liber xviijiſrahelitas. qui nūc nolūt credere inxp̄m poſtea credituros id ē filios eorū. nam vtiqꝫ iſti ad ſuum locū moriēdo tranſibūt. idem propheta teſtaturdicens. Quonam diebꝰ multis ſedebūt filie iſrahel ſmne rege. ſme pnͥcipe. ſine ſacrifico. ſme altari. ſme ſacerdocōſme manifeſtacōibꝰ. Quis nō videatnūc ſic eſſe iudeos? Sed quid adiugat audiamus. Et poſtea inquit reuertētur ſilij iſrāhel ⁊ inquirēt dominūdeū ſuū. et dauid regē ſuū: et ſtupeſcētin domino ⁊ in bonis ipſius in nouiſſimis diebꝰ. Nichil ē iſta prophetiā manifeſtius: cū dauid regis nomine ſigficatus intelligitur xp̄us: quia factusē ſic̄ dic̄ apl̓us ex ſemīe dauid ſecūdūcarne. Prenūciauit iſte propheta etiam tercia die xp̄i reſurrectōꝫ futuraꝫ:ſicut eam prohetica altitudine p̄nūciaari oportebat. vbi ait. Sanabit̉ nospoſt biduu: in die tercio reſurgemusScd̓m hoc enī nob̓ dic̄ apl̓us. Si reſurrexiſtis cū xp̄o: q̄ſurſum ſunt querite. Amos qͦꝫ de rebꝰ talibꝰ ſic ꝓphetat. prepara inquit te ut inuoces deuꝫtuum iſrahel quia ecce ego firmans tonitruū. et creans ſpūm: et ānūcians inhoībꝰ xp̄m ſuū. Et ī alio loco. ī ill a dieinqͥt reſuſcita bo tabernaculuꝫ dauidqd̓ cecidit. et reedificabo q̄ ceciderūteius ⁊ deſtructa eius reſuſcitabo. etreedificabo ea ſicut dies ſeculi: ita vtexquirant me reſidui hominū ⁊ om̄sgētes in qͣbꝰ inuocatu eſt nomē meuſuꝑ eoſ: dic̄ dn̄s faciēs hec ¶ Ca. xxixSayas ꝓpheta nō ē in libro duV odecim prophetaꝝ: qͥ ꝓptere adicūt̉ minores. qͥa ẜmones eoꝝ ſuntbreuēs. in eoꝝ ꝯparacōe qͥ maioresideo vocātur: qͥa ꝓlixa volumina condider̄t. Ex quibꝰ eſt hic yſayas: quēpropter eadē ꝓphetie tꝑa ſubiūgoſupradcis duobꝰ. Yſayas ergo inter illa q̄ arguit iniqua. et iuſta p̄cipit. etpeccatori populo mala futura p̄dixit:etiam de xp̄o ⁊ eccleſia. hoc ē de regeet ea quāddidit ciuitate multo pluraꝙͣ ceteri ꝓphetauit: ita vt a qͥbuſdameuāgeliſta ꝙͣ propheta potius dicetur. Sꝫ propter racōnem oꝑis terminandi: vnū de multis hoc loco ponamEt ꝑſona qͥppedei patris loq̄n̄s. ecceinqͥt ītelliget puer meus ⁊ exaltabit̉et gloriabitur valde. Quēadmoduꝫſtupeſcēt ſuꝑ te multi. ita gloria pͥuabit̉ ab hoībꝰ ſpecieſ tua: et gloria tuaab homībꝰ: ita mirabūtur gētes multe ſuꝑ eum. et ꝯtinebūt regēs os ſuuꝫqm̄ quibꝰ nō ē nūciatū de illo videbūtet qui nō audier̄t intelligent. Oomīe.qͥſ credidit auditui noſtro: et brachiui domini cui reuelatum ē? Anūciabimus coram illo ut infans. ut radix interra ſitienti. non eſt ſpecies illi neqꝫgloria. et vidimus eum ⁊ nō habebatſpēciem neqꝫ decorē. ſꝫ ſpecies eius ſine honore. deficiens p̄ omnibꝰ hominibus. homo in plaga poſitus. et ſciensferre infirmitatē. qm̄ auerſa eſt facieſeius. inhonoratus eſt. nec magni eſtimatus eſt. Hic peccata noſtra portat. et ꝓ nob̓ dolet. et nos exiſtimauimus illum eſſe in dolore ⁊ in plaga etin afflictōne. Ipſe autē vulneratus ēpropter iniqͥtates noſtras: et infirmatus eſt propter peccata noſtra. Eruditio pacis noſtre in eo: liuore eiusnos ſanati ſumus om̄s. ut oues erramus. homo a viaſua errauit. et dominus tradidit illum ꝓ peccatis noſtriset ipſe propter qd̓ afflictus eſt. nō aperuit os. vt ouis ad imolandū ductus eſt: et vt agnus ante eum qui ſetode̓t ſme voce. ſic nō aperuit os ſuūIn humilitate quippe iudicium eiusſublatū eſt: generacōnē eius qͥs enarrabit? Quonā tolletur de terra vita ēuis. Ab iniqͥtatibꝰ populi mei ductꝰeſt ad mortem: et dabo malignos ꝓ