ppetienda: aut rurſus infantia? Quequidē qd̓ nō ab riſu. ſꝫ a fletu orditurhanc luceꝫ: quid malorū ingreſſa ſitneſciēs ꝓphetat quodamō. Solū qn̄natus eſt ferūt riſiſſe zoro aſtren: necei boni aliquid mōſtruoſus riſus illeportendit. Nam magicarū artiū fuiſſeꝑhibetur inuentor: que quidē illi. necad pn̄tis vite vanā felicitatē ꝯtra ſuoſmimicoſ ꝓdeſſe potuer̄t. Amno quippe rege aſſyriorū cū eſſet ip̄e bactrianorū: bello ſuꝑatus ē. prorſus ſcpͥtuēgͣue iugū ſuꝑ filios adā a die exitusdeventre mr̄is eorū uſqꝫ in die ſepulture in matre oīm: uſqꝫ adeo implerineceſſe eſt. ut ip̄i p aruuli ꝑ lauacrumregeneracōnis. ab originalis peccatiquo ſolo tenebatur vinculo iā ſoluti:mala multa patiētes. nōnulli etiā incurſus ſpirituū malignorū aliquādopatiātur. Que quidē paſſio abſit uteis obſit. ſi hāc vitā in illa etatē etiāip̄a paſſiōe ingraueſcēte. et animā decorꝑe excludēte fimer̄t. ¶ Ca. xv.Erūtamē in graui iigo qd̓ poſitu ē ſuꝑ filios adā a die exitusdeventre matris eoꝝ uſqꝫ in die ſepulture. in matre oīm. etiā hoc maluꝫmiſerabile repit̉: ut ſobrij ſmius atqꝫintelligamus hāc vitā de peccato illominis nephario qd̓ ī paradiſo ꝑ̄petratu eſt facta nobis eſſe penalē: totūqꝫqd̓ nobiſcū agit̉ ꝑ teſtamentū nouūno ꝑtine̓ niſi ad noui ſeculi hereditate noua: ut hic pignore accepto illd̓cuius eſt hoc pignus ſuo tēpore ꝯſequamur. Nūc aūt ambulemus in ſpōet ꝓficiētes de die ī diē: ſpū facta carnis mortificemur. Nouit enī dn̄s quiſut eius: et quotquot ſpū dei agūtur.hij filij dei ſūt: ſꝫ grano naturā. Vmcus eminaturā dei filiuſ. ꝓpter nos inſericordia factus eſt filius homīs: utnos naturā filij homīs. filij dei ꝑ illumgratia dei fieremus. Manens quippeille immutabilis naturā nr̄am in quanos ſuſciꝑet ſuſcepit a nobiſ: et tenaxdiuinitatis ſue. nr̄e infirmitatis particeps factus e. ut nos ī melius ꝯmutati ꝙ peccatores mortaleſqꝫ ſūmus eiꝰimmorlitatis ⁊ iuſti ꝑticipacōe amittamus: et qd̓ in natura nr̄a bonū fecit.impletū ſūmo bono ī eius nature bonitate ẜuemus. Sicut emī ꝑ vnū homine peccante. in hoc tam graue malūdeuemiius: ita ꝑ vnū hoīem eundēqꝫdeū iuſtificante. ad illud bonū tā ſublime vemiemus. Nec quiſꝙͣ ſe debꝫ abiſto ad illū trāſiſſe cōfidere. niſi cū ibifuerit. vbi tēptacō nulla erit: niſi pace tenuerit quā belli huius ī quo carocōcupiſcit aduerſus ſpm̄. et ſpūs aduerſus carne. multis et varijs certaminibꝰ querit. Hoc autē bellū nunꝙͣvllū eſſꝫ: ſi naturā hūana ꝑ liberū arbtriū in rectitudīe in qua futura ē p̄ſtitiſſet. Nūc vero qͥ pace felix cū deo habere noluit ſecū pugnat infelix. Et cūhoc malū ſit miſerabile: melius eſt trꝙ priora vite huiis. Melius quippeꝯfligitur cuvicijs: ꝙ ſme vlla conflictōne dominētur. Melius e inquā bellū cū ſpe eterne pacis: ꝙ lme vlla liberacōis cogitacōe captiuitaſ. Cupimꝰquidē etiā hoc bello carere. et ad capelcendā ordinatiſſimā pace. vbi firmiſſima ſtabilitate potioribꝰ inferiora ſb̓datur: igne diuini amoriſ accedimur.Sed ſi qd̓ abſit illius tanti boni ſpēsnulla eſſet: malle debuimus in huiusꝯflictōnis moleſtia remanere: ꝙͣ vicijs in nos dn̄acōnē nō eis reſiſtendoꝑmittere. ¶ Ca. xvi.Erū tantā eſt dei miſericordia.in vaſa miſcd̓ie que p̄parauit ingloriā: ut etiā pͥma hoīs etas id ē infantia que ſme vllo reniſu ſubiaceatcarni. et ſcd̓a que pueritia nūcupat̉.vbi nondū racō ſuſcepit hāc pugnāet fere ſb̓ oībꝰ vicioſis delectacōnibꝰ