xxviij. De lege moyſi ſpiritaliter intelligēda: ne danabilia murmura carnalis ſenſus incurrat.xxix DDe aduentu helie ante iudiciūcuius p̄dicacōne ſcripturaruꝫſecreta reſerante iuidei cōuertentur ad xp̄m.xxx ¶ Quod in libris veteris teſtamenti cū deus legitur iudicaturus: non euidēter xp̄i ꝑſonamonſtretur: ſed ex quibuſdaꝫteſtimonijs vbi dn̄s deus loquitur non dubie appareat ꝙip̄e ſit xp̄us.¶ Expliciūt capitula libri. xx.¶ Incipit liber. xx. ¶ Ca. pͥmū.Edie vltimi iudicij dei qd̓ ip̄edonauerit locuturi. eūqꝫ aſſerturi adu̓ſus imApios et incredulos: tanꝙͣ in edificij fundamento pus ponere teſtimo8ma diuina debemus. Quibꝰ qui nolūtcredere: hūanis ratiūculis falſis atqꝫfallacibꝰ cōtrauenire conatur ad hocut aūt aliud ſignificare contēdāt qd̓adhibetur teſtimonium de literis ſacris. aut omnino diuinitus eſſe dictūnegēt. Nam nullū exiſtimo eſſe mortalui. qui cum ea ſicut dicta ſūt intellexerit. et a lumo ac vero deo ꝑ aīmasſanctas dicta eſſe crediderit: nō eiscedat atqꝫ conſentiat. ſiue id etiā orefateat̉. ſiue aliquo vicō fateri erubeſcat aut metuat vel etiā ꝑuicacia ſimilima inſame id quod falſum eſſe nouitaut credit: contraid qd̓ verū eſſe nouit aut credit. etiā contētioſiſſime defendere moliatur. Qd̓ ergo in cōfeſſione ac ꝓfeſſione tenet omīs eccleſiadei veri xp̄m de celo eſſe venturū ad vi-uos et mortuos iudicādos: hūc diuiin iudicij vltimū diem dicimus id eſtnouiſſimū tempuſ. Nam per quot dies hoc iudiciū tendatur incertum eſt:ſed ſcripturaꝝ more ſanctaꝝ diemponi ſolere pro tempore. nemo qui illas literas quālibet negligēter legei̓tneſcit. Ideo aūt cū diem iudicij dei dicimus adicimus vltimū vel nouiſſimūquia et nūc iudicat. et ab hūani generis inicio iudicauit. dimittens de paradiſo. et a ligno vite ſeꝑans primoſbomines peccati magni p̄petratores:imio etiā quādo angelis peccatibꝰ nōpeꝑcit quorū princeps hoīes a ſeip̄oſubuerſus in videndo ſubuertit: ꝓculdubio iudicauit. Nec ſme illius alto iuſtoqꝫ iudico. et in hoc aereo celoet in terris ⁊ demonū ⁊ hominū miſerrima eſt vita erroribꝰ erumniſqꝫ pleniſſima. verū et ſi nemo peccaſſet: nōſme bono rectoqꝫ iudico vniuerſamracōnalem creaturā pleuerantiſſimeſibi ſuo dn̄o coherentē in eterna beatitudine retine̓t. Iudicauit etiā nō ſolum vniuerſaliter de genere demonūatqꝫ hoīmūt miſeri ſnit ꝓpter pͥmoruꝫmeritū peccatoꝝ: ſed etiā de ſingulorū operibꝰ ꝓprijs que gerūt arbitriovolūtatis. Nam et demones ne torq̄antur p̄cant̉. Nec vtiqꝫ iniuſte vel ꝑcitur eis: vel ꝓ ſua quiqꝫ improbitatetorquetur. Et homīes plerūqꝫ aperteſemꝑ occulte luunt ꝓ ſuis factis diuinituſ penas ſiue ī hac vita. ſiue poſtmortem: quauis nullus hominiū agatrecte niſi d̓ino adiuuet̉ auxilio. Nullus demonū aūt hominū agat inqueniſi diuino eodēqꝫ iuſtiſſimo iudicoꝑmittatūr. Sicut enī ait apoſtolus.nō eſt iniquitas apud deū etiam ſicutip̄e alibi dicit. Inſcrutabilia ſūt iudicia eius: et inueſtigabiles vie eius.Non igitur in hoc libro de illis pͥmisnec de iſtis medijs dei iudicijs: ſed de