pͥmoꝝ hoīm et de origine ac ꝓpaginemortis humane diſputacōne a nobisinſtitutā rerū ordo depoſcit. Nō enīeo mō qūo angelos cōdiderat deushoīes. ut etiāſi peccaſſent mori omnionō poſſent: ſed ita ut ꝑfunctos obedietiē mune̓ ſiue interuētu. mortis angelica immortalitas et beata eternitasſeque̓cur: inobediētes aūt mors plecteret damnacōne iuſtiſſimā: qd̓ etiālibro in ſuꝑiorē iā diximus. ¶ Ca. ij.Ed de ipſo gn̓e mortis videomichi paulo diligētiuſdiſſeredu. Quauis enī aīa hūana veraciterimmortalis ꝑhibeatur: habet tamenquādā etiā ipſa mortē ſuā. Nā ideodicitur immortalis. qꝛmō quodā quātulocūqꝫ nō deſinit viue̓ atqꝫ ſentirecorpus autē ideo mortale qm̄ deſeriom̄i vitā poteſt: nec ꝑ ſeipſū aliqͣtenus viuit: morſ igitur aniie ſit cū eādeſei̓t deus: ſicut corꝑis cum id deſeritanima. Ergo vtriuſqꝫ rei id ē totiushomīs mors ē cū anima a deo deſertadeſei̓t corpus. Ita enī nec ex deo viuitip̄a: nec corpus ex ip̄a. Huiuſmōi autē totius hominis mortē illa ſeqͥtur:quā ſcd̓am morte diuīoꝝ eloqͥoꝝ appellat auctoritas. Hāc ſaluator ſignificauit vbi ait. Eū timēte qͥ habꝫ ptāte ⁊ corpuſc aīam ꝑde̓ ī gēhēna. Qd̓cū an nō fiat ꝙ cū aīa corꝑi ſic fueit cōpulata ut nulla direptione ſeꝑarēt̉:miru videri poteſt quō corpuſea morte dicatur occidi qͣ nō aīa deſeritur. ſꝫaīatum ſentienſqꝫ cruciatur. Nā in illa pena vltima ac ſempiterna de quaſuo loco diligētius diſſerēdū eſt: recte mors anime dicitur qꝛno viuit exdeo. Mors aūt corꝑis quonā mo: cūviuat ex aīa? Nō em̄ aliter p̄t ip̄a corpalia q̄ poſt reſurrecōꝫ futuraſūt ſentie̓ tormēta. An qꝛ vita qͣliſcūqꝫ aliqd̓ bonū eſt dolor autē malū: ideo necviue̓ corpus dicendū eſt. in qūo aīanō viuēdi cauſa ē ſꝫ dolēdi? Viuit itaqꝫ ex deo: cū viuit bene. Nō enī poteſtbene viue̓: niſi deo in ſe oꝑante qd̓ benū e. Viuit aūt corpus ex anima. cūaīa viuit ī corꝑe: ſeu viuat ip̄a ſeu nōviuat ex deo. Impioꝝ namqꝫ in corpibꝰ vita nō aīaꝝ ſꝫ corpoꝝ vita ē:quā poſſunt eis anime etiam mortuehoc ē deo deſerte. quātulacūqꝫ ꝓp̓a vita ex q a etiā ⁊ immortales ſūt nondeſiſtēte ꝯferre. veru ni damnacōnenouiſſima ꝙͣuis homo ſentie̓ nō deſinat. tn̄ qꝛ ſenſus ip̄e nec voluptate ſuauis nec quiete ſalubris. ſꝫ dolore penalis ē: nō immerito mors potius eſtappellata ꝙͣ vita. Ideo aūt ſcd̓a: quia poſt illā pͥmā ē qͣ fit coherētiū diremptio naturaruꝫ: ſiue dei et anime. ſiueaīme et corꝑis. De pͥma igitur corꝑismorte dici poteſt: ꝙ bonis bona ſit: etmalis mala. Secūda vero ſme dubioſicut nullorū bonorū ē: ita nulli bona.On enī diſſimulan ¶ Ca. iij.Dda naſcitur queſtio. vtrū reue̓amors qua ſeꝑantur aīa et corpus bonis ſit bona: qꝛ ſi ita ē: quō poterit obtine̓i ꝙ ip̄a etiā ſit pena pcc̄i? Hancenī pͥmi homnies niſi peccauiſſent. perpeſſi vtiqꝫ nō fuiſſent Quo igitur pacto bona eſſe poſſit bonis: q̄ acciderenō poſſꝫ niſi malis? Sꝫ rurſus ſi nō niſi malis poſſꝫ accide̓: nō deberet bonabonis eſſe. ſꝫ nulla. Cur emī eſſꝫ vlla pena: in qͥbꝰ nō eēnt vlla puniēda? Quaꝓpter fatēdū ē. pͥmos qͥdē homīes itafuiſſe inſtitutos. vt ſi non peccaſſentnullū mortis experirētur genus: ſedeoſdē pͥmos peccatores ita fuiſſe morte multatos. ut etiā quicqͥd eoꝝ ſtirpe eſſꝫ exortu. eadē pena tene̓tur obnoxium. Nō enī aliud ex eis ꝙ qd̓ ipſi fuerāt naſceretur ꝓ mag̓tudine qͥppe culpe illius damnacō mutauit natura in peius: ut penal̓r p̄ceſſit in peccatibꝰ hominibꝰ pͥmis: etiā naturaliter
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten