lib xviꝯvamobrē ſicut lingua vna cūeſſet omniū non ideo filij peſtilentie defuerūt: nam et ante diluuiumvna erat lingua. et tn̄ omēs p̄ter vnānōe iuſti domū deleri diluuīo meruerūt: ita quādo merito elatioris imipietatis gentes linguaꝝ diu̓ſitate punite atqꝫ diuiſe ſūt: et ciuitas impioꝝcōfuſionis nomē accepit hoc ē appellata ē babilon: nō defuit domus ebervbi ea que antea fuit oīm lingua remanerēt. vn̄ ſicut ſupͣ memoraui cūcepiſſent enumerari filij ſem. qͥ ſinguli gentes ſingulas ꝓcrearūt: primuſeſt ꝯmēdatus eber cū ſit abnepos ip̄ius. hoc eſt ab illo quitus inueniaturexortus. Quia ergo ī eius familia remanſit. hec lingua diuiſis ꝑ alias linguas ceteris gētibꝰ. q̄ lingua priushūano generi no mimerito crediturfuiſſe ꝯmunis: ideo deinceps hebreaeſt nūcupata. Cūc enī opus erat eādiſtingui ab alijs linguis noīe ꝓprioſic̄ alie qͦꝫ vocate ſūt noībꝰ ꝓprijs. Rn̄aūt ea̓t vna nichil aliud ꝙ hūana ligua. hūana locucō vocabat̉: qua ſolavniu̓ſuꝫ genus hūanū loq̄bat̉. Dixerit aliquis. Si in diebꝰ p̄ halech filijeber diuiſa eſt terra ꝑ lingͣuas id eſthomīes qui tunc erat in terra: ex eiusnoīe potius debuit appellari linguailla que fuit omnibꝰ ante ꝯmunis. Sꝫintelligendū ē ip̄m eber ꝓpterea talenomē impoſuiſſe filio ſuo ut vocaret̉phalech qd̓ interp̄tatur diuiſio: quiatuc ei natus eſt. qn̄ ꝑ linguas terrā diuiſa eſt. id ē ip̄o tēpore: ut hoc ſit qd̓dictū eſt: in diebꝰ eius diuiſa eſt terraNam niſi adhuc eber viueret qn̄ lingͣuaꝝ facta eſt multitudo: nō ex eiꝰnoīe nom acciꝑet lingͣua. q̄ apud illūpotuit pͥmane̓. Et ideo credēda ē ip̄afuiſſe pͥma illa ꝯmuniſ: qm̄ de pena venit illa multiplicacō mutacōqꝫ lingͣuaaat d Ca. xj.rū. Et vtiqꝫ p̄ter hāc penā eſſe debuitppl̓us dei. Nec fruſtralīgua hec ē quātenuit abrahā: nec ī omēs filios ſuostranſmitte̓ potuit: ſed in eos tantū quiꝓpagati ꝑ iacob. et inſignius atꝫ eminetius idei ppl̓m cōaleſcentes. dei teſtamenta ⁊ ſtirpem xp̄i habe̓ potuerūt.Nec eber ipſe eandē linguū in vniuſam ꝓgeme ſuā refudit: ſꝫm eā tm̄ cuius generacones ꝑducutur ad abrahā. Quapropter etiā ſi nō euidēterexpreſſum eſt fuiſſe aliqd̓ piū genushoīm qn̄ ab impijs babilona cōdebatur: nō ad hoc valuit hec obſcuritas ut querētis fraudaret̉: ſed potiuſut exercet̉ intētio. Cū enī legitur vnāfuiſſe linguā pͥmitus oīm et ante oēsfilios ſem ꝯmendat̉ eber. quāuis exillo quitus oriat̉. et hebrea vocat̉ lingua. quā patriarchaꝝ et ꝓphetaꝝ nōſolū in ſermōibꝰ ſuis. veru etiā in literis ſacris cuſtodiuit auctoritas: ꝓfecto cū q̄ritur ī diuiſiōe linguaꝝ vbilingua illa remane̓ potuerit. q̄ fuit an̄ꝯmunis. q̄ ſme ulla dubitacōe vbi remaſit. nō ibi fuit illa pena que facta ēmutacōe linguaꝝ: quid aliud occurrit niſi ꝙ in huius gente remāſerit acuius noīe nomē accepit: et hoc iuſticiegentis huius nō paruū apparuiſſeveſtigiūi. ꝙ cū alie gentes plecterētur mutacōe linguaꝝ. ad iſtā nō ꝑuenit tale ſuppliciū? Sꝫ adhuc illud mōuet. quo potuerūt ſingulas gentes facere eber ⁊ filius eius phalech: ſi vnalinguaꝑmāſit ambobꝰ. Et certe vnaeſt hebrea gens ex eber ꝓpagata uſqꝫ ad abrahā: et ꝑ eū deinceps donecmagnus fieret ppl̓us iſrahel. Quomōigitur omēs filij qui ꝯmemorati ſunttriū filioꝝ noe fecerūt ſingulas gentes: ſi eber ⁊ phalech lingulas nō fecerūt? Nimirū illud eſt ꝓbabilius. ꝙgigas ille nemroth fecerit etiam ip̄egentē ſuā: ſꝫ ꝓpter excellētia dn̄acōiset corꝑis ſeorſu eminētius noīatus ē: