Ut lite penden. nil inno.
ꝙ de nouo ꝓcedāt ẜm eū. hec ſūt notabilia dicta Inno. q̄ miro mō limitāt hoc. c. duplicit̓. pͥmo vt ꝓcedatī pͥuilegio impetrato a cōi dn̄o. ſecꝰ ſi ab alio. ſecūdoꝙ etiā valeat a cōi dn̄o illa lite finita. ſꝫ pōdera qꝛ videt̉ ſentire ꝙ ſi ſnīa ferret̉ ꝯͣ impetrātē nō valeret amplius priuilegiuꝫ. ſecus ſi ꝓ eo vel ſi abſolueret̉ priusab inſtātia iudicij ſeu inchoaret̉ nouum iudiciū. Do.an̄. dicit hec dicta Inno. ꝓcedere qn̄ pͥuilegiū ē generale vt hic erat qꝛ tūc nō peccat in ſurreptione ⁊ in eocenſent̉ cauſe excluſe ſuꝑ qͥbus pendēt lites. ſi aūt pͥuilegiū impetraret̉ in certa cā ſuꝑ qͣ pendet lis nō facta mentōne de lite. ⁊ tūc eſt magis dubiū cū peccet inſurreptiōe. putat tamē hoc caſu ꝙ ſi doloſe ē impetratū nō valet etiā lite finita. ꝑ. c. ſuꝑ litteris de reſcrip. ſiex ſimplicitate vel ignorātia nō valebit vt ꝓcedat̉ inp̄iudiciū litis ſꝫ bene vt lite finita ꝓſit cauſe ſuꝑ qͣ lispendebat niſi ꝯtra pͥuilegiuꝫ ſit deciſa. ar. dicti. c ſuꝑlitterꝭ. ⁊ ſic ꝑ oīa videt̉ cōfirmare dicta Inno. niſi qn̄doloſe tacuit de lite. Concludēdo oīa ꝑtinētia ad materiā ſic clare dicerē ꝙ aut pͥuilegiū fuit impetratū acōi dn̄o vel p̄lato aut ab alio. primo caſu valet etiā qͦad illā litē ſi de ea facit mentionē vel emanauit ex certa ſciētia pͥncipis vt. sͣ. dixi. ⁊ ī hoc oēs cōueniūt. ſi aūtnō facit mētionē de litis pendētia nec emanauit ex certa ſciētia pͥncipis ⁊ tūc quo ad illā litē nō valet vt hicſed illa lite finita vel ꝑ ſententiā diffinitiuā latā in fauorem impetrātis vel aliter bene valet ẜm oēs qꝛ ceſſat nūc ratio īualitudinis quā ſupͣ tetigi. Difficultasnūc remanet qn̄ lis fuit deciſa ꝯͣ impetrantem nunqͥdpoſſit de nouo incipere ⁊ pͥuilegio vti? Inno. ⁊ cōiterdoc. hic ſentiūt ꝙ nō. Ego aliter dicere ꝙ aut pͥuilegiū facit mentionē de iure illius qͥ obtinuit ſnīaꝫ ꝓ ſetacite vel exp̄ſſe: ⁊ tūc valet priuilegiū quo ad litē nouiter inſtaurandā. exēplū in terminis lr̄e pone̓ ẜm vnūintellectū ꝙ monachi vendicabāt decimas noualiū dicentes ſe p̄ſcripſiſſe decimas antiqͣs pendēte lite obtinuerūt priuilegiū d̓ illis decimis noualiū ꝑcipiēdis. lata demū fuit ſentētia ſicut iuris eſt vt decime noualiūnō ꝑtineant ad eos qꝛ p̄ſcripſerūt antiqͣs. vt ꝓbat̉ inc. cū cōtingat de decimis nō video quare nūc nō poſſit vti priuilegio nā de ſentētia nō eſt opus facere mētionē cum tm̄ declarauit qd̓ iuris eſt ⁊ ſic hꝫ id qd̓ iuscōmune de quo ſatis fuit facta mētio tacite exquo ratiōe pͥuilegij iſtis cōferūt̉. nō em̄ in pͥuilegio necceſſe ēfacere mētionē exp̄ſſam de iure cōi. vt no. in. c. j. de cōſti. li. vj. in ꝟ. noſcat̉. ⁊ vide ī ſil̓i aliā glo. opti. in. d. c.j. in ꝟ. cum ſint. q̄ cōcludit ꝙ ſi cōſtitutio habet id qd̓ius cōe nō eſt neceſſe ī iure nouo de ea facere mētionēſicut nec de ip̄o iure cōi. vt dicto. c. j. facit. iij. diſ. pͥuilegia. ⁊ ſi pͥnceps ſciuiſſet de ſnīa nihilominꝰ cōtuliſſꝫcū illa nihil habeat vltra ius cōe. ſꝫ quo ad illā liteꝫ nōvaluit qꝛ lis dꝫ decidi ẜm iura tūc exiſtentia ſed nouainterpellatiōe opus fuit. ar. l. nō pōt. ff. de iudi. ⁊ in. dicta aucͣ. in medio litꝭ. ſa. iu. nō fi. aut priuilegium nonfacit mentionē de iure illiꝰ qͥ ſnīaꝫ obtinuit necͣ exp̄ſſenec tacite. Exemplū pone ꝙ lis erat ſuꝑ iſtis decimisnoualiū int̓ iſtos monachos ⁊ aliū rectorē forinſecuꝫcui nō debent̉ d̓ iure cōi ⁊ lata fuit ſnīa ꝓ iſto rectorecerte pͥuilegiū nūc nō valebit etiā finita lite qꝛ nō facitmentionē de iure alteriꝰ cui papa nō videt̉ velle p̄iudicare. pro hͦ eſt tex. iūcta glo. in. c. cuꝫ olim de p̄ſcrip.facit. c. ex multiplici de decimis. ⁊. c. ſuꝑ eo de offi. dele.et. l. ij. §. ſiqͥs a pͥncipe. ff. ne qͥd in lo. pub. papa em̄ videt̉ velle piudicare eī dūtaxat cui debent̉ d̓ iure cōi ⁊nō alteri qͥ de iure ſpāli ē in poſſeſſiōe vl̓ aliud ius obtinet. vt in. c. dudū. ⁊ qd̓ ibi no. ꝑ Inno. de deci. ⁊ in. c.ij. e. ti. li. vj. ⁊ hec nō qꝛ puto veriſſima ⁊ ſatꝭ rōne probant̉. ¶ Nūc venio ad ſecūdū mēbrū pͥncipale qn̄ fuitpriuilegiū obtentū ab alio qͣꝫ a cōi dn̄o ⁊ tūc idē putodicendū d̓ iſto priuilegio qd̓ de alio iure ſuꝑuenienti
lite pendente. de quo cōtingit dubitari duplicit̓. primo in actore. ſecūdo in reo nūqͥd .ſ. actor poſſit obtinere ſententiā cōdēnatoriā vel reus abſolutoriā ex iure ſuꝑueniēte lite pendēter et qͦ ad actorē diſtīgue ꝑBar. in. l. nō pōt. ff. de iudi. ꝙ aut poſt litꝭ cōte. accidit aliqͥd qd̓ ē acceſſoriū ad id qd̓ ad iudiciū deductūē ⁊ illud venit. vt. l. ediles. §. itē ſciendū. ff. de edi. edic⁊ no. glo. in dicta. l. nō pōt. Exemplū in fructibꝰ accidentibꝰ poſt litꝭ cōte. q̄ veniūt lꝫ ſpecialit̓ nō fueruntpetiti aut nō eſt acceſſoriū ad pͥmū iudiciū ẜ eque pͥncipale ⁊ tūc aut non eſt defectus iuris ex ꝑte actoris ſꝫex ꝑte cōuenti. vtputa petebā rem ego dn̄s quā tu pͥmo nō poſſidebas ſꝫ incepiſti poſſidere eā poſt litꝭ cōte. ⁊ tūc venit ī hoc iudicio. vt. l. iiij. ff. d̓ peti. here. ⁊. ff.de rei vendi. l. ſin aūt. ⁊ no. in. c. adu̓ſario. jͣ. de excepti.cum multis ſil̓ibus. aut erat a principio defectꝰ ex ꝑteactoris. ⁊ tūc aūt ſuꝑuenit ius ex cauſa d̓ p̄terito ⁊ venit in hoc iudicio. exēplū in. l. ſi rem. §. fi. ff. de pig. act.vbi dicit̉ ꝙ ſi ante ſolutionē egi tecuꝫ pignoraticia lꝫmale egerim qꝛ nō poterā ante ſolutionē repetere pignus tūc pendēte iudicio ſolū debꝫ ſequi ſnīa ꝓ me. adidē. l. ſi mādauero tibi aūt titio. ff. mā. vbi eſt ſil̓is caſꝰaut ſuꝑuenit ius ex cauſa noua. vtputa qꝛ vendicabārem nec ante litꝭ cōte. erā dn̄s ſed poſtea pendēte iudicio ſuꝑuenit mihi dominiū ab eo qͥ n̄ erat cōis dn̄s vtqꝛ donauit vl̓ legauit vel qͥd ſimile. Et tūc recurre adtex. no. in. c. abbate ſane de re iudi. li. vj. aut agit exp̄ſſeex certa cauſa ⁊ nō venit ius de nouo cōpetēs qꝛ inſtātia iudicij eſt reſtricta ad certam cauſam. Exp̄ſſa igit̉noua interpellatiōe opus eſt. ⁊ hoc caſu ꝓcedat. l. nonpōt p̄all̓. aut egit generaliter ⁊ tūc ſecus. ⁊ hoc vltimūꝓcedit ex quadā maxima equitate de quo dic vt plenius ibi no. ⁊ ꝑ Bar. adhuc plenius quātū ad hoc vltimū in. l. ⁊ an̄ eadem. §. actiōes. ff. de excep. rei iudi. etqd̓ no. in. l. vltima. C. de annali excep. ⁊ ꝑ Ci. in. l. j. Cde alie. iudi. mu. cauſa facta. In reo ꝟo ꝓſequere poſtBar. in. l. j. ff. de excep. qui poſt Pe. ſic diſtinguit ꝙaut exceptio incepit competere ex cauſa de p̄terito etpoteſt ea vti ſicut actor. allegat Pe. iura ſuperiꝰ allegata que loquūtur in actore. ſꝫ in reo allegat Bar. texin. l. cū mihi. x. §. fi. ff. de ſolū. Aut ſuꝑuenit ius excipiēdi pendēte iudicio ex cā noua: ⁊ tūc aut facto aduerſarij ⁊ poſſum ea vti. tex. vr̄ inſti. de ꝑpe. ⁊ tempo. act. §.fi. vbi dicit̉ ꝙ ſi reus lite pendēte ſatiſfecerit debꝫ ꝯſequi abſolutoriā licꝫ in ea cauſa eēt tēpore accepti iudicij vt deberet cōdemnari. ad idē. l. iuſiurandū. ⁊ ad pecunias. §. fi. ff. de iureiurꝭ. Si aūt ſuperuenit mihi iusſine facto aduerſarij. ⁊ tunc ẜm Pe. nō ꝓdeſt. allegataucͣ. vt cū d̓ appel. cog. in prin. ⁊ quedā alia iura Bar.ꝯtra ꝑ. l. ſin aūt. ff. de rei ven. vbi deſinēs poſſidere ꝑlit. cōte. ꝯſequit̉ abſolutoriā. ⁊ in. c. adu̓ſario. ⁊ ibi noͣ.de excepti. ad idē. l. rei iudicate. ff. ſo. ma. cū ſi. fallit ẜmcū in. l. ſi poſt acceptū iudiciū. ff. d̓ rei vendi. vbi in effectu nō ꝓdeſt reo vſucapio completa pendēte iudicio⁊ hoc ideo qꝛ odioſa eſt exceptio. ⁊ hec nota tu canoniſta qꝛ alibi nō habes ita clare ſꝫ vide ad materiaꝫ qd̓no. Io. an̄. in addi. Spe. in ti. de cā poſ. ⁊ ꝓprie. ad fine§. nūc dicenduꝫ. ¶ Ultimo querit̉ qn̄ dr̄ lis pēdere qͦad nullitatē priuilegij ſeu ad impediendū ipſius viresꝓut hic dicitur. So. dicit Hoſti. hic ⁊ Io. an̄. poſt eū⁊ cōiter doc. hic ꝙ ſola citatiōe facta vel cauſa in iudicio ꝓpoſita lꝫ nondū cōteſtata nā dū ꝓponit̉ cā eſt. dever. ſig. forus. ⁊ ſic nō ſolū litꝭ. cōte. ſꝫ cauſa ⁊ actiōe ꝓpoſita dicit̉ lis pendere ẜm Hoſti. ⁊ ſequaces. hoc mihi ſimplicit̓ nō placet ꝑ tex. ſingularē iūcta glo. in verbo nouari. in cle. ij. e. ti. vn̄ dico ſic ꝙ quo ad impediēdū vires priuilegij mō p̄dicto a cōi dn̄o ſeu p̄lato impetrabo lis dicit pēdere poſtqͣꝫ citatio emanauit a iudice ⁊ ꝑuenit ad partē ita tamē ꝙ in citatiōe ſit exp̄ſſaſuꝑ qͥbus reus debꝫ cōueniri naͣ talicitatiōe facta nō