natus ⁊cͣ. loquitur augͥ. hic de illo ſapiēte quihorā elegit quā cū vxorē ꝯcuberet ut admirabilem filiū generaret. de quo ſupͣ capl̓o. v. Et eſtracō aug̓. quā intedit talis. quero de illo ſapiēte. vtrū ille fuit ſic natus ꝙ generaret ex neceſſitate fati filiū mirabilē. vel miſerabileꝫ. Simirabilē gͦ fruſtra elegit hora ad hoc cū ſit neceſſariū ꝙ ip̄ē generet mirabilē. Si filiū miſerabilē. gͦ ſi ſapīēter fec̄ ſequit̉ ꝙ ꝑ ip̄m potuitncc̄itas fati mutari ⁊ illud qd̓ nō habuit in natiuitate ſua ex fato iā fatuꝫ ſuū fecit fatale. ſioīa facta ſua ſnnt fatalia id eſt ex fato dependētia ⁊ nccͣria. Et infra. ¶ Deinde ſi ſoli hoīes⁊cͣ. Hic arguit ꝯtra fatu ꝑ locū a diuiſione. q̄rens vtrū ſoli hoīes ſb̓ſint ncc̄itati fati. vel no.pͥmū nō vidētur mathematicio cede̓. qꝛ etiā inrebꝫ alijs eligunt certos dies gͦ dabūt ſcd̓m.quo dato pꝫ vanitas eoꝝ ec maxīa diu̓ſitateet incertitudine futuri euetus in rebꝫ alijs itaut ſtatī appareat impoſſibile dare iudiciū certū de futuro ſucceſſu earū. Et infra. ¶ Solenttn̄ hoīes ⁊cͣ. Hic reprobat fatuitate mathematicoꝝ qui etiā de natiuitatibꝫ aīaliū irraconabiliū ſe intromittur. et etiā fatuitate quorūdāhoīm qui ſcꝫ volentes explorare fide mathematicoꝝ. cū aliqd̓ aial apud eos natu fuerit obẜuat diligēter hora natiuitatis eius. qua notata accedūt ad mathematicos. et interroganteos hoc modo. tali hora iſtius dei natu ē michiaīal. et cuius ſpēi ē aīal illud. et ſi dixerint veritate multū admiratur qͣī certā de hͦ ꝯgnicōrhabuiſſet mathematicus qui ſic rn̄dit. Sed hͦreprobat aug̓. qꝛ ſi ex hoc ſolū. ꝙ datur horanatiuitatis aīalis poſſet ſcire quale ⁊ cuius ſpeciei eſſꝫ aīal illud. ſeque̓tur ꝙ hora ea qua na.ſcitur homo nō poſſꝫ naſci mulca. nā eadē racōne qua ꝯcedet̉ ꝙ muſca naſci poſſet ꝯcēdeturhoc de quolibꝫ alio aīali paulati et gradatimde minoribꝫ ad maiora ꝓcedēdo puta ſi poſſꝫmulca eadē racōe ⁊ mus et ſic eadē racōne etaliud aīal qd̓ ē mure aliquatulū maius et ſicuſqꝫ ad camelos ⁊ elephateſ. et ꝑ ꝯn̄s ſi ſimulpn̄t naſci homo ⁊ mulca cade racōe pn̄t ſimulnaſci homo et elephas. bos et leo. et capra etlupus.Si vero nō aſtroꝝ ꝯſtitucōem ⁊cͣ. In hͦcaplo. viij. on̄dit btus augͥ. ꝙ fatū accipiturab aliquibꝫ ſub alio intellectū quā ꝓ vi poſiconis fiderū ſub qūo intellectu in p̄cedētibꝫ iamdiſputatū ē ꝯtra fatū. accipit̉ em̄ qn̄qꝫ ꝓꝯnexione cauſarū quā dicūt eſſe volūtate diuina.vel ab ip̄a dei volūtate ꝓcede̓. ſicut tactū fuitſupͣ capl̓o pͥmo huius libri. qd̓ etiā ꝓbat hicaug̓. ꝑ dicta ſenece ⁊ homeri. dicit̉ aūcte ſtoycoꝝ. ¶ Sed omino ꝯnexione ſerieqꝫ. Iſtuddictū ꝯcordat cū diffinicone fati qua dat criſippus ſtoycus quā poſui ſupͣ capl̓o pͥmo. Etinfra. ¶ Annei ſenece lut ⁊cͣ. ꝙ dc̄m nō inueniin aliquo libro ſenece nec enī ē in tragedijs.nec in ludicris. Ego aūt plura eius oꝑa nonvidi