qꝛ nō timeremus hoīm leges. vel aſtutia. qꝛ ip̄os hoīes falle̓mus: ſꝫ ut ꝑ illādiſceremuſnō putae̓ nos eē ſme pcc̄iſetiā ſi a crimībꝰ eſſemus mnimunes: ſic̄etiā legis vetei̓s ſac̓dotes hoc ip̄m deꝰde ſacrificijs admonuit. que iuſſit eoˢprimū pro ſuis. deinde ꝓ ppl̓i offerrepeccatis. Nā ⁊ ip̄a ꝟba tanti magiſtriet domini nr̄i vigilāter intuenda ſunt.Non em̄ ait. ſi dimiſeritis peccata hominibꝰ. et pater vr̄ dimittet vobis qͣliacūqꝫ pcc̄a: ſꝫ ait peccata veſtra. Cotidianā quippe oracōꝫ docebat: et iuſtificatis vtiqꝫ diſcipulis loquebat̉.Quid ē ergo pcc̄a veſtra: niſi pcc̄a ſine quibꝰ nec vos eritis qͥ iuſtificati etſanctificati eſtis? vbi ergo illi qui ꝑhāc oracōꝫ occaſione ꝑpetrādoꝝ cōtidie ſcelerū querūt. dicūt dn̄m ſignificaſſe etiā magna peccata: qm̄ nō dixit. dimittet vob̓ parua. ſꝫ pcc̄a vr̄aIbi nos cōſiderates qualibet loquebatur et audientes dictū peccata vr̄a:nichil aliud debemus exiſtimare ꝙparua: qm̄ taliū iam nō erāt magna.verūtamē nec ip̄a magna a quibꝰomino mutatis ī melius moribꝰ recedendū eſt. dimittūtur ora̓tibꝰ. niſi fiatqd̓ ibi dicitur. ſicut et nos dimittimusdebitoribꝰ nr̄is. Si enīminima pcc̄aſme quibꝰ non eſt etiā vitā iuſtorū aliter nō remittutur: qͣntomagīs multis et magnis crimnnibꝰ inuoluti. etiāſi eappetrare iā deſinant. nullā indulgētiā ꝯſecutur. ſi ad remittendū alijsqd̓ ī eos quiſqꝫ peccauerit in exorabiles fuerint cū dicat dn̄s. ſi aūt nō dimiiſeritis homībꝰ peccata neqꝫ pater vrdimittet vob̓? Ad hoc em̄ valet ꝙ etiāiacōbus apl̓us ait iudiciū futurū ſmemiſcd̓ia illi qͥ nō fecit miſcd̓iam. venire quippe debꝫ ī mente etiā ẜuus illecui debitori dn̄s eius relaxauit decemmilia talētorū q̄ poſtea miſit ut redderet. qꝛ ip̄e nō miſertus ē cōſerui ſui qͥei debebat centū denarios In hijs ergo qͥ filij ſūt ꝓmiſſiōis ⁊ vaſa miſcd̓ievalet qd̓ ait idē apl̓us ꝯſequēter adiungēs: ſuꝑexaltat aūt miſcd̓iaꝫ iudicō: qm̄ et illi iuſti qͥ tāta ſanctitate vixerūt ut alios qͦꝫ recipiat ī tab̓naculaeterna. quibꝰ amici facti ſūt de māmona miqͥtatis ut tales eſſent miſcd̓ia liberati ſūt ab eo qͥ iuſtificat impiūi: imputās mercedē ſcd̓m gratia. nō ſcd̓mdebitū. In eoꝝ quippe numero ē apl̓uſqui dic̄ miſcd̓iaꝫ ꝯſecutus ſū: ut fideliſeſſem. Illi aūt qͥ recipuitur a talibꝰ ī tabernacula eterna: fatēdū ē qd̓ nō ſinthijs moribꝰ p̄diti ut eis liberadis ſmeſuffragio ſanctorū ſua poſſit vita ſufficere. Ac ꝑ hoc multo amplius in eisſuꝑexaltat miſericordiā iudico. Nectamē ideo putandus eſt quiſqua ſceleratiſſimus nequaꝙͣ vitā vel bona veltolerabiliore mutatus recipi ī tabernacula eterna: quonā obſecutus eſtſanctis de māmona iniquitatis id eſtde pecunia vel diuicijs quē male fueratacquiſite. aut etiā ſi bene non tamenveris. ſꝫ quas iniquitas putat eſſe diuitias: qm̄ neſcit que mitvere diuitiequibus illi abundāt. qui et alios recipuit in eterna tabernacula. Eſt itaqꝫquidam vite moduſ. nec tam male iuhijs qui eam viuunt nichil proſit adcapeſcendā regnum celorū largitaselemoſmaꝝ: quibus etiam iuſtorumſuſtentatur inopia. et fiunt amici quiin tab̓nacula eterna ſuſcipiāt: nec tābone ut ad tantā beatitudinē adipiſcendā eis ip̄a ſufficiat: niſi eoꝝ meritis quos amicos fecerit miſcd̓iaꝫ ꝯſequat̉. Mirari aūt ſoleo etiā apud virgiliū reꝑiri iſtā dn̄i ſentētiaꝫ. vbi ait.Facite vobis amicos de maniona iniquitatis: ut ⁊ ip̄i recipiāt vos in tabernacula eterna. Cui eſt et illa ſimilima.Qui recipit prophetā in nomīe prophete: mercedem prophete accipiet: