Druckschrift 
2 (1486)
Entstehung
Seite
200v
Einzelbild herunterladen
 

Ut lite penden. nil inno.

de nouo ꝓcedāt ẜm. hec ſūt notabilia dicta Inno. miro limitāt hoc. c. duplicit̓. pͥmo vt ꝓcedatī pͥuilegio impetrato a cōi dn̄o. ſecꝰ ſi ab alio. ſecūdo etiā valeat a cōi dn̄o illa lite finita. ſꝫ pōdera qꝛ videt̉ ſentire ſi ſnīa ferret̉ ꝯͣ impetrātē valeret amplius priuilegiuꝫ. ſecus ſi eo vel ſi abſolueret̉ priusab inſtātia iudicij ſeu inchoaret̉ nouum iudiciū. Do.an̄. dicit hec dicta Inno. ꝓcedere qn̄ pͥuilegiū ē generale vt hic erat qꝛ tūc peccat in ſurreptione in eocenſent̉ cauſe excluſe ſuꝑ qͥbus pendēt lites. ſi aūtuilegiū impetraret̉ in certa ſuꝑ pendet lis facta mentōne de lite. tūc eſt magis dubiū peccet inſurreptiōe. putat tamē hoc caſu ſi doloſe ē impetra valet etiā lite finita.. c. ſuꝑ litteris de reſcrip. ſiex ſimplicitate vel ignorātia valebit vt ꝓcedat̉ inp̄iudiciū litis ſꝫ bene vt lite finita ꝓſit cauſe ſuꝑ lispendebat niſi ꝯtra pͥuilegiuꝫ ſit deciſa. ar. dicti. c ſuꝑlitterꝭ. ſic oīa videt̉ cōfirmare dicta Inno. niſi qn̄doloſe tacuit de lite. Concludēdo oīa ꝑtinētia ad materiā ſic clare dicerē aut pͥuilegiū fuit impetratū acōi dn̄o vel p̄lato aut ab alio. primo caſu valet etiāad illā litē ſi de ea facit mentionē vel emanauit ex certa ſciētia pͥncipis vt.. dixi. ī hoc oēs cōueniūt. ſi aūt facit mētionē de litis pendētia nec emanauit ex certa ſciētia pͥncipis tūc quo ad illā litē valet vt hicſed illa lite finita vel ſententiā diffinitiuā latā in fauorem impetrātis vel aliter bene valet ẜm oēs qꝛ ceſſat nūc ratio īualitudinis quā ſupͣ tetigi. Difficultasnūc remanet qn̄ lis fuit deciſa ꝯͣ impetrantem nunqͥdpoſſit de nouo incipere pͥuilegio vti? Inno. cōiterdoc. hic ſentiūt. Ego aliter dicere aut pͥuilegiū facit mentionē de iure illius obtinuit ſnīaꝫ ſetacite vel exp̄ſſe: tūc valet priuilegiū quo ad litē nouiter inſtaurandā. exēplū in terminis lr̄e pone̓ ẜm vnūintellectū monachi vendicabāt decimas noualiū dicentes ſe p̄ſcripſiſſe decimas antiqͣs pendēte lite obtinuerūt priuilegiū illis decimis noualiū ꝑcipiēdis. lata demū fuit ſentētia ſicut iuris eſt vt decime noualiū ꝑtineant ad eos qꝛ p̄ſcripſerūt antiqͣs. vt ꝓbat̉ inc. cōtingat de decimis video quare nūc poſſit vti priuilegio de ſentētia eſt opus faceretionē cum tm̄ declarauit qd̓ iuris eſt ſic hꝫ id qd̓ iuscōmune de quo ſatis fuit facta mētio tacite exquo ratiōe pͥuilegij iſtis cōferūt̉. em̄ in pͥuilegio necceſſe ēfacere mētionē exp̄ſſam de iure cōi. vt no. in. c. j. deſti. li. vj. in. noſcat̉. vide ī ſil̓i aliā glo. opti. in. d. c.j. in. cum