ita: niſi qꝛ eas quāuis nulli corꝑiſociatas. nō credidit illis eſſe meliores:Quapropter ſi nō audebūt iſti ſicuteos auſuros eſſe nō arbitror dijs beatiſſimis et tn̄ ī eternis corporibꝰ ꝯſtitutis hūanas aīas anpone̓: cur eis videtur abſurdū qd̓ fides xp̄iana p̄dicat. et pͥmos homines ita fuiſſe cōditos. ut ſi nō peccaſſent. nulla morte aſuis corporibꝰ ſolue̓ntur. ſꝫ ꝓ meritisobediētie cuſtodie immortalitate donati. cū eis viue̓nt in eternum. et taliaſanctos in reſurrectōne habiturosea ipſa in quibꝰ hic laborauerunt corpora. ut nec eoruꝫ carni aliquid corrupcōnis vel difficultatis. nec eorum beatitudini aliquid doloris ⁊ infelicitatis poſſit accide̓? ¶ Ca. xx.Roinde nūc ſanctoꝝ anime defunctoꝝ ideo nō habent grauē morte qua ſeꝑarate ſunt a corporibꝰ ſuis.qꝛ caro eoꝝ requieſcit in ſpe: quaſlibꝫſme vllo iam ſenſuꝯtumelias accepiſſe videatur. Nō enī ſicut platom viſūeſt corꝑa oblulione deſiderant: ſꝫ potius qꝛ meminer̄t quid ſibi ab eo ſit ꝓmiſſum qͥ neminē fallit: qui etiā eis decapilloꝝ ſuoꝝ integritate ſecuritatēdedit: reſurrectōne corpoꝝ in quibuſmulta durap̄peſſi ſūt. nichil in eis vltērius tale ſenſuri deſiderabiliter ⁊ patienter exſpectāt. Si enī carnē ſua nōoderant qn̄ eā ſue menti infirmitatereſiſtētem ſpiritali iure cōhercebant:qͣntomagiſ eā diligūt etiā ipſaꝫ ſpiritalē futura? Sic enī ſpūs carni ẜui enſnō incōgrue carnalis. ita caro ſpirituiẜuies rc̄e appellat̉ ſpiritalis: nō qꝛ inſpiritūꝯuertetur ſic̄ nōnulli putāt exeo qd̓ ſcpͥtū eſt. ſeminatur corpus aīale. ſurget corpus ſpiritale: ſꝫ qꝛ ſpūſūma ⁊ mirabili obtēꝑandi facilitateſubdetur. uſqꝫ ad implendam immortalitatis indiſſolubilis ſecuriſſimamvolūtatē: omī moleſtie ſenſu. om̄i inlib xxxixjcorruptibilitate ⁊ tarditate detractaNō ſolū enī nō erit tale quale nūc ēin qͣuis optima valitudīe. ſꝫ nec talequidē quale fuit in pͥmis homībꝰ anpeccatū: qͥ licet morituri nō eſſent niſipeccaſſent: alimētis tn̄ vt homīes vtebātur. nōdum ſpiritalia ſꝫ adhuc animalia corꝑa terrena geſtātes. Quelicꝫ ſemo nō vetereſcerēt vt neceſſitate p̄ducerētur ad mortē. qui ſtatus eis de ligno vite qd̓ in medio paradiſo cū arbore vetita ſimul erat. mirabilidei gratia p̄ſtabatur: tn̄ ⁊ alios ſumebāt cibos p̄ter vnam arborem q̄ fuerat interdcā: non qꝛ ipſa erat malū ſꝫꝓpter cōmēdandū pure ⁊ ſimplicis obedientie bonū. q̄ magna ꝟtus ē racōnalis creatue̓ ſub creatoe̓ domino cōſtitute. Nā vbi nullū malū tagebat̉.ꝓfecto ſi ꝓhibitu tāge̓tur: ſola mnobediētia peccabatur. Agebatur ergo alijs que ſumebant: ne animalia corꝑamoleſtie aliquid eſuriēdo aut ſitiendo ſentiret. De ligno aūt vite ꝓptereaguſtabatur ne mors eis vndecūqꝫ ſb̓reperet. vel ſenectute ꝯfecta decurſistēpoꝝ ſpacijs interirent: tāquam cetera eſſent alimento. illud ſacramēto:vt ſic fuiſſe accipiatur lignū vite ī paradiſo corꝑali. ſicut in ſpiritali hoc eſtintelligibili ꝑadiſo ſapientiā dei: de qͣſcpͥtum eſt. Lignū vite eſt amplectenſtibꝰ ea. ¶ Ca. xxi.Nde nōnulli totum ipſū paradiſu vbi pͥmi homīes parētes generis hūani. ſancte ſcpͥtue̓ veritate fuiſſe narrātur. ad intelligibilia referūt.arboreſqꝫ illas ⁊ ligͣ fructifera ī ꝟtutes vite. moreſqꝫ ꝯuertūt. tāꝙͣ viſibilia ⁊ corporalia illa nō fui̓nt: ſꝫ intelligibiliū ſignificandoꝝ cauſa eo modcavel ſcpͥta ſint: quaſi ꝓpterea nō potuerit eſſe paradiſus corꝑalis. qꝛ poteſtetiam ſpiritalis intelligi: taqua ideonō fuerint due mulieres agar et ſara.