liber xviꝰaliquādo pluraliter: et ī eis dn̄m aliquādo ſingulariter appellabāt. Angelos aūt fuiſſe ſcriptura teſtatur. nōſolū ī hoc geneſis libro vbi hec geſtanarrātur: veru etiā in epl̓a ad hebreoˢvbi cū hoſpitalitas laudaret̉. ꝑ hacetiā inquit quidā neſciētes hoſpicō receperūt angelos. Per illos igit̉ tresviros. cū rurſus filius iſaac de ſara ꝓmitteretur abrahe. diuinuꝫ datū ē etiātale reſponſū ut diceret̉. abrahā eritin magnā gentē ⁊ multā: et bn̄dicentur in eo omnes gentes terre. Et hicduo illa breuiſſime pleniſſimeqꝫ promiſſa ſūt: gens iſrahel ſcd̓m carneꝫ: etomēs gentes ſcd̓m fidē ¶ Ca. xxx.Oſt hanc ꝓmiſſionē liberato deſodomīs loth et veniēte igneomibre de celo. tota illa regio inpie ciuitatis in cinere verſa eſt: vbi ſtuprain maſculos in tantā ꝯſue̓tudinē conualuerat: quantū legēs ſolent alioꝝfactorū p̄bere licentiam. Verū et hoceoꝝ ſupplicium: ſpecimē futuri iudicijdiuini fuit. Nā quō ꝑtinet. qd̓ ꝓhibitiſūt qui liberatur ab angelis retroſpicere: niſi qꝛ nō eſt ammo redeūdū advetere vitam. qua ꝑ gratia regeneratiexuimur. ſi vltimū euadere iudiciumcogitamus? Hemqꝫ vxor loth vbi reſpexit remanſit: et in ſalē ꝯuerſa hominibꝰ fidelibꝰ quoddā p̄ſtitit ꝯdimētu: quo ſapiat aliquid vnde illud caueatur exempluꝫ. Inde rurſus abrahā fecit in geraris apud rege ciuitatis illius abmmelech quod ī egipto decōuige fecerat: eiqꝫ intacta ſimiliterreddita eſt. vbi ſane abraha obiiganti regi cur tacuiſſꝫ vxorē. ſororeqꝫ dixiſſet. aperies quid timuerit. etiāhoc addidit: etem vere ſoror in eā eſtde patre. ſed nō de matre: quia de preſuo ſoror erat abrahe. de quo ꝓpinquaeius erat. Tante aūt pulchritudiniſfuit ut etiā ī illa etate poſſet adamari.Oſt hec natus eſt ¶ Ca. xxxi.abrahe ſcd̓m ꝓmiſſioneꝫ dei. deſara filius. eūqꝫ nomīauit iſaacͣ: qd̓ interptatur riſus. Rilerat enim ⁊ paterqn̄ ei ꝓmiſſus eſt admiras īgaudio:riſerat et mater. qn̄ ꝑ illos tres virositerū ꝓmiſſus eſt. dubitās in gaudioquauis exprobrate angelo ꝙ riſusille etiā ſi gaudij fuit. tn̄ plenefideinō fuit. Poſt ab eodē angelo in fideetiā ꝯfirmata eſt. Ex hoc ergo puernomen accepit. Nam ꝙ riſus ille nōad irridendum opprobrium. ſed adcelebrādū gaudiū ꝑtinebat: nato iſaac. et eo noīe vocato. ſara monſtrauit.Ait quippe. Riſū michi fecit deus: quicūqꝫ em audierit: cōgaudebit michi.Sed poſt aliquantū tēpus ancilla dedomo eicitur cū filio ſuo: et duo illa ſecundū apl̓m teſtamēta ſignificanturvetus et nouū: vbi ſara illa ſuꝑne iheruſalē hoc eſt ciuitatis dei figura gerit. ¶ Ca. xxxij.Uter hec que omīa ꝯmemorare inmis longū eſt. tēptatur abrahā de immolādo dilectiſſimo filio ip̄o iſaac:ut pia eius obediētiā ꝓbaretur. ſeculis in noticiā ꝓferenda nō deo. Neqꝫenī omīs eſt culpāda tēptacō: quia etgratulāda eſt qua fit ꝓbacō. Et plerūqꝫ aliter animus hūanus ſibip̄i innoteſcere nō poteſt: niſi vires ſuas ſibi nō verbo. ſꝫ exꝑmiēto. temptacōnequodāmō interrogante reſpondeat.vbi ſi munus dei agnouei̓t: tūc piuseſt. tūc ſolidatur firmitate gratie: nōinflatur inanitate iactatie. Nunꝙͣ ſane crederet abrahā ꝙ victimis deusdelectaretur hūanis: ꝙ uis diuino intonāte p̄cepto obediendū ſit: nō diſputādū. Verūtamē abrahā ꝯfeſtimfiliū cū fuiſſet immolaturus. reſurrecturū credidiſſe laudādus eſt. Dixerat nāqꝫ illi deus. cū de ancilla et filioeius foras eiciēdis volūtatē ꝯuigis