De dolo ⁊ contu.

glo. ꝙ iſte dictiones ſunt veritatis exp̄ſſiue. ⁊ vide ſimilem glo. in. c. parochianos. jͣ. de deci. ſꝫ ego intelligo ꝙhͨ ſignificatio ſit impropria ⁊ dꝫ fieri qn̄ alit̓ intelligendo reſultaret abſonus intellectus ſeu iuri ꝯͣrius ſic̄ ī ſimili fit in dictione p̄ſertim ⁊ maxime que exponit̉ protm̄ improprie ſꝫ ꝓprie exponūtur vt idem ponāt ī caſucōtrario. vt no. glo. j. c. auditis. de elect. ⁊. c. cū olim. deteſti. ⁊. c. ꝑ tuas. jͣ. de ſymo. ꝓpria aūt ſignificatio iſtarūdictionū. vtputa qͣſi ē ſimilitudinaria ⁊ denotāt diminutionē. vide tex. cum glo. in. l. in facto. ff. de condit. etdemon. Idem dic de dictōe tāqͣꝫ. vt in. c. qm̄. §. ꝙ ſi ſuper. vt li. non conte. ⁊ ſic deberet intelligi vbi aliter nōconſtat de mēte. ar. in. c. fi. de verb. ſig. ⁊. l. non aliter. ff.de le. iij. Et ob hoc forte quidam dicebāt hic non int̓ueniſſe verā litis conte. dicētes hic eē ſpāle vt lite veranō ꝯtēſ. poſſit ꝓcedi ad diffinitiuā. ⁊ ſpālitatis rō fuitodium illius qͥ poſt p̄ſtitum iuramētum eluſit iudiciūhoc tamē non placet Hoſti. Goff. tn̄ hoc tenuit in. c.dudum. ij. de ele. inducēs ſimile in aucͣ. qͥ ſemel. C. qūo⁊ qn̄ iudex. ſꝫ dictuꝫ glo. ꝙ hͨ fuit vera conteſtatio cōit̓tenet̉ ⁊ ſatis placet. qꝛ melius ē exponēdo illud verbūimproprie ꝙ reducamus hanc decre. ad terminos iuris qͣꝫ exponēdo ꝓprie ⁊ inducere ſpāle ꝯtra regulā iuris. ar. opti. in. c. cū dilectus. de cōſue. vbi ꝟba exponūtur valde improprie vt minus deroget̉ iuri cōi. et adaucͣ. qͥ ſemel. dic ꝙ loquit̉ in actore nec dꝫ trahi ad reum. vt ibi no. ⁊ sͣ. c. ꝓxi. ¶ Quero qꝛ tex. h̓ in fi. mandat alternatiue ſnīam ferri vel poſſeſſionē adiudicarian det̓ optio iudici quā ꝑtē capiat? Rn̄det glo. fi. ī pͥn.ꝙ iudici non dat̉ optō ſꝫ hec alternatiua dꝫ reduci adterminos iuris vt ſi liquet vel liquere pōt de cā feraturdiffinitiua al̓s aūt ꝓcedat̉ ad miſſionē vt in ſcd̓a partealternatiue. ¶ Sꝫ tūc opp. videt̉ em̄ ꝙ rōne ꝯtumacienō ſit dāda incōtinenti vera poſſeſſio ſꝫ cā cuſtodie itavt reus veniēs infra annū audiat̉ etiā ſuꝑ poſſeſſiōe vtin. c. qm̄. §. ī alijs. vt li. non ꝯte. hec glo. fi. ptꝰ pͥn. metuꝯtrarij ꝓſequit̉ pͥmo practicā ꝓcedēdi ꝯͣ reū ꝯtumacēſcd̓o ꝯͣ actorē. In pͥmo mēbro diſtinguit an ſit lis vereconteſtata vel qͣſi conteſ. an nullo mō ꝯteſtata. Itē cōiungēdo finē q̄ hic ī iſto mēbro dꝫ adaptari diſtinguitan agit̉ reali actione an ꝑſonali. ⁊ ꝓſequere vt in glo.q̄ ē ſatis in hoc magiſtra. ⁊ eā nō qꝛ ad eā qͦtidie fit remiſſio. Et ordinādo glo. aliqua addēdo ꝯclude. ꝙ autactor ē ꝯtumax aut reus. pͥmo caſu pōt ꝯͣ reū ꝓcēdi ml̓tiplicit̓. vt plene dixi. sͣ. c. ꝓxi. ⁊ aliqͥd dixi. sͣ. allegando. c. j. jͣ. eo. tit. li. vj. ſcd̓o caſu cum reus eſt ꝯtumax diſtingue aut lis ē vere ꝯteſtata aūt qͣſi ꝯteſtata eo mō