vbi ſue et famē parcinumina noluērūt. Nam qd̓ affertur pro defenſionenō illa veram deos dici ſed falſa atqꝫcōficta: id ip̄m ē ſceleſtius. ſi pietateꝫconſulas religionis. Si aūt maliciādemonū cogiteſ: quid aſtutius ad decipiendū atqꝫ callidiuſe Cū enī ꝓbrūiacitur in principem patrie bonū atqꝫvtilem: none tanto ē indignius quato a veritate remotius. et a vita illiusalienius? Que igitur ſupplicia ſufficiunt: cū deo ſit iſta tam nepharia taminſignis iniuria. ¶ Ca. decimū.Ed maligni ſpūs quos iſti deos putāt etiā flagicia que nonadmiſerūt de ſe dici volunt. dū tamenhūanas mentes hijs opinionibꝰ velut retibꝰ induat ⁊ ad p̄deſtinatū ſuꝑpliciū ſecū trahant: ſiue homīes iſtacōmiſerint quos deos habe̓ gaudēt.qui hūanis erroribꝰ gaudet pro quibus etiā ſe colendos mille nocēdi falſendiqꝫ artibꝰ interponūt: ſiue etiamnulloꝝ hoīm illa crimina vera ſint. qͥtamē de numinibꝰ fingi libenter accipiunt fallaciſſimi ſpūs: ut ad ſceleſtaac turpia ppetranda. velut ab ip̄o celo traduci in terras. ſatis idonea videatur auctoritaſ. Cum igitur grecitaliū numimū ſeruos ſe eſſe ſentirent. inter tot et tanta eoꝝ theatrica opprobria p̄cendū ſibi a poetis nullo modoputauerūt vel dijs ſuis etiā ſic ꝯſimulari appetentes: vel inetuentes ne honeſtioreꝫ famā ip̄i requirendo. et eisſe hoc modo p̄ferendo: illos adiracundiā ꝓuocarent. Ad hanc cōuenientiā ꝑ̄tinet qd̓ etiā ſcencos auctoreſearudē fabulaꝝ. nō paruo ciuitatishonore dignos exiſtimauerunt. Siquidē qd̓ in eo quoqꝫ de republica libro cōmemoratur: et eſchines athenenſis vir eloquētiſſimus cū adoleſcēstragedias actitauiſſet rempublicamcapeſſiuit: et ariſtodemū tragicū itēliber ſddūeauctore maximis de rebus pacis acbelli legatu ad philippū athemenſesſepe miſerūt. Non emī ꝯſentaneū putabatur cū eaſdē artes eoſdēqꝫ ſcenicos ludos etiā dijs ſuis acceptos viderent: illos ꝑ quos agerentur infamiūloco ac numero deputae̓. ¶ Ca. xi.Ec greciturpiter quidē. ſꝫ ſanedijs ſuis omnino congruenter.qui nec vitā ciuiū lacerandā linguispoetarū et hiſtrionū ſubtrahere auſiſunt a quibus cernebat deoꝝ vitamturpiter quidē. ſꝫ ſane dijs ſuis omnino congruenter qui nec vitā eiſdemdijs ip̄is volentibꝰ et libentibꝰ carpi.et ip̄os hoīes ꝑ quos iſta in theatrisagebatur que nummibꝰ quibus ſubditi erant grata eſſe cognouerat: nonſolum mīme ſpernēdos ī ciuitate: verum etiā maxime honorādos putarūt.Quid em̄ cauſe reperire poſſent. curſacerdotes honorarent quia per eosvictimas dijs acceptabiles offerebant et ſcencos ꝓbroſos haberent.per quos illam voluptatē ſiue honorem dijs exhiberi petentibꝰ et niſi fieret iraſcentibus eoꝝ admonicōe didicerint: cū p̄ſertim labeo que huiuiſcemodi rerūpitiſſimū p̄dicat numinabona a numinibꝰ malis iſta etiā cultus diuerſitate diſtinguat. ut malosdeos ꝓpiciari cedibus et triſtibꝰ ſupplicacōnibꝰ aſſerat: bonos aūt obſequijs letis atqꝫ iocūdis qualia ſuntut ip̄e ait. ludi. conuiuia lectiſterma.Qd̓ totū quale ſit. poſtea ſi deus iuuerit diligentius diſſeremus. Nūc adrem p̄ſente qd̓ attinet ſi dijs omnibꝰomnia tanquā bonis ꝑmixte tribuātur: neqꝫ enim eſſe decet deos maloscū potius iſti quiamimūdi ſunt ſpūsomnes ſint mali: ſiue certa diſcrecōneſicut labeoni viſum eſt illis illa. iſtisiſta diſtribuātur obſequia: cōpetentiſſime greci vtroſqꝫ honore ducunt.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten