et xxijꝰIc̄ in ꝓximo libro ſuꝑiori ꝓmiſimus. iſte huiuſtotius oꝑiſ vltīꝰdiſputacōem deciuitatis dei eterna beatitudīe cōlinebit: que non ꝓpter etatis ꝑ multaſcl̓a lōgitudinē tn̄ qͥncūqꝫ fimēda eternitati nomē accep: ſꝫ quemadmodū ſcpͥtū eſt in euāgelio. regni eiusno erit finis: nec ita ut alijs moriēdodecedētibꝰ. alijs ſuccedētibꝰ oriēdoſpecies in ea ꝑpetuitatis appareat. ſicut in arbore q̄ ꝑenm frōde veſtituret eadē videtur viriditas ꝑmaneredū labentibꝰ et cadētibꝰ folijs ſubinde alia q̄ naſcūtur facie obſeruant opacitatis: ſꝫ omnes in ea ciues imimortales erūt. adipiſcētibꝰ et hominibꝰ.qd̓ nūꝙͣ ſcī angeli ꝑdiderūt. Faciethoc deus oīpotētiſſimus eius ꝯditorPromiſit enī nec mentiri poteſt: et qͥbus fidē hinc qͦꝫ face̓t. ml̓ta ſua et nōꝓmiſſa et ꝓmiſſa iam fecit. Ip̄e ē enīqui in pͥnͥcipio cōdidit mūdū. plenūbonis oībꝰ viſibilibꝰ atqꝫ intelligibilibꝰ rebꝰ: in quo nichil melius inſtituit ꝙ ſpūs qͥbꝰ intelligentia dedit etſue cōtēplacōis abiles capaceſqꝫ ſuipreſtitit. atqꝫ vna ſocietate deuinxit:quam ſanctā ⁊ ſuꝑnā dicimus ciuitate. In qua res q̄ ſuſtētetur bt̄qꝫ ſint.deus ip̄e illis eſt: tāquam vitā victuſqꝫ cōmunis. Qui liberū arbitriū eidēintellectuali nature tribuit tale. ut ſivellet deſere̓ deū btiītudineꝫ ſcꝫ ſuamcōtinuā miſeriā eſſꝫ ſecutura. Qui cūp̄ſciret angelos quoſdam ꝑ elationequa ip̄i ſibi ad beatam vitā ſufficerivellent tāti boni deſertores futuros:nō eis ademit hanc ptātem. potētiuſet melius eē iudicas etiam de maliſbeneface̓: ꝙ mala eſſe nō ſine̓. Que oīomulla eſſent. niſi natura mutabilis ꝙuis bona et a ſūmo deo atqꝫ incōmutabili bono qͥ bona oīa ꝯdidit inſtituta. peccādo ea ſibi ip̄a feciſſꝫ: quo etiāpeccato ſuo teſte cōuincitur. bonamcōditam eſſe naturā niſi enī magnū ⁊ip̄a. licet nō equale ꝯditori bonū eſſꝫ:ꝓfecto deſertio dei tanquam luminisſui. malū eius eē nō poſſꝫ. Nam ſic̄ cecitas oculi viciū ē. et idē ip̄m indicatad lumē vidēdum oculum eſſe creatu. ac ꝑ hoc etiam ip̄o vicio ſuo excellentius oſtēditur ceteris menbrismēbrū capax luminis: nō em̄ alia caeēt viciū eius carere lumine: ita natura q̄ fruebatur deo optimam ſe inſtitutam docet etiam ip̄o vicio. quo ideomiſera ē. quia nō fruitur deo qui caſūangeloꝝ volūtariū iuſtiſſima penaſempiterne infelicitatis obſtrinxit:atqꝫ in eo ſūmo bono ꝑmanētibꝰ cēteris. ut de ſua ſine fine ꝑmāſione certi eſſent tanquam ip̄ius pͥmiū permāſiōis dedit. Qui fecit hoīeꝫ ip̄m etiaꝫrectu cū eodē libero arbitrio terrenūquidē animal. ſꝫ celodignū. ſi ſuo cōhere̓t auctori: miſeria ſil̓r ſi eū deſere̓tſecutura. qualis nature huiuſmōi cōueniret. Quē ſil̓r cū p̄uaricacōne legis dei ꝑ dei deẜcōne peccaturū eē p̄ſciret. nec illi ademit libei arbitrij poteſtatē. ſimul p̄uidēs qͥd boni de malo eius eſſꝫ ip̄e facturus. qͥ demortali ꝓgene merito iuſteqꝫ damnatatantū ppl̓m gr̄a ſua colligit. vt indeſuppleat ⁊ inſtauret parte q̄ lapſa ēangeloꝝ: ac ſic illa dilecta ⁊ ſuꝑnaciuitas nō fraudetur ſuoꝝ nu̓o ciuiū.quin etiā fortaſſis et vberiore letetur.Multa enī fiūt a malis quidē cōtravolūtatē dei: ſꝫ tāte ē ille ſapiētie. tateqꝫ ꝟtutis: ut in eos exitus ſiue fineſquos bonos et iuſtos ip̄e preſciuit.tendāt oīa q̄ volūtati eius videnturadu̓ſa: ac ꝑ hoc cū deus mutare d̓r volūtatem vt qͥbus lenis erat. ꝟbigra