regna mortalia mortalibꝰ dare: quātominuſ poteſt immortales ex mortalibꝰ facere? Hūc accedit: qꝛ ſi iā cumillis agimus qui nō ꝓpter iſtā ſꝫ ꝓptervitā q̄ poſt mortē futurā eſt exiſtimātcolendos deos: iā nec ꝓpter illa ſaltēqͥ deoꝝ talui ptāti tāꝙͣ diſꝑtite ꝓprianon racōne veritatis ſꝫ vanitatis opimone tribuūtur omnino colendi ſūt:ſicut credunt hij qui cultu eoꝝ vitehuius mortalis vtilitatibus neceſſarium eſſe ꝯtēdunt: contra quos iam qͥnqꝫ p̄cedentibus volumībus ſatis qn̄tu potui diſputaui. Que cū ita ſint̓: ſi eorū qͥ colerēt deam iuuentute etas ip̄afloreret inſignius. ꝯtemptores autēeius vel intra annos occuberet iuuentutis. vel in ea tāꝙͣ ſenili corꝑe frigeſcerēt: ſi malas cultoꝝ ſuoꝝ ſpecioſiˢet feſtiuius fortuna barbata veſtiret. aqͥbus aūt ſperne̓tur glabros aut male barbatos vide̓mus: etiā ſic rectiſſime diceremus. hucuſqꝫ iſtas deas lingulas poſſe eſſe ſuis officijs qͦdāmolimitatas: ac per hoc nec a iuuentuteoportere peti vitam eternā q̄ nō dae̓tbarba. nec a fortuna barbata boni aliquid poſt hac vitam eēſperandū: cuius in hac poteſtas nulla eſſꝫ vt eādēſaltem etate que barba induitur ipſap̄ſtaret. Nūc vero cū eaꝝ cultus. necppter iſta ipſa q̄ putant eis ſubditaſit nccarius. et qꝛ multi colentes iuuētutem dea minime in illa etate viguerūt. et multi nō ea colētes gaudēt robore iuuētutis: itēqꝫ multi fortune barbate ſupplices ad nullā vel deformembarbā ꝑuenie̓ potuer̄t. et ſi qͥ ea ꝓ barba impetrāda venerat̉ a barbatis eiꝰꝯtemptoribus irridētur. itane deſipitcor hūanum. vt quoꝝ deoꝝ cultū propter iſta ipſa temporalia ⁊ cito p̄tereuntia munera quibus ſingulis ſinguli preeſſe ꝑhibentur. inane ludibrioſiqꝫ cognoſcit. ꝓpter vitā eternam credat eſſe fructuoſum? Hanc dare illoſpoſſe. nec hij dicere auſi ſunt: qui eisvt ab inſipientibꝰ populis cole̓ntur.iſta oꝑa temporalia qm̄ minis multoſputarūt: ne quiſꝙͣ eoꝝ ſede̓t ocioſusminutatim diuiſa tribuerūt. ¶ Ca. ij.Vis marco varrone curioſius¶ Diſta queſiut? Qius inuenit doctiui? Quis ꝯſiderauit attētius? Quiſdiſtinxit acutius? Quis diligentiusplemuſqꝫ cōſcripſit? Qui ta ⁊ſi minꝰē ſuauis eloquio. docl̓rina tn̄ atqꝫ ſententijs. ita refertus eſt: vt in omīerūdicone quā nos ſeculare illi autē liberalem vocat. ſtudioſū rerū tin̄ iſte doceat: quātū ſtudioſū ꝟboꝝ cicero delectat. Semqꝫ ⁊ ipſe tullius huic tale teſtimoniū ꝑhibet: vt in libris achademicis dicat ea q̄ imibi ꝟſatur diſputacōe ſe habuiſſe cū marcō varrōne: homine inquit omniū facile acutiſſimo etſme vlla dubitacōne doctiſſimo. Nonait eloqͣntiſſimo vel facudiſſimo. quoniam reuera in hac facultate multumimpar eſt: ſꝫ omniū inqͥt facile acutiſſimō: et in eis libris id ē achademicisvbi cūcta dubitādā eſſe ꝯtendit addidit ſme vlla dubitacōe doctiſſimo.Profco de hac re ſic erat certus vt auferret dubitacōne quā ſolet in om̄ībꝰadhibere. tanꝙͣ de hoc vno etiam proachademicoꝝ dubitacōe diſputaturus. ſe achademicū fuiſſꝫ oblitus. Inpͥmo aūt libro cū eiuſdē varromis literaria opera p̄dicaret: nos inquit innoſtra vrbe ꝑegrinantes errateſqꝫ tāꝙ hoſpites. tui libri quaſi in domū reduxerūt: vt poſſimus aliqn̄qui ⁊ vbieſſemus agnoſce̓. Tu etatē patrie. tudeſcpͥcones tēpoꝝ. tū ſacroꝝ iura: tuſacerdotuꝫ. tu domeſticam. tu puplicaꝫdiſciplinam: tu ſeduui. regionū. locoꝝ.tu omni d̓inaꝝ humanarūqꝫ rerūnomina. genera. officia cauſas aperuiſtiIſte igit̉ vir tā inſignis excellētiſſime