captiuati ſaltē ī ẜuitute vixerūt. Porro aūt ſimbria pͥus edictu ꝓpoſuit necui parceret̉: atqꝫ vrbe totācūctoſqꝫin ea hoīes incēdio cōcremauit. Hocmeruit iliu. nō a grecis quos ſua irritauerat iniqͥtate. ſꝫ a romanis quosſua calamitate ꝓpāgauerat: dijs illisꝯmunibꝰ ad hec repellēda nichiliuuantibꝰ: ſeu qd̓ veru ē nichil valentibus. Nūquid ⁊ tunc abſceſſere omēsaditis ariſqꝫ relictis dij. quibus illudopidū ſteterat: poſt antiquos grecorū ignes ruinaſqꝫ reꝑatu? Si aūt abſceſſerāt cauſam requiro: et opidanorū quidē quāto inuenio meliore: tanto deteriorē deoꝝ. Illi enī ꝯtra fimbriam portas clauſerat. ut ſille ẜuaret integra ciuitatē: hic eos iratus incedit:vel potius penitus extīxit. Adhuc aūtmelioꝝ partiū ciuiliū ſilla dux fuit:adhuc armis republicā recupare moliebatur: hoꝝ bonoꝝ mnicōꝝ nondūmalos euentus habuit. Quid ergomelius ciues illius vrbis face̓ potuerūt. qͥd honeſtius. quid fidelius. quidromana ꝑentela digmus. ꝙͣ melioricauſe romanorū ciuitate ẜuare: et cōtra parricidā romane reipublice portas claudere? At hoc eis in quantumexitiū verſuꝫ ſit: attendant defenſoresdeoꝝ. Oeſeruerūt dij adulteros. iliuqꝫ flāmis grecoꝝ reliquer̄t: ut ex eiꝰcineribꝰ roma caſtior naſceretur. Curet poſtea deſeruerūt eandē ciuitatē romanis ꝯgnatā. nō rebellantē adu̓ſusromā. nobilē filiā. ſed iuſtioribꝰ eiuspartibꝰ fidē conſtātiſſimā pijſſimaqꝫẜuantē eamqꝫ delendā reliquerūt. nōgrecoꝝ viris fortibꝰ ſꝫ viro ſpurciſſimo romanorū? Aut ſi diſpliceat dijscauſa partiū ſillanaꝝ cui ẜuantes vrbem miſeri portas clauſerūt: cur eidēſille tanta bona ꝓmittebāt ⁊ p̄nūciabāt? An et hic agnoſcūtur adulatōres feliciū: potius ꝙ infeliciū defenſores? Nō ergo iliū etiā tūc ab eis cū ēuerteret̉ deſertū eſt. Nā demones addecipiendū ſemꝑ vigilātiſſimi qd̓ potuerūt fecerūt. Eueriis quippe et incēſis om̄ibꝰ cū opido ſimulacris ſolumminerue ſub tanta ruina tēpli illiusut ſcribit liuius integrū ſtētiſſe phibetur: nō ut diceretur dij patrij quorū ſemꝑ ſub numīe troia eſt. ad eoꝝlaudeꝫ: ſꝫ ne dicerētur exceſſere omēsaditis ariſqꝫ relictis dij ad eoꝝ defenſionē. Illud enī poſſe ꝑmiſſi ſunt: nōvnde ꝓbarent̉ potentes: ſed vndep̄ſentes ꝯiuncerentur. ¶ Ca. viij.ijs itaqꝫ iliacis poſt troie ip̄iusdocumentū: quā tandē prudē.tia roma cuſtodiēda ꝯmiſſa ē? Sixei̓tquiſpiā iam eos rome habitae̓ ſolitoſqn̄ expugnāte fimbria cecidit ilium.vnde ergo ſtetit minerue ſmmulacrūtBenide ſi apud romā erat qn̄ fimbriadeleuit iliū: fortaſſe apudiliū erāt qr̄a gallis ip̄a roma capta et incenſa e.Sed ut ſūt auditu acutiſſimi motuqꝫcelerrimi. ad vocē anſeris cito redierūt: ut ſaltē capitolij collem qui remāſerat tueretur. Ceterū ad alia defendeda ſerius ſūt redire ꝯmoniti ¶ Ca. ix.¶ Vromuli adiuiuſſe credūtur. utij etiā numā pompiliū ſucceſſorētoto regni ſui tēpore pacē haberet. etiam portas que bellis patere adſolētclauderet: eo merito ſcꝫ. qꝛ romanismulta ſacra ꝯſtituit. Illi vero hominipro tanto ociogͣtulandū fuit. ſi modoid rebꝰ ſalubribꝰ ſciſſet impendere: etperiicioſiſſima curioſitate neglecta.verū deū vera pietate ꝑquirere. Nuncaūt nō ei dij cōtulerūt illud ociū: ſꝫ euminus fortaſſe decepiſſent: ſi occiſuꝫmime repiſſent. Quāto enī minus eūoccupatu inuenerūt: tāto magis ipſioccupauerūt. Nam quid ille molitusſit. et quibꝰ artibus deos tales ſibi velilli ciuitati cōſociare potuerit: varro