Druckschrift 
De civitate dei
Einzelbild herunterladen
 

pͥmoꝝ hoīm et de origine ac ꝓpaginemortis humane diſputacōne a nobisinſtitutā rerū ordo depoſcit. enīeo qūo angelos cōdiderat deushoīes. ut etiāſi peccaſſent mori omnio poſſent: ſed ita ut ꝑfunctos obedietiē mune̓ ſiue interuētu. mortis angelica immortalitas et beata eternitasſeque̓cur: inobediētes aūt mors plecteret damnacōne iuſtiſſimā: qd̓ etiālibro in ſuꝑiorē diximus. Ca. ij.Ed de ipſo gn̓e mortis videomichi paulo diligētiuſdiſſeredu. Quauis enī aīa hūana veraciterimmortalis ꝑhibeatur: habet tamenquādā etiā ipſa mortē ſuā. ideodicitur immortalis. qꝛmō quodā quātulocūqꝫ deſinit viue̓ atqꝫ ſentirecorpus autē ideo mortale qm̄ deſeriom̄i vitā poteſt: nec ſeipſū aliqͣtenus viuit: morſ igitur aniie ſitdeſei̓t deus: ſicut corꝑis cum id deſeritanima. Ergo vtriuſqꝫ rei id ē totiushomīs mors ē anima a deo deſertadeſei̓t corpus. Ita enī nec ex deo viuitip̄a: nec corpus ex ip̄a. Huiuſmōi au totius hominis mortē illa ſeqͥtur:quā ſcd̓am morte diuīoꝝ eloqͥoꝝ appellat auctoritas. Hāc ſaluator ſignificauit vbi ait. timēte habꝫ ptāte corpuſc aīam ꝑde̓ ī gēhēna. Qd̓ an fiat aīa corꝑi ſic fueitpulata ut nulla direptione ſeꝑarēt̉:miru videri poteſt quō corpuſea morte dicatur occidi aīa deſeritur. ſꝫaīatum ſentienſqꝫ cruciatur. in illa pena vltima ac ſempiterna de quaſuo loco diligētius diſſerēdū eſt: recte mors anime dicitur qꝛno viuit exdeo. Mors aūt corꝑis quonā mo:viuat ex aīa? em̄ aliter p̄t ip̄a corpalia poſt reſurrecōꝫ futuraſūt ſentie̓ tormēta. An qꝛ vita qͣliſcūqꝫ aliqd̓ bonū eſt dolor autē malū: ideo necviue̓ corpus dicendū eſt. in qūo aīa viuēdi cauſa ē ſꝫ dolēdi? Viuit itaqꝫ ex deo: viuit bene. enī poteſtbene viue̓: niſi deo in ſe oꝑante qd̓ be e. Viuit aūt corpus ex anima.aīa viuit ī corꝑe: ſeu viuat ip̄a ſeuviuat ex deo. Impioꝝ namqꝫ in corpibꝰ vita aīaꝝ ſꝫ corpoꝝ vita ē:quā poſſunt eis anime etiam mortuehoc ē deo deſerte. quātulacūqꝫ ꝓp̓a vita ex q a etiā immortales ſūt nondeſiſtēte ꝯferre. veru ni damnacōnenouiſſima ꝙͣuis homo ſentie̓ deſinat. tn̄ qꝛ ſenſus ip̄e nec voluptate ſuauis nec quiete ſalubris. ſꝫ dolore penalis ē: immerito mors potius eſtappellata ꝙͣ vita. Ideo aūt ſcd̓a: quia poſt illā pͥmā ē fit coherētiū diremptio naturaruꝫ: ſiue dei et anime. ſiueaīme et corꝑis. De pͥma igitur corꝑismorte dici poteſt: bonis bona ſit: etmalis mala. Secūda vero ſme dubioſicut nullorū bonorū ē: ita nulli bona.On enī diſſimulan­ Ca. iij.Dda naſcitur queſtio. vtrū reue̓amors qua ſeꝑantur aīa et corpus bonis ſit bona: qꝛ ſi ita ē: quō poterit obtine̓i ip̄a etiā ſit pena pcc̄i? Hancenī pͥmi homnies niſi peccauiſſent. perpeſſi vtiqꝫ fuiſſent Quo igitur pacto bona eſſe poſſit bonis: accidere poſſꝫ niſi malis? Sꝫ rurſus ſi niſi malis poſſꝫ accide̓: deberet bonabonis eſſe. ſꝫ nulla. Cur emī eſſꝫ vlla pena: in qͥbꝰ eēnt vlla puniēda? Quaꝓpter fatēdū ē. pͥmos qͥdē homīes itafuiſſe inſtitutos. vt ſi non peccaſſentnullū mortis experirētur genus: ſedeoſdē pͥmos peccatores ita fuiſſe morte multatos. ut etiā quicqͥd eoꝝ ſtirpe eſſꝫ exortu. eadē pena tene̓tur obnoxium. enī aliud ex eis qd̓ ipſi fuerāt naſceretur mag̓tudine qͥppe culpe illius damnacō mutauit natura in peius: ut penal̓r p̄ceſſit in peccatibꝰ hominibꝰ pͥmis: etiā naturaliter