que tāto digniora ſūt imitacōe. quāto excellētiora pietate. Nō fecer̄t patriarche: nō ꝓphete. nō apoſtoli: quiaet ip̄e dominus criſtus quando eos ſiperſecucōnem paterētur fugere admonuit de ciuitate in ciuitatem. potuitadmonere ut ſibi manus inferrēt: nein manus ꝑſequētiū ꝑuenirent. Porro ſi hoc ille nō uiſſit. aut monuit. uteo modo ſui ex hac vitā emigrarent.quibus inigrantibꝰ ſe māſiones eternas p̄paraturū eſſe ꝓmiſit: quelibet exempla opponāt gentes que ignorātdeū. manifeſtū eſt hoc nolicere colentibus vnū verū deū. Sꝫ tamē etiā illip̄ter lucreciā. de qua ſupra ſatis quodvidebatur diximus. nō facile reꝑuitde cuius auctoritate p̄ſcribāt: niſi illūcatōnem qui ſe vtice occidit. nō quiaſolus id fecit. ſed quia vir doctus etprobus habebatur: ut merito putet̉etiā recte fieri potuiſſe vel poſſe qd̓ fecit. De cuius facto quid potiſſimumdicaꝫ: niſi ꝙ amici quidā eius docti viri qui hoc fieri prudentius diſſuadebant imbecillioris ꝙͣ fortioris animifacinus eſſe cenſuerūt: quo demoſtaretur nō honeſtas turpia p̄cauens. ſꝫinfirmitas aduerſa nō ſuſtines. Hocet ip̄e cato ī ſuo cariſſimo filio iudicauit. Nam ſi turpe erat ſub victoria ceſaris viuere: cur auctor huius turpitudinis filio fuit. quē de ceſaris benignitate om̄ia ſperare p̄cepit? Cur nōet illū ſecū cōegit ad morteꝫ? Nā ſi eūfiliū qui contra imperium hoſteꝫ pugnauerat etiā victore. laudabilitertorquatus occidit: cur victus victofilio pepercit cato: qui nō peꝑcit ſibiAnturpius erat. contra imperiū eſſevictorem: ꝙ contra decus ferre victorē. Nullo mō igitur cato turpe eſſe iudicauit ſub victore ceſare viue̓ alioqui ab hac turpitudine paterno ferro filiū liberaret. Quid ergo eſt niſi ꝙliber x̓miusfiliū quantū amauit cui parci a ceſareet ſperauit et voluit: tantū glorie ip̄iꝰceſaris ne ab illo etiā ſibi parceretur.ut ip̄e ceſar dixiſſe fertur inuidit. et utaliquid noſ mitius dicamus erubuit?Olūt autē iſti con. ¶ Ca. xxiiij.Vtra quos agmius ut ſanctū virū iob qui tam horrenda mala in ſuacarne perpeti maluit ꝙ illata ſibi morte omnibꝰ carere cruciatibꝰ. vel aliosſanctos ex literis noſtris ſumma auctoritate celſiſſimis fideqꝫ digniſſimis qui captiuitate dn̄aconemqꝫ hoſtium ferre ꝙͣ ſibi necem inferre maluerūt catoni p̄feramus: ſed ex literiseorūdē. illū marco catoni marcū regūlum p̄fera. Cato enī nunquā ceſaremvicerat. cui victus dedignatus ē ſubici: et ne ſubiceretur a ſcipo elegit occidi. Regulus autē penes iam viceratimperioqꝫ romano romanus imꝑatornō ex ciuibꝰ dolendā ſed ex hoſtibꝰlaudandā victoriā reportauerat. Abeis tn̄ poſtea victuſ. maluit eos ferreſeruiendo: ꝙ eis ſe auferre moriendo. Proinde ſeruauit et ſub cartaginenſiū dn̄atione paciētiā: et in romanorū dilcone conſtantiā: nec victumauferēs corpus ab hoſtibꝰ. nec inuictū animū a ciuibus: nec ꝙ ſe occide̓noluit vite huius amore fecit. Hoc ꝓbauit: cū cauſa promiſſi iuriſqꝫ iurandi ad eoſdē hoſtes quos grauius inſenatu verbis. ꝙ bello armis offenderat: ſme ulla dubitacōne remeauit.Tantus itaqꝫ vite huius cōtemptorcū ſeuientibꝰ hoſtibꝰ per quaſlibet penas eam finire ꝙͣ ſe ip̄e ꝑmmere maluit: magnū ſcelus eſſe ſi ſe homo interimat proculdubio iudicauit. Interomēs ſuos laudabiles et virtutis inſignibus illuſtres viros nō ꝓferuntromam melioreꝫ: quem neqꝫ felicitascorruperit. nam in tanta victoria māſit pauꝑimus: nec infelicitas fregerit.