ſi afflatus ſpiritu ſancto in aliquo monaſterio vel regulari canonice ſaluareſe voluerit: quia lege priuata duciturnulla ratio exigit vt publica cōſtringatur. Sꝫ lex p̄uata: que eſt lex ſpūſſancti: vt ibidem ſubdit̉: nunqͣꝫ ducithoīem de ſtatu magis ꝑfecto ad ſtatūminus perfectū: ſed facit hoīeꝫ aſcēſiones in corde ſuo diſpone: vt ī pͦs dr.gͦ ſtatꝰ religioſoꝝ ē ꝑfectior qͣꝫ ſtatusplebanoꝝ. ℟I dicendum ꝙ perfectio ſpūalis vite ex charitate pēſandaeſt: qua qͥ caret ſpūaliter nihil eſt: vtdr. i. ad cor. 13. Ab eius autē ꝑfectōeſimpliciter aliqͥs d̓r̄ eſſe perfectꝰ. Un̄dr̄ ad Col̓. 3. Suꝑ oīa charitatē hr̄e:q̄ ē vinculū ꝑfectōis. Amor aūt vimtranſformatiuā habet: quā amās inamatū quodāmodo tranſfertur. Unde Dio. 4. c. de diuinis noībꝰ. Eſt autem extaſim faciēs diuinus amor. nō