ſint. cōcludit ſi cōſtitutio habet id qd̓ius cōe eſt neceſſe ī iure nouo de ea facere mētionēſicut nec de ip̄o iure cōi. vt dicto. c. j. facit. iij. diſ. pͥuilegia. ſi pͥnceps ſciuiſſet de ſnīa nihilominꝰ cōtuliſſꝫ illa nihil habeat vltra ius cōe. ſꝫ quo ad illā liteꝫvaluit qꝛ lis dꝫ decidi ẜm iura tūc exiſtentia ſed nouainterpellatiōe opus fuit. ar. l. pōt. ff. de iudi. in. dicta aucͣ. in medio litꝭ. ſa. iu. fi. aut priuilegium nonfacit mentionē de iure illiꝰ ſnīaꝫ obtinuit necͣ exp̄ſſenec tacite. Exemplū pone lis erat ſuꝑ iſtis decimisnoualiū int̓ iſtos monachos aliū rectorē forinſecuꝫcui debent̉ iure cōi lata fuit ſnīa iſto rectorecerte pͥuilegiū nūc valebit etiā finita lite qꝛ facitmentionē de iure alteriꝰ cui papa videt̉ velle p̄iudicare. pro eſt tex. iūcta glo. in. c. cuꝫ olim de p̄ſcrip.facit. c. ex multiplici de decimis.. c. ſuꝑ eo de offi. dele.et. l. ij. §. ſiqͥs a pͥncipe. ff. ne qͥd in lo. pub. papa em̄ videt̉ velle piudicare dūtaxat cui debent̉ iure cōi alteri de iure ſpāli ē in poſſeſſiōe vl̓ aliud ius obtinet. vt in. c. dudū. qd̓ ibi no. Inno. de deci. in. c.ij. e. ti. li. vj. hec qꝛ puto veriſſima ſatꝭ rōne probant̉. Nūc venio ad ſecūdū mēbrū pͥncipale qn̄ fuitpriuilegiū obtentū ab alio qͣꝫ a cōi dn̄o tūc idē putodicendū iſto priuilegio qd̓ de alio iure ſuꝑuenienti

lite pendente. de quo cōtingit dubitari duplicit̓. primo in actore. ſecūdo in reo nūqͥd .ſ. actor poſſit obtinere ſententiā cōdēnatoriā vel reus abſolutoriā ex iure ſuꝑueniēte lite pendēter et ad actorē diſtīgueBar. in. l. pōt. ff. de iudi. aut poſt litꝭ cōte. accidit aliqͥd qd̓ ē acceſſoriū ad id qd̓ ad iudiciū deductūē illud venit. vt. l. ediles. §. itē ſciendū. ff. de edi. edic no. glo. in dicta. l. pōt. Exemplū in fructibꝰ accidentibꝰ poſt litꝭ cōte. veniūt lꝫ ſpecialit̓ fueruntpetiti aut eſt acceſſoriū ad pͥmū iudiciū eque pͥncipale tūc aut non eſt defectus iuris ex ꝑte actoris ſꝫex ꝑte cōuenti. vtputa petebā rem ego dn̄s quā tumo poſſidebas ſꝫ incepiſti poſſidere poſt litꝭte. tūc venit ī hoc iudicio. vt. l. iiij. ff. peti. here.. ff.de rei vendi. l. ſin aūt. no. in. c. adu̓ſario.. de excepti.cum multis ſil̓ibus. aut erat a principio defectꝰ ex ꝑteactoris. tūc aūt ſuꝑuenit ius ex cauſa p̄terito venit in hoc iudicio. exēplū in. l. ſi rem. §. fi. ff. de pig. act.vbi dicit̉ ſi ante ſolutionē egi tecuꝫ pignoraticia lꝫmale egerim qꝛ poterā ante ſolutionē repetere pignus tūc pendēte iudicio ſolū debꝫ ſequi ſnīa me. adidē. l. ſi mādauero tibi aūt titio. ff.. vbi eſt ſil̓is caſꝰaut ſuꝑuenit ius ex cauſa noua. vtputa qꝛ vendicabārem nec ante litꝭ cōte. erā dn̄s ſed poſtea pendēte iudicio ſuꝑuenit mihi dominiū ab eo erat cōis dn̄s vtqꝛ donauit vl̓ legauit vel qͥd ſimile. Et tūc recurre adtex. no. in. c. abbate ſane de re iudi. li. vj. aut agit exp̄ſſeex certa cauſa venit ius de nouo cōpetēs qꝛ inſtātia iudicij eſt reſtricta ad certam cauſam. Exp̄ſſa igit̉noua interpellatiōe opus eſt. hoc caſu ꝓcedat. l. nonpōt p̄all̓. aut egit generaliter tūc ſecus. hoc vltimūꝓcedit ex quadā maxima equitate de quo dic vt plenius ibi no. Bar. adhuc plenius quātū ad hoc vltimū in. l. an̄ eadem. §. actiōes. ff. de excep. rei iudi. etqd̓ no. in. l. vltima. C. de annali excep. Ci. in. l. j. Cde alie. iudi. mu. cauſa facta. In reo ꝟo ꝓſequere poſtBar. in. l. j. ff. de excep. qui poſt Pe. ſic diſtinguitaut exceptio incepit competere ex cauſa de p̄terito etpoteſt ea vti ſicut actor. allegat Pe. iura ſuperiꝰ allegata que loquūtur in actore. ſꝫ in reo allegat Bar. texin. l. mihi. x. §. fi. ff. de ſolū. Aut ſuꝑuenit ius excipiēdi pendēte iudicio ex noua: tūc aut facto aduerſarij poſſum ea vti. tex. vr̄ inſti. de ꝑpe. tempo. act. §.fi. vbi dicit̉ ſi reus lite pendēte ſatiſfecerit debꝫ ꝯſequi abſolutoriā licꝫ in ea cauſa eēt tēpore accepti iudicij vt deberet cōdemnari. ad idē. l. iuſiurandū. ad pecunias. §. fi. ff. de iureiurꝭ. Si aūt ſuperuenit mihi iusſine facto aduerſarij. tunc ẜm Pe. ꝓdeſt. allegataucͣ. vt appel. cog. in prin. quedā alia iura Bar.ꝯtra. l. ſin aūt. ff. de rei ven. vbi deſinēs poſſiderelit. cōte. ꝯſequit̉ abſolutoriā. in. c. adu̓ſario. ibi noͣ.de excepti. ad idē. l. rei iudicate. ff. ſo. ma. ſi. fallit ẜm in. l. ſi poſt acceptū iudiciū. ff. rei vendi. vbi in effectu ꝓdeſt reo vſucapio completa pendēte iudicio hoc ideo qꝛ odioſa eſt exceptio. hec nota tu canoniſta qꝛ alibi habes ita clare ſꝫ vide ad materiaꝫ qd̓no. Io. an̄. in addi. Spe. in ti. de poſ. ꝓprie. ad fine§. nūc dicenduꝫ. Ultimo querit̉ qn̄ dr̄ lis pēderead nullitatē priuilegij ſeu ad impediendū ipſius viresꝓut hic dicitur. So. dicit Hoſti. hic Io. an̄. poſt cōiter doc. hic ſola citatiōe facta vel cauſa in iudicio ꝓpoſita lꝫ nondū cōteſtata ꝓponit̉ eſt. dever. ſig. forus. ſic ſolū litꝭ. cōte. ſꝫ cauſa actiōepoſita dicit̉ lis pendere ẜm Hoſti. ſequaces. hoc mihi ſimplicit̓ placet tex. ſingularē iūcta glo. in verbo nouari. in cle. ij. e. ti. vn̄ dico ſic quo ad impediē vires priuilegij p̄dicto a cōi dn̄o ſeu p̄lato impetrabo lis dicit pēdere poſtqͣꝫ citatio emanauit a iudice ꝑuenit ad partē ita tamē in citatiōe ſit exp̄ſſaſuꝑ qͥbus reus debꝫ cōueniri naͣ talicitatiōe facta