interim quero: quid ꝑderēt ſi vnumdeum colerēt prudentiore cōpendioQuid enī eius ꝯtēneretur: cū ip̄e coleretur? SSi aūt mētuendū fuit ne p̄termiſſe ſiue neglecte partes eius iraſceretur: non ergo ut volūt velut vniusanimā hec tota vita eſt. que omēs ſimul ꝯtinet deos quaſi ſuas ꝟtutes. velmēbra. vel ꝑtes: ſꝫ ſuā queqꝫ pars hꝫvitā a ceteis ſeꝑatā: ſi p̄ter alterā iraſci poteſt altera. et alia placari. alia cōcitari. Si aūt dicitur om̄es ſimul id ētotū ip̄m iouē potuiſſe offendi. ſi partes eius non etiā ſingulatī minutatīqꝫcolerētur: ſtultē dicit̉. Nulla quippe illaꝝ p̄termitteret̉: cū ip̄e vnus qͥ haberet oīa coleret̉. Nam ut alia omittāque ſūt innumerabilia cū dicūt om̄aſidera partes ioius eſſe. et omīa viuere atqꝫ racōnales aīas habe̓. et ideoſme ꝯtrouerſia deos eſſe: nō vidēt ꝙͣmultos nō recolat. ꝙͣ multis edes nōconſtruat. aras non ſtatuat: quas tn̄pauciſſimis ſiderū ſtatuēdas eſſe putauerūt et ſingulatī ſacrificandū. Siigitur iraſcutur. qͥ nō ſingulati colūt̉:nō metuūt paucis placatis. toto celoirato viue̓? Si aūt ſtellas omēs ideocolūt. qꝛ in ioue ſūt que colūt: iſto cōpendio poſſent ī illo vno om̄ibꝰ ſuꝑplicae̓. Sic emī nemo iraſceret̉ cū ī illo vno nemo ꝯtēneretur: potius ꝙͣ cultis quibuſdaꝫ iuſta iraſcendi cauſa illis qͥ p̄termiſſi eſſent multo numeroſioribꝰ p̄beret̉: p̄ſertim cū eis de ſuꝑna ſede fulgentibꝰ. turpi nuditate diſtētus p̄poneret̉ et papus. ¶ Ca. xij.id illud? Nōne debet mouereacutos homīes: vel qualeſcūqꝫhoīes? Nō enī ad hoc ingenij opus ēexcellētia. ut depoſito ſtudio ꝯtencōnis attendāt: ſi mūdi animus deus e:eiqꝫ ammo mūdus ut corpus ē. ut ſitvnū animal cōſtās ex ammo ⁊ corꝑeatqꝫ iſte deus eius eſt. ſmū quodamnature in ſeip̄o continēs om̄ia: ut exip̄ius aīa qua viuificat̉ tota iſta moles vite atqꝫ aīme cūctorū viuentiuꝫꝓ cuiuſqꝫ naſcendi ſorte ſūmātur: nichil ominio remane̓. qd̓ nō ſit pars deiquod ſi ita ē: quis nō videat quantaimpietas ⁊ irreligioſitas ꝯſequat̉: utqd̓ calcauerit quiſqꝫ. parte dei calcet.et in om̄i animate occidēdo pars deitrucidetur? Nolo omīa dicere: qͥ poſſunt occurrere cogitātibꝰ. Dici autēſme verecūdianō poſſunt. ¶ Ca. xiij.aūt ſola aīalia racōnalia ſicutſūt homīes partes dei eſſe contēdūt: nō video quidē ſi totus mūduseſt deus. quo beſtias ab eius partibꝰſeparēt. Sꝫ obluctari quid opus eſt.de ip̄o racōnali animante id eſt hoīe?Quid infelicius credip̄t: ꝙͣ dei partē vapulae̓ cū puer vapulat? Iā veropartes dei fieri laſciuas iniquas inpias atqꝫ ominio dānabiles: qͥs ferrepoſſit niſi qui ꝓrſus inſant? Poſtremo quid iraſcitur eis a quibꝰ nō colit̉cū a ſuis partibꝰ nō colat̉? Reſtat ergo. ut dicat omēs deos ſuas haberevitas: ſibi quēqꝫ viue̓ nullū eoꝝ eſſepartē cuiuſꝙͣ: ſꝫ omēs colēdos qui cognoſci et coli poſſunt. qꝛ tā multi ſūtut omēs nō poſſint: quoꝝ iupiter qꝛrex p̄ſidꝫ. ip̄m credo ab eis putari regnuoſtituiſſe vel auxiſſe romanū. Nāſi hoc ip̄e nō fecit: que aliū deū opustā magnū potuiſſe aggredi credēt.cū omēs occupati ſint officijs et operibꝰ ꝓprijs nec alter irruat ī alteriuſArege igitur deoꝝ: regnū hoīm potuit ꝓpagari ⁊ augert. ¶ Ca. xiiij.Ic pͥmū quero: cur nō etiā ip̄mregnū aliquis deus ē. Cur enīnō ita ſit ſi victoria dea eſt? Aut quidip̄o ioue in hac cauſa opus eſt. ſi victoria faueat. ſitqꝫ ꝓpiciaet: ſemꝑ eatad illos quos vult eē victores? l acdea fauēte ⁊ ꝓpicia. etiā ioue vacante