tātis et tam impijs cōpijs. romā fuiſſꝫingreſſus. cui peꝑciſſꝫ. quibꝰ honoremlocis martirū detuliſſꝫ: ī qua ꝑſona deūtimeret? Cuius nō ſanguime fuſū: cuius pudiciciam vellet intactā? Quaſautē iſti ꝓ dijs ſuis voceſhaberēt. qͣnta inſultacōne iactaret: ꝙ ideo ille viciſſꝫ. ideo tāta potuiſſꝫ. qꝛ cōtidianis ſacrificijs placabat atqꝫ iuitabat deoſꝙ romanos face̓ xp̄iana religio nōſmebat. Nā propinqͣnte iā illo hijſlocis vbi nutu ſumme maieſtatis oppreſſus ē. cū eius fama vbiqꝫ crebreſce̓t:nob̓ apud carthagine dicebatur. hoccrede̓. ſparge̓. iactae̓ paganos: ꝙ illedijs amicis ꝓtegentibꝰ ⁊ opitulantibꝰ. quibꝰ miolae̓ cottidie ferebatur.vnici omnio nō poſſꝫ ab eis qui taliadijs romanis ſacra nō faceret: nec fieri a quoquā ꝑmitterent. Et nō agūtmiſeri gratias tante miſcd̓ie dei quicū ſtatuiſſet irrupcōe barbarica gͣuiore dignos mores hominiū caſtigareindignacōnē ſuam tāta māſuetudīetēperauit: ut illū pͥmo faceret miſerabiliter vincine ad infirmos aīoſ euertedos gloria daretur demonibꝰ. quibꝰeum ſupplicae̓ ꝯſtabat: deinde ab alijſbarbaris roma caperetur. qꝯtra omēꝫcōſuetudinē geſtoꝝ ante belloꝝ adloca ſancta confugientes. xp̄iane religionis reuerentia tue̓ntur. ipſiſqꝫ demonibꝰ atqꝫ impioꝝ ſacrificoꝝ ritibꝰde quibꝰ ille p̄ſumpſerat. ſic adu̓ſaretur nomine xp̄iano: ut longe atrociusbellum eis ꝙͣ cuhomiibꝰ gerere viderēt̉ ita verus dn̄s gubernatorqꝫ reruet romanos cū miſericordia flagellauit. et tam incredibiliter victis ſupplicatoribꝰ demonū nec ſaluti rerū pn̄tium neceſſaria eſſe ſacrificia illa monſtrauit: ut ab hijs qui non ꝑuicacitercōtendūt ſꝫ prudenter attendūt. necꝓpter pn̄tes ncc̄itates vera religio deleratur: et magis eterne vite fideliſſi-liber quūitusma expectacōe teneat̉. ¶ Ca. xxiiij.Eqꝫ enī nos xp̄ianos quoſdaꝫmiperatores ideo felices dicimꝰquia vel diutius imperarunt. vel imperatores filioſ mortē placida reliquer̄tvel hoſtes reipublice domuer̄t: vel inimicos ciues adu̓ſus ſe inſurgētes etcauere ⁊ opprime̓ potuer̄t. Hec ⁊ aliavite huius erunoſe vel munera vel ſolacia. quidā etiam cultores demonumaccipere meruerunt: qui nō ꝑtinet adregnū dei quo ꝑtinet iſti. Et hoc ipſius miſericordia factum eſt: ne ab illoiſta qui in eū crede̓nt velut ſūma bonadeſideraret. Sed felices eos dicimusſi iuſte imperāt ſi inter lingͣuas ſublimiter honorātiū. et obſequia nimis humiliter ſalutātiū nō extollūtur. ſꝫ ſe homines eſſe meminerit: ſi ſuam poteſtatem ad dei cultu maxime dilatādū. maieſtatis eiuſfamulā faciūt: ſi deū timēt.diligūt. colunt. ſi plus amat illud regnū. ubi nō timent habere ꝯſortes: ſitardius vindicat. facile ignoſcūt. ſi eandem vmdcam ꝓ ncc̄itate regendetuendeqꝫ reipublice. nō ꝓ ſaturandiſinimiciciaꝝ odijs exerunt: ſi eādē veniā nō ad impunitate iniquitatis ſedſpe correctonis indulgēt: ſi ꝙ aſperecōgūtur plerūqꝫ decerne̓. miſei̓cordielenitate ⁊ bn̄ficioꝝ largitate ꝯpēſant:ſi luxurta eis tanto eſt caſtigatior qn̄to poſſꝫ eſſe liberior: ſi malūt cupiditatibꝰ prauis. ꝙͣ quibuſlibet gētibꝰ inperae̓: et ſi hec omnia faciunt nō ꝓpterardorem inanis glorie. ſꝫ ꝓpter caritatē felicitatis eterne: ſi ꝓ ſuis peccatishumilitatis ⁊ miſeracōnis ſacrificiumet oracōnis. deo ſuo vero inimolae̓ nōnegligūt. Tales xp̄ianos imperatores dicimuſ eſſe felices: intermi ſpe. poſtea re ipſa futuros: cū id quod expectamus aduenei̓t. ¶ Caxxv.Am bonus deus nehoīes qͥ eūcrede̓nt ꝓpter eternā vitā colēdum.