romanū imperiū ꝑtinētes ſocietatemacciperet ciuiuatis. et romani ciues eſſent: ac ſic eēt oīm qd̓ erat ante paucoꝝ: tm̄ ꝙ plebs illa q̄ ſuos agrosnō haberet de publico viueret: qui paſtus eius per bonos adminiſtratoreſreipublice gratius a ꝯcordibꝰ ꝑ̄ſtae̓tur ꝙ victis extorque̓tur. Nā qͥd interſit ad incōlomitatē bonoſqꝫ moreſ.ipſas certe hominū dignitate. ꝙ alijvicerūt alij victi ſūt omino nō video.p̄ter illū gl̓ie hūane in aniſſimū faſtūin quo p̄ceperūt mercedem ſua q̄ eiusingenti cupidine arſerūt: et ingentiabella geſſert. Nūquid enī illoꝝ agritributa no ſoluūt NNūquid eis licꝫdiſcere: qd̓ alijſnō licꝫ. Nūqͥd nō multiſenatoreſſūt ī alijs terriſ: qͥroma ne facie qͥdē norūt? Tolle iactātiā: et om̄shomīes qͥd ſūt niſi boīes? Qd̓ ſi ꝑuerſitas ſeculi admitteret. vt honoratiores eſſent qͦqꝫ meliores: nec ſic ꝓ magno habei debuit honor hūanus: qꝛnullius eſt pondeis funus. Sꝫ vtamur etiā in hijs rebus bn̄ficio dn̄i deinoſtri: ꝯſide̓mus qͣnta ꝯtempſerint.que ꝑtulerint. qͣs cupiditates ſb̓ egerint ꝓ hūana gloria. qui eā tāquammercedē talui ꝟꝟtutū accipere meruerunt: et valeat nob̓ etiā hoc ad opprimendā ſuꝑbiā: vt cū illa ciuitas in qͣnob̓ regnae̓ ꝓmiſſum ē tm̄ ab hac diſtet qͣntū diſtat celū a terra. a tꝑalileticia vita et̓na. ab inanibꝰ laudibꝰ ſolida gloria. a ſocietate mortaliū ſocietas angeloꝝ. a lumīe ſolis ⁊ lune. lumen eius qͥ fecit ſolē ⁊ lunā: nichil ſibimagnum feciſſe videantur tāte prieciues. ſi ꝓ illa adipiſcenda fecerīt boni opei̓s aliqͥd. vel mala aliqͣ ſuſtinuerint. cū illi ꝓ hac terrena iā adeptatātafecerit tanta ꝑpeſſi ſint: p̄ẜtim qꝫremiſſio peccatoꝝ q̄ ciues ad eternacolligit patriā. habet aliqͥd cui ꝑ vnibram quandam ſimile fuit aſilum illud romuleū: quo multitudinē qua illa ciuitas ꝯde̓tur. quorūlibet delcōꝝꝯgregauit impunitas. ¶ Ca. xviij.Hid ergo magnum eſt ꝓ illaperija celeſtiqꝫ patria cūcta ſeculi huuis quālibet iocundā blandimēta ꝯtēnere. ſi ꝓ hac tēporali atꝫ terrena filios brutus potuit ⁊ occide̓: qd̓illa facere nemine cogit? Hed certedifficilius eſt filios interime̓ ꝙ ꝙ ꝓiſta faciendū ē ea q̄ filijs ꝯgregādavidebāt̉ atꝫ ẜuāda: vel donae̓ paupeibꝰ vel ſi exiſtit tēptacō q̄ id ꝓ fide atꝫiuſticia fieriopellat amittere. Felicesenī vel nos vel filios noſtros. nō diuitie terrene faciūt. aut nob̓ viuētibusamittēde. aut nob̓ mortuis a quibusneſcimus. vel certe a quibꝰ nolumuspoſſidēde: ſꝫ deus felices facit: qui eſtmentiū vera opulētia. Bruto aūt quifilios occidit. in felicitatis ꝑhibet teſtimoniū etiam poeta laudator. Aitenī. Natoſqꝫ pater noua bella mouētes ad penam pulcra ꝓlibertate vocauit. Infelix: vtcunqꝫ ferēt ea facta minores. Sed ſu ſeq̄ntiꝯſolatus eſt infelicem. Iicit amor pr̄ie: laudūqꝫ immenſa cupido. Hec ſūt duo iſſa libertas ⁊ cupiditas laudis hūane: q̄ adfactaꝯpulit miranda romanos. Siergo ꝓ libertate morituroꝝ ⁊ ꝓ cupꝰditate laudū q̄ a mortalibꝰ expetuntur. occidi filij a patre potuerūt: quidmagnū ē ſi ꝓ veralibertate. que nosab iniquitatis et mortis ⁊ diaboli dominatu liberos facit. nec cupiditatehūanaꝝ laudū. ſꝫ caritate liberādoꝝhominū. nō a tarqͥnio rege. ſꝫ a demonibꝰ ⁊ demonū pͥncipe nō filij occiduntur ſꝫ xp̄i pauperes inter filios ꝯputātur? Si alius etiā rōnus princeps cōgnoīe torqͣtuſ fili nō qꝛ cōtra pr̄iaꝫ.ſꝫ etiā ꝓ patria. tn̄ qꝛ ꝯtra imperui ſuum id eſt ꝯtra qd̓ imperauerat pr̄ imperator. ab hoſte prouocatus iuuenili