Quodlibet
elemoſinā huic pauꝑi. illicitū tamenē ſe vel aliū iuramento aſtringe ad hͦꝙ alicui elemoſina nō det̉: cuius rō ēqꝛ pretermittere actuꝫ ꝟtutis pōt aliquis abſqꝫ peccato. eo ꝙ p̄cepta affirmatiua q̄ ſunt de actibꝰ ꝟtutum nonobligāt ad ſemꝑ. Sed impedimentūbōi oꝑis directe ꝟtuti cōtrariat̉. ⁊ iōcadit ſub prohibitione precepti negatiui qd̓ obligat ad ſemper. Unde oīatalia iuramenta ſunt illicita: nec ſuntobſeruanda: ſed illi qui hoc iurāt: iurando periuri fiunt: quia iuramentuꝫhominē obligare non poteſt cōtra caritatem dei ⁊ ꝓximi. vnde qͣꝫuis licitūſit alicui religionē nō intrare. illicitūtamē ē impedimētū iuramēti apponeſibi vel alij. Eſt enim contra ꝑfectionem vite ⁊ cōtra conſiliū xp̄i.Einde queſita ſūt tria d̓ hisd que competunt in religioneexntibꝰ. Primo: vtrū religioſus qͥ nihil debet habere in ꝓpriovel cōmuni poſſit elemoſinam face d̓his q̄ ſibi ab alijs in elemoſinā dant̉Secūdo vtrū aliqͥs in religiōe exiſtens ſciēs patrē ſuū graui neceſſitate oppͥmi: poſſit exire abſqꝫ licētia plati ſui: vt ſubuēiat patri. ¶ Tertio vtꝝſtatus religionis ſit perfectior qͣꝫ ſtatus ſacerdotū parrochialium ⁊ archidyaconorum.Articulus. 15.D primū ſic ꝓceditur. Uidea Atur ꝙ religioſi. qͥ nihil hēntin ꝓprio vel cōmuni: nō pn̄telemoſinam facere q̄ eis proficiat. n̄enī ꝓficit elemoſina facienti niſi debito modo fiat. Sed tales religioſi nō
pn̄t elemoſinā debito mō face̓. dꝫ enīelemoſina de ꝓpͥo fieri ẜm illd̓ Thobie. 4. Si multū tibi fuerit abūdanter tribue. Si aūt modicū: idipſuꝫ libeter imꝑtire ſtude. gͦ tales religioſiqͥ nihil ſuū hn̄t nec in ꝓpͥo nec in cōinō poſſūt elemoſinā facere: q̄ eis proficiat. Sed ſi quam elemoſinā de elemoſinis ſibi factis faciūt: eis ꝓficit:a qͥbus elemoſinam perceperūt. Sꝫꝯͣ. Inter alia opera elemoſinaruꝫ lagitio plurimū inuenitur eſſe fructuoſa. Dicit̉ enim Dani. 5. Peccata tuaelemoſinis redime. Si ergo religioſi elemoſinas facere non poſſūt: queeis proficiant: vidētur eſſe peioris cōditionis qͣꝫ alij: etiam in ſpiritualibꝰbonis. ℟º dicendum ꝙ religioſi:qͣꝫuis proprium habere non poſſunt:poſſunt tamen aliquarum rerum diſpenſationem habere: ſiue de fructibꝰpoſſeſſionum cōmunium: ſiue etiamde elemoſinis particulariter eis collatis: nec refert quantum ad propoſituꝫpertinet vtrum huiuſmodi diſpenſationem habeant auctoritate ſui ordinis: vel auctoritate alicuius ſuperioris prelati. His ergo quibus diſpenſatio commiſſa eſt: poſſunt meritorie elemoſinam facere de bonis queeorum diſpenſationi cōmittuntur: ẜꝫꝙ eis cōmittitur. ⁊ huiuſmodi elemoſina meritoria eſt ⁊ eis: qui minimeminiſterium exequūtur: ⁊ illis: quorūvſibus huiuſmōi res deputate noſcūtur. Si vero aliquis religioſus ſit:cui non ſit huiuſmodi rerum diſpenſatio cōmiſſa: ei non licet elemoſinaꝫface. Et ꝑ hoc pꝫ reſpōſio ad obiecta.