in eo canone ſcripturaꝝ qui ſeruabatur in templo hebrei populi ſuccedentiū diligētia ſacerdotū. niſi que ab antiquitate ſuſcepte fidei iudicata ſunt:nec vtrū hec eſſent que ille ſcripſiſſetpoterat inueniri. nō talibꝰ ꝓferentibꝰqui ea ꝑ ſerie ſucceſſionis repirenturrite ſeruaſſe. Vnde illa que ſub eiusnoīe ꝓferūtur. et continet iſtas de gigantibus fabulas. ꝙ nō habuerunthoīes patres recte a prudentibꝰ iudicantur nō ip̄ius eſſe credenda: ſicutmulta ſub nominibꝰ et alioꝝ ꝓph̓aꝝet recētiora ſub nominibꝰ apoſtoloꝝab hereticis ꝓferūtur: que omīa noīeypocriforum ab auctoritate canonicadiligenti examinacōne remota ſunt.Igitur ſcd̓m ſcripturas canonicaſ. hebreas. atqꝫ xp̄ianas. multos gigantes ante diluuiū fuiſſe nō dubiūi eſt. ethos fuiſſe ciues terrigene ſocietatisboīm. dei aūt filios qui ſcd̓m carne deſeth ꝓpagati ſunt in hanc ſocietatemdeſerta iuſticia declinaſſe. Nec mirandū eſt ꝙ etiam de ip̄is gigantes naſcpotuerūt. Neqꝫ enī omēs gigātes. ſꝫmagis vtiqꝫ multi tūc fuerunt. ꝙ poſtdiluuiū tēporibꝰ ceteris. Quos ꝓpterea creare placuit creatori. ut etiamhinc oſtenderetur nō ſoluꝫ pulchritudines. veru etiā magnitudīes ⁊ fortitudines corporu nō magnipendendas eſſe ſapiēti: qui ſpiritualibꝰ atqꝫimmortalibꝰ lōge melioribꝰ atqꝫ firmioribꝰ et bonorū ꝓprijs. nō bonorummalorūqꝫ cōmunibꝰ beatificat̉ bonis.Quarem alius ꝓph̓a cōmendās ait.Ibi fuerūt gigates illi noīati. qui abinicio fuerūt ſaturoſi. ſcientes p̄lium.Non hos elegit dn̄s. nec viam ſciētiededit illis. ſed interierūt: quia nohabuerūt ſapientiā: perierūt ꝓpter in cōſiderātiam. ¶ Ca. xx. iiij.Vod aūt dixit deus. erūt dieseorū centūuiginti anni. non ſicaccipiendū ē. quaſi ꝓnūciatū ſit poſthec hoīes centuuiginti annos viuēdonō tranſgrēdi: cū et poſt diluuiū etiamquingētos exceſſiſſe inueniamus. Sꝫintelligendū eſt hoc deū dixiſſe. cumcirca fine quingētoꝝ annoꝝ eſſe noeid eſt quadringēto ſoctognita viteannos ageret. quos more ſuo ſcripturā quingentos vocat. nomīe totiusmaximā partē plerūqꝫ ſignificāſ: ſexcenteſimo anno quippe vite no ē. ſcd̓omenſe factū eſt diluuiū: ac ſic centūvigīti anni p̄dicti ſūt futuri vite hominū piturorū quibꝰ tranſactis diluuio delerentur. Nec fruſtra crediturſic factū eſſe diluuiū. iam nō inuentiſin terra qui non erat digni tali mortedefungi qua in impios vnidicatū eſt.non quo quicꝙͣ bonis quādoqꝫ morituris tale genus mortis faciat. ꝙ aliquid eis poſſit obeſſe poſt morte. verutame nullus eoꝝ diluuio mortuuſeſt. quos de ſemīe ſeth propagatosſancta ſcriptura ꝯmemorat. Sic autdiuinitus diluuij cauſa narratur. videns inquit dn̄s deus quia multiplicate ſūt malicie hoīm ſuꝑ terra. et vnuſquiſqꝫ cogitat in corde ſuo diligenter ſuꝑ maligna. om̄es dies: et cogitauit deus quia fecit hominē ſuꝑ terram: et recogitauit et dixit deus. Deleam homine que feciā facie terre abhoīe uſqꝫ ad pecus: et a repentibꝰ uſqꝫad volatilia celi: qꝛ iratus ſum. quomam feci eos. ¶ Ca. xxv.¶ Ra dei nō ꝑturbatio animi eiuseſt. ſed iudiciū quo irrogaturpena peccato. Cogitatio vero eius. etrecogitacō mutādaꝝ rerū eſt imnmutabilis ratio. Neqꝫ enī ſicut hominemita deū cuiuſꝙͣ facti ſui penitet: cuiuseſt de omnibꝰ omnino rebus tam fixaſentētia: ꝙ certa p̄ſcientia. Sed ſi nōvtatur ſcpͥturā talibus verbis: non lequodāmodo familiarius inſinuabit