in quibꝫ metrice ſcribe̓t. Et infra. ¶ Faenolle ꝯmitabor gemiēs. vult dice̓ ſeneca. ꝙ ſidetur. ꝙ nolle illd̓ face̓ ad qd̓ fata inclināt tn̄oportebat me face̓ illud etiā cū gemitū id eſtdiſplicētiā. et qd̓ bono libuit face̓ id eſt libenter facit hoc ego patiar id eſt trahar ⁊ quaſicōgar illud facere. Et qꝛ mne nolente fiet. ideoero magis patiēs qͣꝫ agēs. Et infra. ¶ Quoscicero in latinū ⁊cͣ. ꝯciēdū eſt ꝙ cicero verſushomeri ⁊ eius libros tnͣſtulit ī latinūde greco.ut ip̄e tullius etiā dicit in libro quito de finibꝫbonoꝝ ⁊ malorum parū poſt mediū. Et infra.¶ Nec in hac qōne ⁊cͣ. hic on̄dit aug̓. qͣre adduxit oſus homeri poete. cū tn̄ dictis poeticisnō ſit ſtādu ubi agitur de materia naturali etſit diſputacō nō ſolū cōtra opmionem hoīs. ſꝫetiā ad ꝓbandū ip̄am veritate ſic diſputatur.Sed ꝓ tato hic adducitur aūctas homeri qꝛtullius libro de fato dic ſtoicos qͥ fatu ponūtiſtos ꝟſus homeri ſic vſurpaſſe. et ideo habētaūctate ab ip̄is ſtoicis. quoꝝ ſentetia nō mōdicē ē aūctatis. Cicero vero libro de fato inuehitꝯtra criſippū pͥncipe ſtoycoꝝ. qͣi nō potuiſſet ſaluaſſe fatu eo modo qūo hic accipitur etliberū arbitriū.OOs cicero ita red argue̓ ⁊cͣ. In hoc capitulo. ix. reprobat btūs aug. opimone ciceronis qͥ volens improbare ſtoicos ponētes fatūꝓut fatūu eſt ſeries cauſarunitatū errauitutnegaret a deo p̄ſciētiā futuroꝝ. ſcꝫ libro ſcd̓ode diuinacōe ⁊ peius multo errauit qua ſtoici.qꝛ ſtoyci nō errauerūt niſi in noīe. et hͦ qꝛ fatuſolet al̓r accipi in ꝯiuſu loquētiū. et tn̄ ipſūnomē ſuſtinei poſſꝫ. ut ſcꝫ fatū dice̓tur a fandoet ſic volūtas dei dice̓tur fatū. qꝛ deus fatur eaq̄ fieri vult. Sꝫ cicero turpius errauit nō ſolūquam ſtoy ci. ſꝫ etiaꝫ qua mathematici. qui fatum ponūt in alia ſignificacōe ip̄m accipiētesſcꝫ ꝓvi poſicōis fiderū. qꝛ mathematici nō negant deū eſſe ſꝫ cicero vid̓r vel hoc negare. veldice̓ qͣſi eque abſurdum ſcꝫ deum eſſe ⁊ futurāignorare. Et infra. ¶ vidit emī quā eſſꝫ inuidioſu ⁊c. vult dice̓ btus aug. ꝙ negare deumeſſe valde erat odioſū ⁊ iniidioſū. Et idcircōcicero in libris de natura deoꝝ voles odiu declinare introducit alios de hac materia diſputantes ⁊ opiniones ſuas defendentes quarūvna fuit deos nō eē. Cui ip̄e cicero nō videbat̉aſſentire. ¶ Vnde hic ſciēdū ꝙ in pͥmo librode natura deoꝝ cicero inducit duaſ ꝑtes diſpūtates de natura deoꝝ ſcꝫ Guelleio epicratu reprobante deos eē. cottā etiā qui negauit deoſ.In ſcd̓o ve̓o libro inducit curtiū luciliū balbūſtoycū affriatē deos eſſe. In tercio vero libroinducit p̄dictū curtiū et cottā inter ſe diſputātes. et vtrūqꝫ ſua ꝑte defendentē. Et in finelibri dic cicero ſic. Hec cū eſſent dicta diſceſſimus. ita guelleio cotte diſputāduꝫ verior inichi balbi ad ſil̓itudine veritatis vide̓tur ꝓpenlior. In ſcd̓o libro de diuinacōe īpemet cicero