in nobis: ad hoc ut inhereamus deo etad eundē fine ꝓximo ꝯſulamus. Sacrificiū ergo viſibile inuiſibilis ſacrificij ſacramentū: id ē ſacrū ſignū eſt.vnde ille penitens apud ꝓpheta. velip̄e ꝓpheta queres deum peccatis ſuiˢhabere ꝓpicium: ſi voluiſſes inquit ſacrificium dediſſem: vtiqꝫ holocauſtisnon delectaberis. Sacrificiū deo ſpiritus contritus: cor contritu et humiliatum deus non ſperint. Intueamurquemadmodū vbi deum dixit nolleſacrificiū: ibi deū oſtendit velle ſacrificiū. Nō vult ergo ſacrificiū trucidati pecoris: et vult ſacrificiū contriti cordis. Illo igitur ꝙ eū nolle dixit: hocſignificatur ꝙ eum velle ſubiecit. Sicitaqꝫ illa deū nolle dixit: quomodo abſtultis ea velle creditur velut ſue gravoluptatis. Nā ſi ea ſacrificia q̄ vultquorū hoc vnū eſt cor contritū ⁊ huliatū dolore penitēdi. nollet eis ſacrificijs ſignificari. que velut ſibi delectabilia deſiderare putatus eſt: nō vtiqꝫ dehijs offeredis ī lege veteri p̄cepiſſꝫet ideo mutāda erat oportuno certoqꝫ iam tꝑe. ne ip̄i deo deſiderabilia velcerte īnobis acceptabilia. ac nō potius q̄ hijs ſignificata ſūt crederetur.Hinc et alio loco pſalmi alterius: ſieſuriero inquit nō dica tibi: meus eſtenī orbis terre ⁊ plenitudo eius. Nūquid manducabo carnes thauroꝝ: a̓ſanguinē hircoꝝ potabo? Tanꝙͣ diceret. Vtiqꝫ ſi michi eſſent neceſſaria:no ate petere. que habeo in poteſtate.Deinde ſubuigēs quid illa ſignificet:immola inqͥt deo ſacrificiū laudis etredde altiſſimo vota tua. Et inuocame ī die tribulacōis ⁊ eripiā te et magnificabis me. Itē apud aliu ꝓphetā.In quo inqͥt app̄hendā dn̄m: aſſumadeū meū excelſū? Si app̄hendā illū inholo cauſtis: in vitulis anniculis? Siacceptauerit dn̄s ī milibꝰ arietū: autin denis milibꝰ hircoꝝ pinguiū? Sidedero pͥmogenita mea ꝓ impietatemeā: fructu ventris mei ꝓ pcc̄ō aīmēmee? Si annūciatū ē tibi homo bonū.aut quid dn̄s exquirat a te: niſi facēre iudiciū ⁊ diligere miſericordiaꝫ: etparatū eſſe ire cum dn̄o deo tuo? Et inhuius ꝓphēte verbis vtrūqꝫ diſtinctūeſt. ſatiſqꝫ declaratū illa ſacrificiā ꝑ ſeip̄a nō require̓ deū: quibus ſignificātur hec ſacrificia que requirit deus inepiſtola queſcribitur ad hebreos benefacere inquit ⁊ cōmunicatores eſſenolite obliuiſci: talibꝰ enī ſacrificijsplacetur deo. Ac ꝑ hoc vbi ſcriptū eſt.miſericordiā volo ꝙͣ ſacrificiuꝫ. nichilaliud ꝙͣ ſacrificium ſacrificio p̄latumoportet intelligi: qm illud qd̓ ab hominibꝰ appellat̉ ſacrificiū: ſignū ē veri ſacrificij. Porro autē miſericordiaverū ſacrificiū eſt. Vnde dictū ē. qd̓paulo ante ꝯmemoraui: talibꝰ enī ſacrificijs placetur deo. Quecūqꝫ igiturin miniſterio tabernaculi ſiue templimultis mōis de ſacrificijs legūtur diuinitus eſſe p̄cepta: ad dilectōne deiet ꝓxini ſignificādo referūtur. In hijˢeniduobus p̄ceptis ut ſcpͥtū eſt: totalex pendet ⁊ ꝓphete. ¶ Ca. vi.Roinde verū ſacrificiū eſt omēopus qd̓ agit̉. ut ſancta ſocietate inhereamus deo: relatū ſcꝫ ad illūfinē boni. quo veraciter beati eſſe poſſimus. Vn̄ et ip̄a miſericordia quā homini ſubuenit̉: ſi nō ꝓpter deū fit. nō ēſacrificiū. Et ſi emī ab hoīe fit vel offertur. tamē ſacrificiū res diuina ē: ita uthoc qͦꝫ vocabulo id latini veteres appellauerūt. Vnde ip̄e homo dei noīeconſecratus et deuotuſ: inquantū mudo morit̉ ut deo viuat ſacrificiū ē. Naet hoc ad miſcd̓iam ꝑtinet: qua quiſqꝫ ī ſeip̄m facit. Propterea ſcpͥtū eſt.Miſerere aīe tue places deo. Corpusetiā nr̄m cū temꝑantia caſtigamus ſi