d̓quo. in. c. qm̄. §. ꝙ ſi ſuꝑ. vt li. nō ꝯtē. aut nullo mō ꝯtēſtata. pͥmo caſu ſi liquet̉ de cā ꝑ ꝓbatōnes factas vel liquere pōt ꝑ ꝓbatōes fiēdas ⁊ ꝓcedit̉ ad diffinitiuaꝫabſoluēdo vel condēnando ẜm merita cāe. ſi nō liquetvel liquere nō pōt dat̉ actori vera poſſeſſio rei petite.ita dicit hic glo. et cōiter doc. ſꝫ ego dico alit̓ ꝙ hͦ caſuſunt ꝓdita tria remedia. Primū vt reus abn̄s citet̉ realiter vt ſic violenter ducat̉ ad iudicē. Scd̓m vt det̉vera poſſeſſio rei petite pn̄ti ſalua abn̄ti qōn ꝓprietatis. Terciū vt iudex auditis allegatōnibꝰ actoris pn̄tisꝓcedat ad diffinitiuā. hec exp̄ſſe ꝓbant̉ in. l. ꝯſentaneum. C. qūo ⁊ qn̄ iudex. ẜm lec. cōem quam ſequūt̉ glo⁊ bar. ibi. ⁊ dabit̉ optio intētandi alteꝝ ex ill̓ nō iudiciſꝫ reo. vt no. ibi bar. qd̓ multuꝫ mͥ placet. ꝓbat̉ rōne qͥaiudex nō dꝫ impēdere offm̄ ſuū ad vtilitatē pͥuatā niſiimploret̉ a ꝑte. vt. l. iiij. §. hoc aūt iudiciū. ff. de dam. infec̄. ⁊ no. Inno. ī. c. ad nr̄am. ij. de iureiu. optime facit. l.ad ꝑemptoriū. ff. de iudi. ⁊ qd̓ ibi no. bar. nō em̄ dꝫ iudex citare etiā ꝟbaliter niſi ꝑte petēte ⁊ ſi citat nō valꝫcitatō vt no. ibibar. ꝑ illū tex. dixi ī. c. j. sͣ. d̓ iudi. fortiꝰ gͦnec realit̓. ⁊ ad p̄dicta fac̄. l. ꝙ ī he̓dē. §. elige̓. ff. d̓ tribu.⁊ ſi ꝑs ītētauit vnūr̄mediū. puta qꝛ petijt ſibi dare poſſeſſionē nūqͥd poſſit ītētare aliud vicꝫ vt veniat realit̓

ſeu capiat̉ vl̓ ꝙ ferat̉ diffinitiua. dic̄ ꝙ ſic. ar. ī. l. j. §. qͥdergo. ff. de ven. inſpi. ⁊ no. Bar. in. d. l. conſentaneū. facit qd̓ dixi in. c. ij. s. eo. ti. ſic intelligo iſtū tex. cū ſuppletione ⁊ limitatōne illiꝰ. l. ꝯſentaneū. ⁊ ſi iudex reqͥſitusab actore non vult attingere remediuꝫ attētatum pōtappellari ab eo. ar. in. d. §. hoc aūt iudiciū. ⁊ in. c. nullusde iurepa. ⁊ no. bar. ī. d. l. ꝯſentaneū. ⁊ hͦ ſingl̓arit̓ no.qꝛ nullus canoniſtaꝝ tāgit. ⁊ tn̄ ſunt dicta neceſſaria ⁊p̄cipue in mat̓ia. An aūt an̄ contumaciam poſſit ꝑs ꝑetere citationē realē adeo vt iudice denegante poſſit abeo appellari vel de eo querulari tꝑe ſui ſindicatus: barin. d. l. ꝯſentaneū. dicit ꝙ an̄ contumaciaꝫ pōt iudex ſivult verbo ⁊ re citare. vel ſentit ibi glo. ⁊ facit. l. fi. C. deexhi. ⁊ intro. reis. ſꝫ non tenet̉ capi ꝑ familiā ad petitōꝫꝑtis niſi pꝰ contumaciam ſolēnit̓ ꝯuictā. ꝑ illā. l. ꝯſētaneum. ⁊ hͦ bn̄ nota. Ex predictis etiā collige ꝙ qn̄ multa remedia a iure introducunt̉ alt̓natiue lꝫ ꝟba nō cōcernāt ꝑtem ſꝫ iudicē nihilominus exqͦ ꝯcernūt vtilitatem priuatā optio eligēdi alteꝝ nō dat̉ iudici ſꝫ ꝑti rōne p̄dicta. qd̓ ſingularit̓ noͣ. ꝓ limitatōe eoꝝ q̄ no. gl.ī. c. a crapula. de vita ⁊ ho. cle. ⁊. c. frat̓nitatis. xxxiiij. di.⁊. c. ſicut. de iude. ⁊. l. qͥcūqꝫ. C. d̓ ſer. fugi. ſic etiā limitaBar. in. l. ij. ff. de effra. ⁊ ea q̄ dixi. ī. c. int̓ cet̓a. d̓ reſcpͥ.vbi tetigi regularit̓ cui dat̉ optio cū iura alt̓natiue loquūtur. p̄dicta ꝓcedunt qn̄ agit̉ reali. ſi ꝟo li. conteſt.reus ē contumax in actione ꝑſonali credo ꝙ cōpetuntetiā tria remedia. Primū vt abſens capiat̉ cū familia.ar. in. d. l. ꝯſentaneū. intelligēdo ꝙ loquat̉ in actione ꝑſonali vt aliqͥ ibi voluerūt intellige̓. vel ꝑ ar. a ſil̓i vel amaioritate rōnis intelligēdo ꝙ loquat̉ in actōne realinam ſi tūc poteſt capi qn̄ ꝑſona non ē obligata fortiꝰ īꝑſonali vbi ꝯtēdit̉ ꝑſonā eē obligatā. fac̄ qd̓ ī ſil̓i no.Io. an. ī. c. diſpēdia. de reſcrip. li. vj. in nouella. in materia ſeu articulo extēſionis. Scd̓m r̄mediū ē ꝙ det̉ actori vera poſſeſſio alicuius rei debitoris ꝓ mō debiti declarati ita ꝙ incontinēti int̓ponat̉ ſcd̓m decretū ⁊ hocoꝑat̉ fundam̄tū iudicij .ſ. vera litis ꝯtēſ. que iaꝫ int̓uenit ⁊ maior ꝯtumacia q̄ cōmittit̉ poſt lite ꝯtēſ. ⁊ ꝓ hocvide. d. l. ꝯſentaneū. ⁊ ẜm hāc diſtinctionē poſſꝫ intelligi. c. qm̄. §. fi. vt li. non ꝯte. dū dicit paſſum miſſiōeꝫī ꝑſonali audiēdū. ẜm ꝙ ibi dr̄ ī. §. p̄cedēti. ſꝫ in. §. p̄cedenti dr̄ ꝙ lite qͣi ꝯtē. dat̉ in reali vera poſſeſſio gͦ ideꝫdicendū in ꝑſonali vt facta ꝯte. det̉ vera poſſeſſio ꝑ ſecundū decretū vt ſic miſſus non audiat̉ niſi pꝰ exitū cāede qͦ tn̄ remitto ad ibi plene no. ⁊ facit qd̓ le. ⁊ not. in. l.fulcinius. §. fi. ff. ex qui. ca. in poſ. ea. ⁊ an̄ his caſibꝰ debeat fieri ſūmaria cognitio an̄ impoſitioneꝫ decreti remitto ad no. in. d. c. qm̄. Terciū remediuꝫ evt ꝓcedat̉ad diffinitiuaꝫ ſi cā ē liqͥda vel liqͥdari poſſit. ⁊ intelligo ꝙ optio det̓ ꝑ rōnes ſuꝑiꝰ dictas actori. ¶ Sꝫ diceres ad qͥd fit iſta diſtinctio ſi liquet̉ vel liquere poſſet ⁊cͣ. cum ſꝑ liqueat. aut em̄ actor ꝓbauit ⁊ liquet̉ ꝓeo aut non probauit ⁊ liquet ꝯͣ eū qꝛ actore non probāte reus dꝫ abſolui etiā ſi nihil p̄ſtiterit. de iureiur̄. c. fi.So. dic ꝙ qͥcqͥd ſentiat h̓ Inno. ꝙ ꝯͣriū ꝓcedit quando actor habuit oēs dilatōes ad probādū ita ꝙ fec̄ qͥcquid potuit. ⁊ reꝑit̉ poſtmodū eū n̄ probaſſe. ſecꝰ vbiꝓpt̓ ꝯtumaciā ꝑtis adu̓ſe n̄ recepit oēs dilatōes iuridicas. qꝛ forte multas potuiſſꝫ probare ꝑ reū ſi fuiſſꝫ p̄ſens. tūc em̄ procedi dꝫ ad alia remedia ſuꝑiꝰ recitata⁊ de hͦ dixi s. c. j. ⁊ no. bar. in. l. ꝓperandū. C. de iudic. ⁊hͦ ſentit Io. cal. hic. ¶ Uenio ad ſcd̓m mēbrū qn̄ lisē qͣi ꝯtē. ⁊ tūc dico ꝙ cōpetūt actori duo r̄media. Primum vt petat illū realiter capi poſtqͣꝫ ſolēniter ē cōuicta eius cōtumacia. ar. l. ꝯſentaneum. ⁊ quod ibi ſentitbar. ⁊ ꝑ eundē in. l. cū eo. ff. ad. l. iul̓. pecul̓. Secūduꝫ remediū ē vt petat̉ vera poſſeſſio rei petite ſi agit̉ reali.vt. d. c. qm̄. §. ꝙ ſi ſuꝑ. vt li. non cōteſ. vel ſi agit̉ ꝑſonaliter detur poſſeſſio alicuius rei debitoris ꝓ mō debitideclarati. ẜm ꝙ. sͣ. dixi ī alio mēbro. Terciū remediuꝫ