laomedon fuerat ꝓmiſſanegaturus:quanꝙͣ nec ip̄m neptunū patruū eiꝰfratre iouis. rege maris decuit ignarū eſſe futurorū. Nam hūc homerusde ſtirpe enee. a cuius poſteris romaeſt. cū ante illā vrbē cōditā idē poetafuiſſe dicatur inducit magnū aliquiddiuinante: que etiā nube rapuit. ut dicit ne ab achille occideret̉ cupet cuverte̓ ab imo: qd̓ apud ꝟgili ꝯfitet̉ſtructa ſuis maībꝰ ꝑiure mema troie.Neſcientes igitur tanti dij neptunuset apollo laomedonte ſibi negaturūeſſe mercedē ſtructores memū troianorū gratis ⁊ ingratis fuerūt. Videant ne grauius ſit tales deos crede̓:ꝙ dijs talibus peierare. Hoc enī necip̄e homerus facile credidit: qͥ neptunū quidē contra troianos. apollinemaūt ꝓ troianiſpugnantē facit: cū illoperiurio ambos fabula narret offenſos. Si igit̉ fabulis credūt erubeſcat talia colere numina: ſi fabulis nōcredūt. nō obtendāt troīana ꝑiuria:aut miretur deos ꝑiuria puniſſe troiana. amaſſe romana. Vnde enī cōiuracō catiline in tāta tamqꝫ corruptaciuitate? Habitauit etiā eoꝝ grandecōpia: quos manus atqꝫ lingua ꝑuirio aūt ſanguine ciile alebat. Quidemī aliud totiēs ſenatores corrupti iniudicijs. totiēs ppl̓us in ſuffragijs. velin quibuſqꝫ cauſis. que apud eū ꝯtionibus agebantur. niſi etiā peierandopeccabat? Nam corruptiſſimis moribus ad hoc mos iurandi ſeruabaturantiquus: non ut ab ſceleribus mētureligionis prohiberentur: ſed ut periuria quoqꝫ ſceleribus ceteris adde¶ Ca. .iij.retur.A Ndn quibꝰ ut dicūt ſteterat illudVlla itaqꝫ cauſa eſt: quare ſintimperiū cū a grecis p̄ualētibꝰ ꝓbentvicti. troianiſ peieratibꝰ fingatur irati. Nec adulterio paridis ut rurſus aquibuſdam defenduntur. ut troiā deſereret ſuccenſuerūt. Auctores enimdoctoreſqꝫ peccatorum eſſe adſolentnon vltores. vrbem romam inquitſaluſtius ſicuti ego accepi condidere atqꝫ habuere ī micio troiam: quiab enea duce profugi ſedibus incertis vagabantur. Si ergo adulterium paridis vindicandū numina cenſuerunt: aut magis in romanis. autcerte etiā in romanis puniendum fuit: qꝛ eneē mater hoc fecit. Sed quomodo in ullo illud flagiciuꝫ oderant.qui in ſua ſocia venere nō oderant utalia omittam quod cū anchile commiſerat ex quo eneam pepererat? Anquia illud factū eſt dignante menelao: illud aūt cōcedente vulcano. Onenī credo non celant coniuiges ſuas:uſqꝫ adeo ut eas etiam cum hominibus dignentur habere communes.Fridere fabulas fortaſſis exiſtimornec grauiter agere tanti ponderiscauſam. Non ergo credamus ſi placet eneam eſſe veneris fili: ecce concedo: ſi nec rōmulum martis. Si autem illud: cur nō cllud? An deos hominibꝰ feminis: mares autem boīesdeabus miſceri nephas? Pura vel potius non credenda condicō: quod exiure veneris in concubitu marti licuit.hoc in iure ſuo ipſi veneri non licere.At vtrumqꝫ firmatum eſt auctoritate romana. Neqꝫ enim minus credidit recetior ceſar auiam venere: ꝙ papatre antiquior rōmuluſmarte.xerit aliquis. ¶ Ca. iiij.Itane tu iſtā credis? Ego veroiſta nō credo. Nam ⁊ vir doctiſſimuseorum varro falla hec eſſe: quamuisnon audacter neqꝫ fidenter: pene tamen fatetur. Sed vtile eſſe ciuitatibus dicit: ut ſe virifortes etiam ſi falſū ſit dijs genitos eſſe credāt. Vt eomodo animus humanus velut diuine