Tertium
Articulus. 16.Dẜm ſic ꝓceditur. Uidet̉ ꝙreligioſus ſi videat patrē ſuūeē in neceſſitate et̓ abſqꝫ p̄lati ſui licentia poſſit clauſtrū exire adſubueniēdū pri. Nō enī p̄termittendū ē mādatū dei ꝑꝑ hoīum traditōesUn̄ dn̄s Math̓. 15. ꝯͣ quoſdā dicit.Irritū feciſtis mandatū dei ꝑꝑ traditiones veſtras. Sꝫ ad ſubueniēdū parentibꝰ hō aſtringit̉ ꝑ p̄ceptū dīnum.Honora pr̄eꝫ tuū ⁊ mr̄em tuā. in qͦ qͥdē honore ītelligit̉ nccͣiorū ſubuētiogͦ videt̉ ꝙ nō obſtātibꝰ religionis obſeruātijs: que ſunt hominum ſtatutadebeat aliquis religioſusⁱ exire clauſtrum ad ſubueniēdū parētibus ſcd̓mp̄ceptum dei. ¶ Sed cōtra. Spūaliaſemper preferenda ſunt carnalibus.Sed religioſi ſe obligauerunt ad obſequiū ſpūalis pr̄is .ſ. dei: cui magistenemur ẜm illd̓ ad hehreos. 12. quāto magis obtemperabimus patri ſpirituali ⁊ viuemus. Nō ergo d̓bēt dimittere ſui ordinis obſeruantias: vtparentibus carnalibus miniſtrent.℟º dd̓ ꝙ aliter eſt dicendum de illoqͥ nōdum religionem intrauit: ⁊ al̓rde illo qui iam in religione ē ꝓfeſſusIlle enim qͥ nondum religionē intrauit: ſi videat patrem ſuum in magnaneceſſitate: cui per aliū ſubuēiri n̄ poſſet: nō dꝫ religionē intrare: ſꝫ teneturmīſtrare parētibꝰ: maxime ſi abſqꝫ periculo peccati poſſit in ſeculo remanere. Si vero per alium poſſit eius parentibus miniſtrare: poteſt ſi vult religionē intrare. vnde Criſo. exponēsillud. Dimitte mortuos ſepelire mor-
tuos ſuos: dicit ꝙ malū ē abduce̓ hominē a ſpūalibꝰ: ⁊ maxīe cū fuerīt: qͥmīſteriū parētū cōpleāt. Erāt enī aliqͥ cōple̓ poſſent illiꝰ funeris ſepulturāPoſtquā vero aliqͥs ē iam in religione profeſſus eſt mortuus mundo. Unde per ſpūaleꝫ mortem deobligatur acura impendenda parentibus: ſicutetiam deobligaret̉ per morteꝫ corꝑalem. ⁊ ideo non peccat: nec ꝯp̄ceptuꝫdei agit ſi in clauſtro remāeat ſub pcepto prelati ſui parentū miniſtratione p̄termiſſa. Eſt enim factus impotens ad reddēdum debitum mīſteriūabſqꝫ propria culpa. Debet tamē qͣꝫtūpoteſt ſalua ordinis obedientia ſatagere vt per ſe vel per aliū ſuis parentibus ſubueniatur ſi in neceſſitate fuerint conſtituti. Ad illud vero: qd̓in cōtrariō obijcit̉ dd̓ ꝙ religioſlꝰ tenetur ad implēdū id quod ad religionem ꝑtinet nō ſolū ex traditione humana: ſed etiam ex precepto diuino.Obligatur enim ex voto emiſſo adobediēdum p̄latis ſuis. Impletō aūtvoti cadit ſub precepto diuino.Articulus. 17.vD tertiū ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙapreſbyteri parrochiales ⁊ archidiaconi ſint maioris perfectionis qͣꝫ religioſi. Dicit enī Criſoſtimus in ſuo dialogo. Si talē mihialiquē adducas moachū qͣlis: vt ſcd̓ꝫexaggerationem dicam Helyas fuitnō tamē illi cōparādus eſt qͥ tradituspopulis ⁊ multorū peccata ferre compulſus immobilis perſeuerauit: ⁊ fortis. ⁊ parū poſt dicit. Siquis mihip̄poneret optionem: vbi malleꝫ place